Μην ξαφνιάζεσθε. Δεν πρόκειται περί
προετοιμασίας «καρεκλοπόλεμου»! Φίλαθλοι των Πατρών κουβαλούν από το σπίτι τα
καθίσματα μια και η εξέδρα του σταδίου Παναχαϊκής των 3.500 θέσεων δεν επαρκεί...
Εδώ, όλα ξεκινούσαν από μία καρέκλα!
«Και μια αληθινή λαχτάρα να βρεθεί κανείς κοντά στην ομάδα του. Έπαιζε με τη Θύελλα κι όλη η συνοικία είχε πάρει τον δρόμο. Δεν χωρούσε ο κόσμος ούτε στο χωράφι γύρω από το γήπεδο»
ΘΥΕΛΛΑ ΠΑΤΡΩΝ 1965, όρθιοι: Ν.
Λεγάτος, Αντωνάτος, Φαρμάκης, Δουληγέρης, Αλιφραγκης, Δελάλης.
Γονατιστοί: Μάρκου, Ρήγας, Δρόσος, Γιατράς, Ευαγγελάτος.
«Τότε, παιδάκι ήμουν, αλλά θυμάμαι σαν τώρα τον πατέρα μου να μπαίνει στο καφενείο του Γιαννακη και να λέει: “Γιαννακη, δώσε καμιά δυο καρέκλες, πάμε Παναχαϊκή…”. Έπαιζε με τη Θύελλα κι όλη η συνοικία είχε πάρει τον δρόμο. Δεν χωρούσε ο κόσμος ούτε στο χωράφι γύρω από το γήπεδο»
Αφήγηση του Κμωνα Αποστολόπουλου, που καταγράφεται στο βιβλίο για το πατρινό ποδόσφαιρο, που είναι στα σκαριά να εκδοθεί.
Γράφει λοιπόν:
«Οι φίλαθλοι προσερχόταν στο γήπεδο της Παναχαϊκής για τον μεγάλο αγώνα με τη Θύελλα, κουβαλώντας μαζί τους καρέκλες από τα σπίτια και τα καφενεία της γειτονιάς. Οι 3.500 θέσεις του γηπέδου δεν επαρκούσαν ούτε κατά διάνοια για το πλήθος που συρρέει. Η εικόνα —με τους άντρες καλοντυμένους, με κοστούμια και παλτά, και πίσω τους ένα πυκνό ανθρώπινο ποτάμι— αποτυπώνει τη βαθιά λαϊκή σχέση της πόλης με το ποδόσφαιρο.
Δεν ήταν απλώς ένας αγώνας∙ ήταν κοινωνικό γεγονός. Η Παναχαϊκή και η Θύελλα κινητοποιούσαν συνοικίες, συντεχνίες, παρέες, ακόμη και οικογένειες ολόκληρες. Το γήπεδο, αδύναμο να χωρέσει την ένταση της εποχής, μετατρεπόταν σε αυθόρμητη αρένα όπου κάθε φίλαθλος έβρισκε τρόπο να σταθεί — κουβαλώντας τη δική του καρέκλα, δημιουργώντας τη δική του «θυσιαστήρια» θέση στην κερκίδα.
Η φωτογραφία καταγράφει όχι μόνο μια
αστεία, σχεδόν θεατρική στιγμή, αλλά και την πολύτιμη αγάπη της Πάτρας για το
ποδόσφαιρο: μια πόλη που δεν χωρούσε σε αριθμούς, μια κερκίδα που δεν
περιοριζόταν από χωρητικότητες. Είναι η ζωντανή μνήμη μιας εποχής όπου το
γήπεδο ήταν κομμάτι της καθημερινής ζωής και η μπάλα συνένωνε τους ανθρώπους
πριν ακόμη χτιστούν εξέδρες, πριν υπάρξουν ηλεκτρονικά εισιτήρια και σύγχρονα
στάδια.
Εδώ, όλα ξεκινούσαν από μία καρέκλα. Και μια αληθινή λαχτάρα να βρεθεί κανείς κοντά στην ομάδα του.
«Τότε, παιδάκι ήμουν, αλλά θυμάμαι σαν τώρα τον πατέρα μου να μπαίνει στο καφενείο του Γιαννακη και να λέει: “Γιαννακη, δώσε καμιά δυο καρέκλες, πάμε Παναχαϊκή…”. Έπαιζε με τη Θύελλα κι όλη η συνοικία είχε πάρει τον δρόμο. Δεν χωρούσε ο κόσμος ούτε στο χωράφι γύρω από το γήπεδο.
Προχωρούσαν οι άντρες με τα καλά παντελόνια τους, τα μαλλιά κομμένα με την ψιλή, κι εμείς τα πιτσιρίκια δίπλα να τρέχουμε να προλάβουμε θέση.
Όταν βλέπω αυτή τη φωτογραφία, θυμάμαι την αγωνία μην καθυστερήσουμε και μείνουμε όρθιοι. Ήταν γιορτή της πόλης».
ΠΑΝΑΧΑΪΚΗ: Όρθιοι από αριστερά:
Δαβουρλής, Παπαδόπουλος, Αποστολίδης, Κίζας, Παπαλάμπρου, Παπαγιαννόπουλος. Β'
σειρά: Σπανοσωτηρόπουλος, Νεολάκας, Ψαράς, Βάγκνερ, Σταματόπουλος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου