ΑΛΛΑΓΗ EMAIL

Οι φίλοι αναγνώστες μπορεί να στέλνουν τα μηνύματά τους στο εμέηλ στο οποίο θα προτιμούσε ο διαχειριστής να τα λαμβάνει. Παράλληλα επειδή η Maicrosoft μας λογόκρινε και μπλόκαρε το μαιηλ gmosxos1@hotmaihl. com άνοιξε και ισχύει πλέον το εμέηλ gmosxos23.6.1946@gmail.com το οποίο μπορείτε να χρησιμοποιείτε .ΤΗΛ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ 6938.315.657 & 2610.273.901
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα %ΑΞΕΧΑΣΤΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα %ΑΞΕΧΑΣΤΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2011

"Η ΖΩΗ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΜΝΗΜΑ" από τον αξέχαστο αγωνιστή


Στα 89 του άφησε ιστορική παρακαταθήκη.


«ΣΑΛΠΑΡΩ ΗΡΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ.  Αυτός που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δεν με αφορούν. Τι θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ’στε όλοι καλά. Στον τάφο μου να γράψετε: Αντιστάθηκε το 1941-1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967-1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989-1996 στην ηθική σήψη. Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια».

Το τελευταίο ιδιόχειρο σημείωμα του Γεώργιου-Αλέξανδρου Μαγκάκη με τίτλο «Η ζωή πάνω στο νήμα», λίγες ημέρες πριν φύγει από τη ζωή. Σε κίτρινο χαρτί με διορθώσεις και σημειώσεις, αφήνει τις τελευταίες του σκέψεις, παρά τα σοβαρά προβλήματα της υγείας του.
Αυτή η εξέχουσα προσωπικότητα της νομικής επιστήμης και του δημοκρατικού χώρου, που εμψύχωσε με την αντιστασιακή δράση του τους φοιτητές και τους πολίτες, ο καθηγητής Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης, πέθανε στις 5 Σεπτεμβρίου 2011 σε ηλικία 89 ετών. Πρόλαβε δυστυχώς και είδε την κατάρρευση και αυτών όλων που συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ, στο οποίο χάρισε τρεις δεκαετίες από τη ζωή του. Μέχρι που με το τελευταίο ιστορικό γράμμα του άφησε ύστατη παρακαταθήκη, για την πολιτική αφύπνηση της κοινωνίας και του χώρου που ευαγγελίστηκε την αλλαγή.

Γεννημένος στις 25 Ιουνίου του 1922, ο Γ.Α. Μαγκάκης φοίτησε στη Νομική Σχολή Αθηνών την περίοδο 1940-46. Άσκησε από νωρίς το δικηγορικό επάγγελμα και διακρίθηκε στην υπεράσπιση φοιτητών, εργατών και άλλων πολιτικά διωκόμενων κατά την περίοδο του “Ανένδοτου”. Το 1968 εξελέγη παμψηφεί έκτακτος καθηγητής του Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, όμως η δικτατορία δεν ενέκρινε τον διορισμό του και τον Φεβρουάριο του 1969 τον απομάκρυνε οριστικά και από τη θέση του υφηγητή.
Η αποχαιρετιστήρια παράδοσή του στη Νομική Αθηνών τον οδήγησε στην Ασφάλεια της οδού Μπουμπουλίνας, αφού θεωρήθηκε δημόσια αντιδικτατορική δήλωση. Τον Ιούλιο του 1969 συνελήφθη εκ νέου, έμεινε πέντε μήνες σε απομόνωση και τον Απρίλιο του 1970 καταδικάστηκε από το έκτακτο στρατοδικείο της Αθήνας στη δίκη της "Δημοκρατικής Άμυνας" σε κάθειρξη 18 ετών.
Φυλακίστηκε για τρία περίπου χρόνια σε διάφορες φυλακές (Αβέρωφ, Επταπύργιο, Κορυδαλλός, Τρίκαλα), όπου έγραψε αντιστασιακά κείμενα καταγγέλλοντας τη χούντα. Τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας και διέφυγε στη Χαϊδελβέργη, όπου δίδασκε Ποινικό Δίκαιο και ταυτόχρονα συνέχιζε τον αντιδικτατορικό αγώνα.
Το 1974 επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την πτώση της δικτατορίας, μετείχε στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, πρώτη μεταπολιτευτική κυβέρνηση, ως υπουργός Δημοσίων Έργων και ξανάρχισε την εργασία του στο πανεπιστήμιο, με την περίφημη φράση “αρχίζουμε από εκεί που μας διέκοψαν”.
Την ίδια χρονιά εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Β' Αθήνας με το ψηφοδέλτιο της Ένωσης Κέντρου - Νέες Δυνάμεις. Τον Σεπτέμβριο του 1976 συμμετείχε στην ίδρυση της ''Σοσιαλιστικής Πρωτοβουλίας'', ενώ το 1978 με εισήγησή του η ''Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία" τερμάτισε τη δράση της και συσπειρώθηκε με τις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ.
Το 1980 εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ και το 1981 ανέλαβε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας, θέση στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο, έως το 1982, οπότε ανέλαβε υπουργός Δικαιοσύνης. Υπήρξε αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου για τη διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, ενώ το 1996 ανέλαβε πρόεδρος της ''Ενωμένης Εθνικής Αντίστασης'', που είχε ιδρυθεί το 1974, από όλες τις αντιστασιακές οργανώσεις.

