Στην Έδρα της ΚΕ του ΚΚΕ, στον Περισσό παρουσιάστηκε το λεύκωμα του Αγάπιου Σαχίνη «Φως στο φως στο σκοτάδι», που είναι αφιερωμένη στους 400 εκτελεσμένους κομμουνιστές στο Επταπύργιο, το γνωστό Γεντί Κουλέ, έναν μαρτυρικό τόπο για χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους, λαϊκούς αγωνιστές, μέλη και στελέχη του ΚΚΕ.
Στη παρουσίαση παρευρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον ΓΓ της ΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα. (Δείτε εδώ σε video την δήλωσή του).
Παρευρέθηκε ακόμα ο Θοδωρής Κωτσαντής, γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ.
Στις σελίδες του λευκώματος που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» σκιαγραφούνται οι σκέψεις και τα αισθήματα των μελλοθανάτων: ο πόνος, η συντροφικότητα, η αλληλεγγύη, ο φόβος, η βεβαιότητα ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Είναι όλα παρόντα στα ιδιαίτερα και γεμάτα ψυχή σχέδια του Αγάπιου Σαχίνη.
Άλλωστε, η σχέση του Αγάπιου Σαχίνη με το Γεντί Κουλέ είναι πολύ βαθιά. Ανάμεσα στους εκτελεσμένους του Γεντί Κουλέ ήταν κι ο θείος του, ο άνθρωπος από τον οποίο πήρε το όνομά του. Στις σελίδες της νέας έκδοσης περιέχεται και το τελευταίο γράμμα του θείου του.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με ένα μικρό ρεσιτάλ από κουαρτέτο εγχόρδων, το οποίο αποτελούσαν οι Παναγιώτα Ξεναρίου, 1ο βιολί, Γιώργο Ιωσηφίδης, 2ο βιολί, Δήμητρα Βαξεβανίδου-Συντελή, βιόλα, Μιλτιάδης Κασσάρας, βιολοντσέλο, οι απέσπασαν το πιο θερμό χειροκρότημα του κόσμου που γέμισε το φουαγιέ της Αίθουσας Συνεδρίων. Την παρουσίαση συντόνισε η μικρή Αγάπη, η εγγονή του Α. Σαχίνη, η οποία έδινε και το λόγο στους ομιλητές.
Για το βιβλίο μίλησαν ο Νίκος Σοφιανός, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Φανουρία Βλάχου, ιστορικός τέχνης και εκπρόσωπος της Σύγχρονης Εποχής, Νίκος Μπογιόπουλος, δημοσιογράφος και ο ίδιος ο δημιουργός.
Προσπαθεί με το μολύβι του και τα σύμβολα που χρησιμοποιεί να εκφράσει τη της μεγαλοσύνη των μαχητών του σοσιαλισμού, όλων εκείνων που σήκωσαν το ανάστημά τους και θυσιάστηκαν για το ιδανικό μιας ζωής χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο
Ο Νίκος Σοφιανός, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην τοποθέτησή του ανάφερε: Κρατάμε ξανά σήμερα στα χέρια μας ένα λεύκωμα, με σχέδια του Αγάπιου, μετά το «Σφαγείο», ένα λεύκωμα με προσωπικό εκφραστικό ύφος, ένα λεύκωμα εμπνευσμένο από τη μνήμη και γεμάτο συναισθήματα.
«Η ζωή του Αγάπιου Σαχίνη σημαδεύτηκε από τους 33 σκελετούς που βρήκαν τα συνεργεία του δήμου Συκεών. Οι εργασίες ανάπλασης στο πάρκο, έφεραν στο φως τη φρίκη του Εμφυλίου. Ομαδικούς τάφους. Είναι γνωστό ότι οι καταδικασθέντες πολιτικοί κρατούμενοι του Επταπυργίου εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Αγάπιος επιβεβαιώθηκε στο ότι οι εκτελεσθέντες του Επταπυργίου, θάφτηκαν εκεί. Αγωνιστές που δεν λιγοψύχησαν ούτε μία στιγμή. Είπε "Είχαν τη δυνατότητα σε δύο ευκαιρίες να γλυτώσουν τη ζωή τους. Η πρώτη ευκαιρία ήταν στο στρατοδικείο. Μπορούσαν να υπογράψουν την περιβόητη δήλωση, όπου θα δήλωναν πως το "προδοτικό ΚΚΕ που πούλησε την Ελλάδα, που γκρέμισε τις εκκλησίες και έκανε όλα τα δεινά του πλανήτη" το αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας. Και εφόσον δεν κάνουν αυτή τη δήλωση στρατοδικείου, θα καταδικάζονταν σε θάνατο. Και η δεύτερη ευκαιρία ήταν όταν κατέβαιναν από το Ρέο και πήγαιναν για τα έξι μέτρα. Τους ξαναέλεγε τότε ο ενωμοτάρχης "μην είσαι χαζός, η ζωή είναι μπροστά, πάνε στη γυναίκα σου, πάνε στη μητέρα σου, στα αδέλφια σου βάλε μια υπογραφή να τελειώνεις". Και στις δύο περιπτώσεις αυτοί οι 400 του Επταπυργίου γύρισαν την πλάτη και προτίμησαν τα έξι μέτρα"».
«Και αυτό είναι αυτό που τροφοδότησε την ψυχή του Αγάπιου να δημιουργήσει το λεύκωμα "Φως στο φως στο σκοτάδι".
Στο λεύκωμα αυτό η ιστορία φτάνει στον αναγνώστη μέσα από σχέδια, μέσα από μορφές που τον προβληματίζουν, που τον βάζουν να σκεφτεί, να αναρωτηθεί ποια δύναμη κράτησε αυτούς τους ανθρώπους όρθιους, μέχρι την τελευταία στιγμή, πιστούς στον αγώνα τους, ανυποχώρητους, ακόμα κι αν δεν βλέπει τις ίδιες μορφές των εκτελεσμένων. Η πηγή αυτής της δύναμης, που βρεθήκαμε μπροστά της και το προηγούμενο διάστημα με την αποκάλυψη των φωτογραφιών των 200 της Καισαριανής, δεν είναι άλλη από την κομμουνιστική τους ιδεολογία, την πίστη τους ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει - και νομοτελειακά θα αλλάξει- δεν είναι άλλη από τη γνώση ότι έχουν το δίκιο με το μέρος τους. Τα σχέδια του Αγάπιου Σαχίνη μας προκαλούν, διακινούν συναισθήματα, μας θυμίζουν πως η θυσία αυτών των ανθρώπων δεν πήγε χαμένη, πως μπορεί να σκότωσαν τα σώματά τους, οι ιδέες τους όμως είναι εδώ, ζωντανές, πρωτοπόρες, πιο επίκαιρες από ποτέ. Γι αυτό και επιλέγει συμβολικά να μην απεικονίσει τους εκτελεσμένους, να μην έχουν πρόσωπα.
Ο Αγάπιος δεν φιλοδοξεί ποτέ να δημιουργήσει ένα λεύκωμα με ζωγραφική. Αντίθετα, σχεδιάζει σύμβολα, καταγράφει, σημειώνει.
Επιλέγει να εκφραστεί με σχήματα, με εικόνες. Όχι με το λόγο.
Τα σχέδιά του, γρήγορα και μαυρόασπρα, έχουν πάντα ένα συμβολισμό.. Δένει και αυτά ακόμα τα γράμματα με σχήματα που απεικονίζουν κάτι σημαντικό... Στο εξώφυλλο, η φυλακή του Γεντί, και αναφορά στο 1949 με τους εκτελεσμένους.
Σε όλα τα έργα επικρατεί το σχεδίασμα με τα μάτια.. Ο Σαχίνης γράφει στο οπισθόφυλλο: "Το στόμα δεν χρειαζόταν να πει τίποτε. Αυτή η ομιλία των ματιών ήταν γνωστός κώδικας επικοινωνίας μεταξύ των μελλοθάνατων, με τα μάτια τα έλεγαν όλα"... και έλεγαν ...έλεγαν... έλεγαν..."
Στο λεύκωμα δεν υπάρχουν κείμενα στις εικόνες. Μόνο σύμβολα. Οι πέτρες σε όλες τις εικόνες, οι πέτρες του κάστρου του ΓΕΝΤΙ, τα κάγκελα της φυλακής και τα μάτια.. Και παντού καρφιά. Τα μάτια πολλαπλασιάζονται και συμβολικά γίνονται δένδρο, αγκαλιάζουν τον τοίχο της φυλακής γίνονται πρόσωπο, ενώνονται με τον ουρανό, παρατηρούν το παράθυρο που στεγνώνουν οι μπότες, οι κουρελιασμένες μπότες που έχουν γίνει ένα με το πόδι που γίνονται συμβολικά ένα με τα δάκτυλα. Τα μάτια από τα οποία τρέχουν δάκρυα, τα δάκρυα των συγγενών των εκτελεσμένων, τα δάκρυα της πόλης, τα δάκρυα της ιστορίας, που αντικρίζει τον ομαδικό θάνατο, ενώ ο ήλιος πάντα λάμπει παρόλο που είναι πίσω από τα σύννεφα...Μετά τα μάτια γίνονται θεατές του χρόνου, αντικρίζουν την πόλη που την σημαδεύουν τα κανόνια, τα βομβαρδιστικά που πετούν πάνω από τα σπίτια, τον Άνθρωπο που τον φιμώνουν να μη μιλά.. Και μετά το ίδιο το κάστρο γίνεται σχεδία να ταξιδέψει στο χρόνο το συμβάν, η ανθρώπινη φιγούρα που προηγείται είναι από πέτρα., σε κίνηση.. Η σχεδία γίνεται καραβάκι που ταξιδεύει, σταματάει στην πόρτα της φυλακής, που την πλακώνουν τα κάγκελα, ενώ τα μάτια πάντα εκεί: ΚΟΙΤΟΥΝ, ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΥΝ, ΘΡΗΝΟΥΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ.
Μετά οι αρβύλες ανθίζουν, πατούν τα κάγκελα της φυλακής, τα σπάνε θριαμβευτικά. Τα μάτια του λαού δακρύζουν όταν μαθαίνει το μαντάτο. Όταν έρχεται η είδηση.. Οι μανάδες, οι αγαπημένες, οι αδελφές περιμένουν σιωπηλές.. Στην άλλη εικόνα, τα παπούτσια των εκτελεσμένων εξέχουν από το χώμα που τους έθαψαν, φαίνεται η γη να μην τους χωράει. Δεν χωράει τη λεβεντιά, τη μεγαλοσύνη τους, δεν χωράει το όνειρό τους για μια σοσιαλιστική κοινωνία για τον κομμουνισμό. Η ιστορία τους, ο ομαδικός τάφος, ανθίζει..
Και το λεύκωμα κλείνει με το γράμμα του αδελφού - του θείου του , του Αγάπιου Σαχίνη του αδελφού του πατέρα του πριν την εκτέλεση των 400, που μαρτυράει όλο το μεγαλείο της ψυχής των μελλοθανάτων, Ενώ η μικρή εγγονή του Αγάπιου, -το μέλλον- , παίρνει και αυτή θέση με το φως, κόντρα στο σκοτάδι.
Ο Αγάπιος Σαχίνης δεν προσπαθεί να κάνει ζωγραφική. Προσπαθεί με το μολύβι του και τα σύμβολα που χρησιμοποιεί να εκφράσει τη της μεγαλοσύνη των μαχητών του σοσιαλισμού, όλων εκείνων που σήκωσαν το ανάστημά τους και θυσιάστηκαν για το ιδανικό μιας ζωής χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτή είναι η προσφορά του: Στη συλλογική μνήμη, στην ιστορία του λαού μας και στους αγώνες του, παρακαταθήκη για το μέλλον που δεν θα αργήσει να έρθει όταν ο λαός έχει μνήμη, γνώση, όραμα, και απόφαση, τα όπλα του για τον αγώνα.
Η Οργάνωση του Κόμματος της Κεντρικής Μακεδονίας μαζί με την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, θα ολοκληρώσουν μέσα στο 2027 τις απαιτούμενες εργασίες για την τοποθέτηση του γλυπτού μνημείου στο Επταπύργιο, για να τιμήσουν τους αγωνιστές που φυλακίσθηκαν ή εκτελέστηκαν. Ταυτόχρονα συνεχίζονται οι προσπάθειες για την ταυτοποίηση των σκελετών των αγωνιστών που εκτελέστηκαν και θάφτηκαν στην περιοχή».
Με αυτή την έκδοση, ο δημιουργός ρίχνει φως στο ίδιο το φως
Στη συνέχεια, πήρε τον λόγο η Φανουρία Βλάχου αναφέρθηκε ιδιαίτερα στα σχέδια του Α. Σαχίνη. Πιο συγκεκριμένα σημείωσε:
«Τα πρωτότυπα έργα είναι δουλεμένα με κάρβουνο, σινική μελάνη και μολύβι, πάνω σε χαρτί ακουαρέλας κι έχουν διαστάσεις μόλις τριάντα επί σαράντα εκατοστά. Μέσα σ' αυτό το μικρό χαρτί, το μαύρο χρώμα, οι πυκνές σκιές, μας δίνουν την αίσθηση του βάρους της πέτρας του τοίχου. Βλέπουμε τα κάγκελα, το μικρό παράθυρο, αρχίζουμε να νιώθουμε κάτι από τον περιορισμό που ζούσε ο κρατούμενος, που ήξερε μέχρι πού μπορούσε να περπατήσει και πόσο λίγο από τον έξω κόσμο τού επέτρεπε να δει εκείνο το άνοιγμα στον τοίχο. Κι όμως, μέσα σ' αυτόν τον τόσο στενό χώρο, πόσο άνοιγαν τα μυαλά, πόσα πράγματα έβρισκαν τον τρόπο να πουν οι άνθρωποι μεταξύ τους. Ο ίδιος ο Σαχίνης έχει μιλήσει για την επικοινωνία που είχαν οι μελλοθάνατοι με τα μάτια, για όσα μπορούσαν να περάσουν από τον έναν στον άλλον μ' ένα κοίταγμα, εκεί που τα λόγια έπρεπε να μετριούνται. Κι αν έχουμε αυτή τη σκέψη κατά νου, καταλαβαίνουμε καλύτερα γιατί επανέρχονται τόσο επίμονα τα μάτια στα σχέδιά του, γιατί λείπει ακόμη και το πρόσωπο κι απομένει μονάχα το βλέμμα. Ας σκεφτούμε πόσο διαφορετικό πράγμα σήμαινε για τον φυλακισμένο να σηκώνει τα μάτια και να συναντά τα μάτια του συντρόφου του, που αγωνιούσε κι εκείνος και καταλάβαινε την αγωνία του, και τι σήμαινε να νιώθει πάνω του το μάτι που τον παρακολουθούσε από το μικρό άνοιγμα της πόρτας του κελιού. Κι όταν πάλι ένα από αυτά τα μάτια στρέφεται κατά πάνω μας, έχουμε για μια στιγμή την παράξενη αίσθηση πως τόση ώρα που κοιτάζαμε εμείς τον κρατούμενο, μας κοίταζε κι εκείνος.
Ο Σαχίνης παίρνει το κρεβάτι του κελιού, εκείνο ακριβώς το μέρος όπου θέλησε να πλησιάσει τους μελλοθάνατους την ώρα που ονειρεύονταν, και το κάνει καράβι. Είναι μια εικόνα που νομίζω πως ο καθένας μας θα σταθεί να την κοιτάξει για λίγο, γιατί η πρώτη μας σκέψη πηγαίνει στο ταξίδι, στη λαχτάρα του ανθρώπου που ξαπλωμένος στο στρώμα της φυλακής, μπορεί με τον νου του να γυρίσει στο σπίτι του, να βρεθεί κοντά στον άνθρωπό του, κι ύστερα έρχεται να προστεθεί η σκέψη του αποχωρισμού. Και τα δυο τα χωράει αυτό το καράβι, όπως και τα δυο τα χωρούσε η σκέψη του μελλοθάνατου, και την επιθυμία να ζήσει και τη γνώση πως είχε φτάσει η τελευταία του νύχτα. Αξίζει, φίλες και φίλοι, να το σκεφτούμε αυτό, όταν μιλάμε για την αντοχή αυτών των ανθρώπων. Ήταν άνθρωποι όπως εμείς, αγαπούσαν τη ζωή, είχαν ανθρώπους που τους περίμεναν, είχαν πράγματα που λαχταρούσαν να κάνουν κι άλλα που τα είχαν αφήσει στη μέση, κι έχει σημασία να τα λογαριάζουμε όλα αυτά που αποχωρίζονταν, αν θέλουμε να καταλάβουμε τη δύναμη που τους έδινε η ιδεολογία τους για να κρατήσουν τη στάση που κράτησαν.
