«Όλοι οι ρυθμοί είναι ευπρόσδεκτοι»

...και 3 ακόμη ψέματα που με έκαναν να εγκαταλείψω τα run clubs

Το παρακάτω κείμενο του Hywel Sedgwick, ανεξάρτητου δημοσιογράφου και ενθουσιώδης δρομέα δρόμου και βουνού, που ζει στο Μάντσεστερ, (Ηνωμένο Βασίλειο), δημοσιεύτηκε στο Runner’s World.

 

Βρίσκετε ομοιότητες με τα δρομικά clubs της Ελλάδας ;

Εμείς ως “WORLD OF RUNNING” προσπαθήσαμε να ξεπεράσουμε αυτά τα προβλήματα, τώρα εάν τελικά το καταφέραμε ή όχι, το αφήνουμε να το κρίνετε εσείς ! 

”Τα run clubs γνωρίζουν τεράστια άνθηση, όμως δεν ανταποκρίνονται όλες οι ομάδες στις υποσχέσεις τους για κοινότητα, συμπερίληψη και κοινωνικοποίηση.

Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζονται ως ένας τρόπος να αντιμετωπιστεί η μοναξιά των δρομέων μεγάλων αποστάσεων, ενώ έχουν φτάσει ακόμη και να θεωρούνται οι νέες… εφαρμογές γνωριμιών. Για μένα, όμως, κάτι στα run clubs δεν κατάφερε ποτέ να λειτουργήσει πραγματικά.

Έχω δοκιμάσει αρκετά όλα αυτά τα χρόνια — από μεγάλες, εταιρικά υποστηριζόμενες ομάδες στο κέντρο του Λονδίνου και του Μάντσεστερ μέχρι μικρότερες, κοινοτικές ομάδες — και δυσκολεύτηκα να βρω μία που να μου ταιριάζει πραγματικά.

 

«Μα τι γίνεται με το κοινωνικό κομμάτι; Δεν είναι τα running clubs μια σημαντική μορφή ανθρώπινης επαφής σε έναν κόσμο όλο και πιο διχασμένο και υπερβολικά συνδεδεμένο στο διαδίκτυο;», θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος.

Σίγουρα βρέθηκα ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους. Όμως η ποιότητα της κοινωνικής επαφής άφηνε συχνά πολλά περιθώρια βελτίωσης.

Σε ορισμένα clubs που συμμετείχα, μπορούσαν να συγκεντρωθούν εύκολα 100 δρομείς σε μία βραδινή προπόνηση. Το αποτέλεσμα ήταν μια εμπειρία απρόσωπη και δύσκολα διαχειρίσιμη, που με έκανε να αισθάνομαι σαν ένα περιφερειακό, σχεδόν αόρατο μέλος. Έτρεχα μαζί με τόσο πολύ κόσμο, που θα μπορούσα κάλλιστα να είχα βγει μόνος μου.

Κατά τη γνώμη μου, τα run clubs έχουν γίνει θύματα της ίδιας της ξαφνικής viral επιτυχίας τους. Και αυτά είναι τα μεγαλύτερα προβλήματά τους.

 

Το «θα γνωρίσεις καινούργιους ανθρώπους» ΨΕΜΑ

Σε μια πρόσφατη προπόνηση club στο Λονδίνο, δεν αντάλλαξα τίποτα περισσότερο από μερικές σύντομες ματιές με κάποιον από την ομάδα μου. Γύρισα σπίτι με την αίσθηση ότι απλώς έτυχε να περιβάλλομαι από άλλους δρομείς ενώ έκανα το δικό μου μοναχικό τρέξιμο.

Σπάνια έχω δει κάτι τόσο απλό όσο μια σύντομη γνωριμία των νέων μελών ή μια ενημέρωση για το τι πρόκειται να ακολουθήσει.

Αν ήμουν τυχερός, προλάβαινα να πάρω ένα χαλαρό νεύμα ή ένα αμήχανο χαιρετισμό πριν ξεκινήσουμε ήδη να τρέχουμε.

Οι διοργανωτές θα μπορούσαν να κάνουν πολύ περισσότερα για να δημιουργήσουν ένα αίσθημα συντροφικότητας, πέρα από το γεγονός ότι όλοι απλώς τρέχουν προς την ίδια κατεύθυνση.

 

Το «θα κάνεις φίλους» ΨΕΜΑ

Σε ένα από τα προηγούμενα clubs μου υπήρχε ένας σταθερός πυρήνας μελών που αντάλλασσε συνεχώς εσωτερικά αστεία, τα οποία δεν καταλάβαινα, συζητούσε για επερχόμενες διοργανώσεις που γνώριζαν μόνο οι ίδιοι και, γενικότερα, με έκανε να αισθάνομαι σαν εισβολέας σε μια κλειστή παρέα δρομέων.

Σε μία από τις συναντήσεις του club, πέρασα σχεδόν μισή ώρα περιμένοντας να τελειώσει μια μεγάλη συζήτηση για τα επιτεύγματα των βασικών μελών της ομάδας, ανθρώπων που εγώ δεν γνώριζα καν.

Είναι απολύτως θεμιτό να αναγνωρίζεις τις επιτυχίες των συναθλητών σου. Υπάρχει όμως τρόπος να το κάνεις χωρίς να αποκλείεις τους νέους — και αυτό ξεκινάει, τουλάχιστον, με το να τους καλωσορίζεις και να τους αναγνωρίζεις.