Τετάρτη 17 Αυγούστου 2011

Καπετάν Κεμάλ, αναμνήσεις από τον ελληνικό Εμφύλιο (αφιέρωμα)


Ο Τούρκος διανοητής Μιχρί Μπελί στα γεράματά του.

Aποσπάσματα από το βιβλίο της ιστορικής μορφής της τουρκικής Αριστεράς, του Μιχρί Μπελί, που έφυγε στα  95 του χρόνια
 
Έφυγε στα 95 του  χρόνια από τη ζωή ο διεθνιστής Τούρκος συγγραφέας, ακαδημαϊκός και μαχητής του ΔΣΕ Μιχρί Μπελί, γνωστός στους συναγωνιστές του με το ψευδώνυμο Καπετάν Κεμάλ. Μετά από διώξεις του τουρκικού κατεστημένου, ο Τούρκος διανοητής, στα 1947 παράνομος πέρασε την Ελλάδα όπου και έλαβε μέρος στον αγώνα του ΔΣΕ, ως αρχηγός τάγματος. Το 1950 επέστρεψε στην Τουρκία και φυλακίστηκε ως μέλος του ΚΚΤ.
Με το στρατιωτικό πραξικόπημα έφυγε από τη χώρα του και επέστρεψε το 1974. Έγινε απόπειρα δολοφονίας του και με το νέο πραξικόπημα Εβρέν έφυγε πάλι για Σουηδία, όπου έζησε μέχρι το 1952 όπου επέστρεψε. Τη ζωή του Μιχρί Μπελί στην ταινία «Καπετάν Κεμάλ, ο σύντροφος» κατέγραψε ο  σκηνοθέτης και σεναριογράφος Φώτος  Λαμπρινός.
Η ταινία εξετάζει το πώς ένας Τούρκος, ο οποίος μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο (1919- 1922) υπήρξε ένθερμος εθνικιστής και φανατικός εχθρός των Ελλήνων, αποφασίζει, το 1947, να μεταβεί παράνομα στα ελληνικά βουνά για να πολεμήσει στον ελληνικό εμφύλιο στο πλευρό των Ελλήνων ανταρτών. Ο Μιχρί Μπελί έκανε συνολικά 11 χρόνια φυλακή και 18 χρόνια εξορία.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Μιχρί Μπελί, «αναμνήσεις από τον ελληνικό εμφύλιο» αναδημοσιεύει σήμερα το gzmosxos.blogspot.com, σε ένδειξη σεβασμού προς την μνήμη του αείμνηστου αγωνιστή.