Τέλος, ο Σαχίνης μας παραθέτει μερικά ζευγάρια φθαρμένα άρβυλα, άλλοτε βαλμένα το ένα πλάι στο άλλο, άλλοτε μόνα τους. Όσο τα κοιτάμε, τόσο πιάνουμε τον εαυτό μας να αναζητά τους ανθρώπους που τα φορούσαν. Γιατί τη φθορά στο παπούτσι την αφήνει ο άνθρωπος, που μ' αυτό περπάτησε, που κουράστηκε, που κάποια στιγμή έσκυψε να το βγάλει, κι αυτή την τόσο απλή κίνηση, που την έχουμε κάνει όλοι μας χιλιάδες φορές, τη συλλογίζεται κανείς αλλιώς όταν ξέρει πού βρίσκονταν αυτά τα άρβυλα και ποιοι τα φορούσαν. Κι έχει σημασία που ο Σαχίνης τα βάζει στη σειρά, γιατί έτσι όπως ακολουθεί το μάτι το ένα ζευγάρι ύστερα από το άλλο, προλαβαίνεις να σκεφτείς και τον καθένα ξεχωριστά, κι ας μην τον ξέρεις, να φανταστείς τη ζωή που είχε ζήσει ώσπου να φτάσει εδώ. Και σκέφτεσαι και όλους μαζί τους συντρόφους που βρέθηκαν πλάι πλάι στη φυλακή, δεμένοι με τις ίδιες ιδέες και με τον ίδιο αγώνα. Και τα άρβυλα ανθίζουν, γιατί οι άνθρωποι που τα φορούσαν άνθιζαν, οι ιδέες τους άνθιζαν. Κι ας προσπάθησαν με κάθε τρόπο να τους κόψουν τους βλαστούς, ο σπόρος ήταν τόσο δυνατός και δεν σταμάτησε ποτέ να βλασταίνει και να ανθίζει».
Κλείνοντας την ομιλία της ξαναγύρισε στον τίτλο που διάλεξε ο Αγάπιος Σαχίνης γι' αυτή τη δουλειά, «Φως στο φως στο σκοτάδι», όπως είπε: «Με αυτή την έκδοση, ο δημιουργός ρίχνει φως στο ίδιο το φως. Φως είναι η πάλη για την ανατροπή αυτής της σάπιας κοινωνίας, φως είναι η αυταπάρνηση, η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα. Φως είναι ο άνθρωπος που περίμενε τη δική του εκτέλεση αλλά είχε την έγνοια να δώσει λίγο κουράγιο στον διπλανό του. Από τέτοιους ανθρώπους παίρνουμε κι εμείς δύναμη σήμερα, ανθρώπους που μέσα στα πιο βαθιά σκοτάδια που γνώρισε ο λαός μας είχαν στον νου τους πώς θα ζήσουν οι επόμενοι, κι έδωσαν τη ζωή τους για να μπορέσει να γίνει δική μας υπόθεση εκείνο που πίστεψαν κι αγωνίστηκαν να κάνουν πράξη, μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο».
Το κειμήλιο που μας έχει προσφέρει ο Αγάπιος
Μιλώντας για την έκδοση ο Νίκος Μπογιόπουλος, ανάφερε αρχικά, ότι δεν υπάρχει σπιθαμή γης, βήμα λεβεντιάς, αξιοπρέπειας και αυτοθυσίας, που να μην γράφει ΚΚΕ.