Το να μπεις σε ήδη υπάρχουσες παρέες είναι δύσκολο. Το ίδιο δύσκολο όμως είναι και να συνδεθείς με άλλους καινούργιους ανθρώπους.

Περισσότερες από μία φορές έφυγα από μια προπόνηση έχοντας αποκτήσει αρκετούς νέους followers στο Strava, χωρίς να ξαναδώ ποτέ τα ίδια πρόσωπα. Κάτι που με έκανε να αναρωτηθώ: ποιο ακριβώς ήταν το νόημα αυτής της διαδικτυακής σύνδεσης;

 

Το «θα κάνεις ενδιαφέρουσες συζητήσεις» ΨΕΜΑ

Είναι αναπόφευκτο ότι τελικά θα βρεθείς δίπλα σε όποιον τρέχει περίπου στον ίδιο ρυθμό με εσένα. Το ότι έχετε παρόμοιο επίπεδο φυσικής κατάστασης, όμως, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα γίνετε και κολλητοί.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι, ίσως όχι και τόσο όμορφο ως εικόνα, ότι οι άνθρωποι φαίνεται να θέλουν να μιλούν μόνο για το τρέξιμο.

Ναι, συμμετέχουμε σε ένα running club και το τρέξιμο είναι το βασικό κοινό μας ενδιαφέρον. Όμως υπάρχουν μόνο τόσες φορές που μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση:

«Έχεις κανέναν αγώνα μπροστά σου;»

πριν χάσω εντελώς τη διάθεσή μου για ζωή.

 

Το «όλοι οι ρυθμοί είναι ευπρόσδεκτοι» ΨΕΜΑ

Έχω τρέξει με clubs όπου όλοι ξεκινούσαν μαζί, σαν ένα τεράστιο και δύσκαμπτο γκρουπ.

Αναπόφευκτα, σε μια τόσο μεγάλη ομάδα υπάρχει τεράστια διαφορά στους ρυθμούς. Έτσι, όσοι βρίσκονται μπροστά αναγκάζονται συνεχώς να σταματούν για να περιμένουν τους υπόλοιπους.

Και ακριβώς τη στιγμή που οι τελευταίοι καταφέρνουν να τους φτάσουν, οι πρώτοι ξαναξεκινούν, αφήνοντας ελάχιστο χρόνο σε αυτούς που χρειάζονται περισσότερο διάλειμμα για να πάρουν ανάσα.

Το αποτέλεσμα;

Εκνευρισμός για όλους.

Μια κατάσταση που συχνά αποδεικνύεται η χειρότερη δυνατή εκδοχή και των δύο κόσμων.

Παρότι πολλά clubs διαφημίζουν την «ένταξη όλων», η φιλοσοφία αυτή συχνά ξεχνιέται μόλις τα πόδια αρχίσουν να πατούν την άσφαλτο.

Και ακόμη κι όταν τα clubs χωρίζονται σε μικρότερες ομάδες, το πρόβλημα παραμένει.

Ο αδελφός μου κι εγώ το ζήσαμε σε ένα πρόσφατο Κυριακάτικο long run. Επιλέξαμε μια ομάδα που υποτίθεται ότι θα κινούνταν σε έναν άνετο ρυθμό για εμάς. Στην πράξη, όμως, ξεκίνησαν πολύ πιο γρήγορα και μείναμε πίσω για ολόκληρη τη διαδρομή των 10 μιλίων.

Το να προσπαθείς επί δύο συνεχόμενες ώρες να ακολουθήσεις έναν ρυθμό που σε ξεπερνά, λαχανιασμένος και πιεσμένος, δεν είναι η δική μου ιδέα για μια καλή προπόνηση.

Και τελικά αναρωτηθήκαμε: ποιο νόημα έχει ένα «social run», όταν περνάς όλη την ώρα κοιτάζοντας τις πλάτες των άλλων δρομέων;

Τότε προετοιμαζόμασταν για τον πρώτο μας μαραθώνιο και καταλήξαμε να κάνουμε πολλές προπονήσεις 20–30 χιλιομέτρων μόνο οι δυο μας. Και, ειλικρινά, αυτό ήταν απείρως καλύτερο από το να νιώθουμε διαρκώς την πίεση να προλάβουμε τους πιο γρήγορους δρομείς της γειτονιάς.

Τελικά, ίσως εκεί βρίσκεται όλη η ουσία

Για μένα, το τρέξιμο είναι τόσο απολαυστικό ως ατομική εμπειρία, ώστε ένα run club πρέπει να προσφέρει κάτι περισσότερο από αμήχανες συζητήσεις και έναν άβολο ρυθμό για να μπορέσει να συναγωνιστεί την αίσθηση του να βρίσκομαι απλώς εγώ και ο ανοιχτός δρόμος.

Θα ήθελα πραγματικά να βρω ένα club που να μου ταιριάζει. Ένα club που να με κρατάει motivated, να με βοηθά να εξελίσσομαι, να με ωθεί λίγο παραπέρα και, ταυτόχρονα, να μου δίνει την ευκαιρία να γνωρίσω ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για το τρέξιμο.

Μέχρι να το βρω μάλλον θα συνεχίσω να τρέχω στον δικό μου ρυθμό.”

 

World Of Running

Konstantinos Papagiannopoulos