Η γη που πότισε ο Δημοκρατικός Στρατός

Σκηνή από την ταινία "Καπετάν Κεμάλ, ο Σύντροφος".
 «Όσα κι αν είναι τα λάθη που έγιναν, ο ελληνικός εμφύλιος, με τα θετικά του και τα αρνητικά του, είναι κομμάτι του αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο, που δίνει, αιώνες τώρα, όχι μόνο ο ελληνικός λαός αλλά ολόκληρη η προοδευτική ανθρωπότητα. Αυτοί που είχαν κάνει τον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο ενάντια στο ιμπεριαλιστικό μέτωπο, αντιστέκονταν τώρα στην απόπειρα ενός άλλου ιμπεριαλιστικού μετώπου, που είχε έρθει με τις στρατιωτικές του δυνάμεις φορώντας τη μάσκα του συμμάχου για να επιβάλει τη κηδεμονία του, με την υποστήριξη των πλέον αντιδραστικών και προδοτικών δυνάμεων. Έτσι, για χρόνια, η καρδιά της παγκόσμιας επανάστασης χτυπούσε στα ελληνικά βουνά. Δεν χάθηκαν μάταια τόσοι άνθρωποι.
Ο Μπαλζάκ λέει κάπου: «δεν υπάρχει πιο γόνιμο έδαφος απ' αυτό που έχει ποτιστεί με το αίμα των ανθρώπων που έπεσαν για να το υπερασπιστούν». Αυτό ισχύει και σήμερα στην Ελλάδα. Αν σήμερα υπάρχει δημοκρατία στην Ελλάδα, αν, για να πάμε λίγο πιο πίσω, στην περίοδο της δικτατορίας, η ελληνική χούντα που εκτελούσε χρέη χωροφύλακα των ίδιων αποικιοκρατικών δυνάμεων, δεν άπλωσε την τυραννία της, στο βαθμό που το έκανε η χούντα της Άγκυρας, αν αναγκάστηκε να καλύψει έστω και λίγο τη δουλικότητά της στον ιμπεριαλισμό και δεν τον υπηρέτησε όσο εκείνη στην Τουρκία, αυτό οφείλεται στις θυσίες του ελληνικού λαού, στη θύμηση εκείνων που χάθηκαν για την ελευθερία.
 Όσοι πολέμησαν στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού, τίμησαν το Ελληνικό Έθνος. Κι εγώ, ως Τούρκος, νιώθω περήφανος και ευτυχής που συμμετείχα σ' αυτό τον λαμπρό αγώνα, εκτελώντας ένα ταπεινό καθήκον, που πολέμησα σ' έναν δίκαιο αγώνα, δίπλα στα πιο τίμια, τα πιο γενναία παλικάρια του ελληνικού λαού. Είναι ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα, την περίοδο εκείνη, υπήρξε ένα μέτωπο όπου ο ψυχρός πόλεμος είχε μετατραπεί σε θερμό. (σελ. 180-181)

«Χάραξε τα σύνορα»

Μια ακόμη φωτογραφία του Μπελί.
Με τον Λασσάνη ξανασυναντήθηκα ελάχιστες φορές. Δεν είχαμε τα ίδια καθήκοντα. Εκείνος, ως διοικητής, βρισκόταν πιο πολύ στην Ανατολική Μακεδονία, ενώ εγώ στη Θράκη. Τον πρώτο καιρό ξαναβρεθήκαμε μαζί σε μια πορεία, αυτή τη φορά με μια μεγάλη ομάδα ανταρτών. Τη μέρα είχε ήλιο και έκανε ζέστη. Τη νύχτα φύσαγε παγωμένο αγιάζι. Φορούσα τα πολιτικά ρούχα και δεν με ζέσταιναν. Ο Λασσάνης φορούσε χοντρή στρατιωτική στολή και χλαίνη.
Ήρθε η ώρα να κοιμηθούμε. «Ελαφρά είσαι ντυμένος» είπε, «να κοιμηθούμε πλάτη με πλάτη, η χλαίνη φτάνει και για τους δύο». Έτσι κάναμε. Το «πλάτη με πλάτη» είχε κάποιο αποτέλεσμα, αλλά τι να σου κάνει μία χλαίνη, δεν έφτανε να σκεπαστούν καλά δύο άνθρωποι. Το κρύο δεν με άφηνε να κοιμηθώ. Σηκώθηκα κι έκοβα βόλτες. Ο Λασσάνης τον είχε πάρει. Έσκυψα και άγγιξα τον γύψο στο χέρι του. Ήταν παγωμένος. Τον σκέπασα καλά με την χλαίνη. Ξάπλωσα ξανά με την πλάτη μου στην πλάτη του. Μια-δυο φορές που με πήρε λίγο ο ύπνος και ξύπνησα, είδα τη χλαίνη πάνω μου. Την έριξα με τρόπο πάνω του. Αυτό επαναλήφθηκε κάμποσες φορές. Τον σκέπαζα με την χλαίνη και, μόλις το 'παιρνε είδηση, την έριχνε στη δική μου πλάτη. Στο τέλος υπερίσχυσα εγώ ή, τουλάχιστον, έτσι νόμισα. Η χλαίνη, πάντως, δεν ήταν πάνω μου. Χάραξε η μέρα. Σηκωθήκαμε. Είδα τη χλαίνη: ένα κουβάρι ανάμεσά μας. «Σε κάτι χρησίμεψε, δεν μπορείς να πεις, χάραξε τα σύνορα ανάμεσά μας» είπε γελώντας ο Λασσάνης (σελ. 40-41).

Παραγωγικές σχέσεις στην οθωμανική αυτοκρατορία

Το οθωμανικό κράτος ήταν θεοκρατικό. Η κυρίαρχη τάξη ήταν μουσουλμάνοι, όπως και οι περισσότεροι χωρικοί σε εκτεταμένες περιοχές της Ανατολίας και της Ρούμελης. Στην κορυφή η μουσουλμανική φεουδαρχική εξουσία, στη βάση οι χωρικοί, οι περισσότεροι μουσουλμάνοι, κι ανάμεσα σ' αυτούς τους δύο οι κάτοικοι των πόλεων, η αστική τάξη, στην πλειονότητά τους χριστιανοί. Επαγγέλματα όπως του εμπόρου, του βιοτέχνη, του σαράφη, που η κυρίαρχη φεουδαρχική αντίληψη τα περιφρονούσε και τα θεωρούσε ταπεινά, ήταν ελεύθερα για τους χριστιανούς, οι οποίοι αποκλείονταν από άλλους τομείς, όπως η γαιοκτησία, η κρατική διοίκηση, ή ο στρατός [...]
Η φεουδαρχία είχε τη δυνατότητα να κάμψει την αντίσταση της αστικής τάξης που δυνάμωνε όσο κυλούσε ο τροχός της ιστορίας, καλλιεργώντας στις μάζες την έχθρα για τους «γκιαούρηδες» και απομονώνοντάς την από την αγροτική τάξη. Από την άλλη πλευρά η αγροτιά, που σε καμιά χώρα δεν μπόρεσε να κάνει μια πετυχημένη επανάσταση για τα δικά της ταξικά συμφέροντα ως ανεξάρτητη δύναμη κι έπαιζε παντού δευτερεύοντα ρόλο, ήταν φυσικό να παραμείνει εγκλωβισμένη στα ίδια όρια και μέσα στην οθωμανική κοινωνία. Το γεγονός μάλιστα ότι οι αγροτικές μάζες δεν είχαν θρησκευτική ομοιογένεια, απέβαινε προς όφελος των συντηρητικών δυνάμεων που εκμεταλλεύονταν και εδώ τις θρησκευτικές διαφορές.
Το συμπέρασμα που βγαίνει από αυτά είναι ότι όπως σε όλες τις χώρες έτσι και στη χώρα των Οθωμανών καλλιεργήθηκε ο διαχωρισμός χριστιανών και μουσουλμάνων, και υποκινήθηκε η μία πλευρά εναντίον της άλλης (σελ. 32-33).