Μιλώντας πιο συγκεκριμένα για το λεύκωμα σημείωσε ότι ο δημιουργός, ο Α. Σαχίνης επέλεξε «να κλειδώσει» τα σώματα και τα πρόσωπα των μελλοθανάτων στα μάτια τους που δεσπόζουν στο λεύκωμα. Έτσι, κατάφερε να δώσει πρόσωπο και σώμα, σάρκα και οστά στο «μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό».
Κάλεσε τους παρευρισκόμενους, να δουν τα έργα του Αγάπιου Σαχίνη και να θυμηθούν τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου από τη «Ρωμιοσύνη». «Κάτω απ' το χώμα μες στα σταυρωμένα χέρια τους κρατάνε της καμπάνας το σκοινί. Προσμένουνε την ώρα να σημάνουν την ανάσταση...». Και όπως είπε χαρακτηριστικά: «Αυτό είναι το κειμήλιο που μας έχει προσφέρει ο Αγάπιος, να δώσει πρόσωπο, σάρκα και οστά στους στίχους του Ρίτσου».
Αναφερόμενος στα σχέδια σημείωσε ότι η σινική μελάνη ένωσε τις ανάσες με τα σίδερα των κελιών και τα έκανε πρόσωπο. Κάθε γραμμή είναι και ένα «σύνορο» του κόσμου, εκεί που τα όνειρα του ανθρώπου πορεύονται πέρα και από τον δικό του θάνατο.
Ο Ν. Μπογιόπουλος κατέθεσε και και τα δικά του αισθήματα, όταν είδε τα σχέδια. Όπως είπε ένοιωσε συγκίνηση και ταχυκαρδία. Με θαυμασμό για αυτούς που έζησαν τα μεγάλα γεγονότα, με θυμό για αυτούς που τα προκάλεσαν, αλλά κυρίως με υπόμνηση της ευθύνης και του χρέους να δικαιωθούν τα αδικαίωτα. Με λόγια καρδιάς αναφέρθηκε σε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν την προσωπικότητα του Α. Σαχίνη καταλήγοντας ότι αυτή η προσωπικότητα και όλες οι αρετές της σμιλεύτηκαν μέσα στον οργανωμένο και συλλογικό αγώνα.
Μια απάντηση στο σκοτάδι
Την εκδήλωση έκλεισε ο ίδιος ο δημιουργός σημειώνοντας ότι αυτό το λεύκωμα είναι μια απάντηση στο σκοτάδι. Αναφέρθηκε στο γράμμα του θείου του Αγάπιου που εδώ και 80 χρόνια δεν το είχε διαβάσει. Όπως είπε το είχε διαβάσει ο πατέρας του, ο μπάρμπα - Μήτσος, η μητέρα του, τα παιδιά του Γιώργος και Δημήτρης. Ο ίδιος δεν το είχε διαβάσει. Ακόμα, όπως είπε, δεν μπορεί να απαντήσει γιατί...Όταν ξεκίνησε να γεμίζει το χαρτί εικόνες αποφάσισε να ανοίξει το τελευταίο γράμμα του θείου του που έστειλε από το Γεντί Κουλέ πριν εκτελεστεί.
«Παρά τον λεκτικό, τον ποιητικό τρόπο που έχει η ελληνική γλώσσα δυσκολεύομαι να περιγράψω τα αισθήματά μου. Μου έμεινε μια φράση, που θα την κουβαλάω σε όλη μου τη ζωή. Μη με ξεχάσετε».
Όπως είπε με τη σημερινή εκδήλωση που πραγματοποιείται στην Έδρα της ΚΕ του ΚΚΕ επιβεβαιώνεται ότι το ΚΚΕ δεν ξεχνά αυτούς που θυσιάστηκαν, αυτούς που τίμησαν τις αξίες για τις οποίες και εμείς σήμερα αγωνιζόμαστε.
Ευχαρίστησε όλους τους συντρόφους που παρουσίασαν την έκδοση, καθώς και τον Γ. Λαμπριανίδη για τη συνεισφορά του με το κουαρτέτο. Και όπως είπε κλείνοντας: «Να δώσω μια υπόσχεση. Τώρα αρχίσαμε, θα έχουμε συνέχεια».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου