«Δεν έχουν καμία σχέση με την Αριστερά, οι βουλευτές, που σε ένα δημοκρατικό κόμμα προβληματίζονται και είναι εσωτερική τους υπόθεση αυτή»!
Του Διαχειριστή ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΗΜ. ΜΟΣΧΟΥ
Φαίνεται πως η εξαγγελία πολιτικού κόμματος αναστατώνει φίλους και εχθρούς της Αριστεράς. Όσον αφορά τους δεδηλωμένους εχθρούς τους γνωρίζουμε από το... χόμπι τους το ασκούν από παλιά, μέσα από κόμματα της Δεξιάς, όταν για πρώτη φορά, μετά το 1944, στήθηκε στα βουνά της Ευρυτανίας η Κυβέρνηση της ΠΕΕΑ (Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης) με πρόεδρο τον Σβώλο, μετά το Εθνικό Συμβούλιο των Κορυσχάδων!
Επρόκειτο για την Βουλή Αντιπροσώπων, η οποία συγκλήθηκε στο σχολείο του χωριού και αποτέλεσε τον κορυφαίο θεσμό λαϊκής έκφρασης, που βγήκε μετά από συμμετοχή εκατομμυρίων ψηφοφόρων, απ' όλη την Ελλάδα, στην παρανομία στήνοντας κάλπες πίσω από τις πλάτες των κατακτητών.
Και εκεί για πρώτη φορά ψήφισαν γυναίκες, από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Γυναίκες του χωριού για πρώτη φορά στη ζωή τους γνώρισαν την ισοτιμία της βούλησής τους, που εκφράστηκε στην κάλπη!
Γιαυτό και τονίζεται η πρώτη φορά Αριστερά του 2015, μετά την απελευθέρωση, καθώς η κυβέρνηση της ΠΕΕΑ κράτησε μόλις λίγους μήνες, φαλκιδεμένη από τους Βρετανούς επικυρίαρχους με την επιβολή της ανισότιμης Συμφωνίας του Λιβάνου.
Γνωρίζουμε λοιπόν την συντονισμένη αντίδραση της Δεξιάς κατά της συγκρότησης και της Ελληνικής Αριστεράς Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.) που με την εμφάνισή της έδωσε νέα πνοή στην Αριστερά του πολιτικού συστήματος της χώρας με την εμφάνισή της και την δημοσκοπική αναρρίχησή της στην δεύτερη θέση, εξωστρακίζοντας την Σοσιαλδημοκρατική παρουσία!
Αυτά για την Δεξιά και τα καμώματα της. Όταν όμως από την πλευρά της Αριστεράς που εκφράζεται από δημοσιογραφικό όργανο, που έχει δεχθεί τον ορυμαγδό τη δεξιάς πρακτικής, που έφθασε μέχρι την επιβολή εξοντωτικού προστίμου μέσω της ΑΑΔΕ, και η Αριστερά να συμπαραστέκεται στο πλευρό του καταδικάζοντας αυτού του είδους τις πρακτικές, σήμερα είναι ζήτημα ασύμβατο τα ίδιο έντυπο να τάσσεται αναφανδόν ενάντια.
«Όταν ο εκφυλισμός (λόγω Τσίπρα) στον ΣΥΡΙΖΑ καταρρακώνει την ηθική της Αριστεράς»
είναι ο μεσότιτλος επικριτικού μακροσκελούς άρθρου που υπερβαίνει τα όρια της καλοπροαίρετης κριτικής, βάλλοντας κατά του ΣΥΡΙΖΑ:
«Βουλευτές και στελέχη του κόµµατος, αντί να λειτουργήσουν ως το µεγαλύτερο κόµµα της αντιπολίτευσης, διατηρούσαν στάση αναµονής ετεροπροσδιοριζόµενοι από τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα».
Δυστυχώς δεν αναγνωρίζεται η αδήριτη πραγματικότητα της δυναμικής που εκπνέει τα λοίσθια και χρειάζεται αναπροσαρμογή.
Και παρακάτω: Δεν έχουν καμία σχέση με την Αριστερά, οι βουλευτές, που σε ένα δημοκρατικό κόμμα προβληματίζονται και είναι εσωτερική τους υπόθεση αυτή:
«Βουλευτές που εκλέχτηκαν µε την ψήφο όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ περιφέρονται εδώ και µήνες σε εκδηλώσεις άλλου κόµµατος (σ.σ.: στο κόμμα Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα) και οµιλούν πλέον τα πολιτικά σανσκριτικά για να δικαιολογήσουν µια στάση που δεν έχει καµία σχέση µε την ηθική της Αριστεράς».
Δυστυχώς αυτά γράφονται από αριστερό που διεκδικεί το αλάθητο. Και εξαπολύει λάσπη μέσω του δημοσιογραφικού ανεμιστήρα, με αφορμή και την συγκρότηση του Ινστιτούτου Τσίπρα. Προφανώς θα ήταν ευχαριστημένος να συγκροτούνταν στρατιωτικό συμβούλιο με γκράδες και γιαταγάνια της Εθνικής Παλιγγενεσίας!
«Οταν η Αριστερά απαρνήθηκε την πολιτική αντιπαράθεση ως στοιχείο της πολιτικής δράσης και δέχτηκε να αντικατασταθεί από ειδικούς και τεχνοκράτες (βλ. Ινστιτούτο Τσίπρα), ταυτόχρονα αποδέχτηκε ότι διεκδικεί θέση στην πολιτική σκηνή και δεν επιθυµεί να την αλλάξει».
Γράφει για κατάντια και ηθική κατάπτωση, μεταφράζοντας την αναζήτηση ενός φορέα που δύναται να αλλάξει τον πολιτικό ρου, και κατηγορεί βουλευτές της αριστεράς, προφανώς της «Νέας Αριστεράς» που διαπιστώνουν στασιμότητα στο εγχείρημά του και βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα: Ιδεολογική καθαρότητα ή τρίτη θητεία για τη Δεξιά του Μητσοτάκη;
«Το γεγονός ότι σήµερα φαίνεται δικαιολογηµένο οι βουλευτές να περιφέρουν την έδρα ως προσωπική πραµάτεια περιµένοντας πλειοδότη είναι εκτός από κατάντια και ηθική κατάπτωση, ένδειξη για το τι εκπροσωπούν τα κόµµατα».
Δυστυχώς η αναμονή μέχρι ο Ήλιος να ανατείλει από την Δύση, ή να ωριμάσει το επαναστατικό προστσές, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα μας οδηγήσει στην απογοήτευση του κόσμου, στην απόσυρση, στην ιδιώτευση και εντέλει στην αέναη κυριαρχία της Δεξιάς!
Κι αυτό δεν φαίνεται να το κατανοεί ο συγγραφέας που τυγχάνει και διευθυντής του μέσου, αφού μας ενημερώνει με ψευδομαρξιστικό στοχασμό:
«Ζητούµενο είναι η διαδοχή στην εξουσία. Γι’ αυτό δεν φτάνει το αίτηµα «να πέσει ο Μητσοτάκης» σκέτο».
Και με αυτά στο συγγραφέα -του οποίου το όνομα και το Μέσο Ενημέρωσης που εκπροσωπεί σκοπίμως δεν αναφέρω, διότι στην πολιτική η προσωπική αντιπαράθεση είναι ότι χειρότερο - , θα του ευχηθώ καλή πορεία στον γλιστερό δρόμο που επέλεξε κατά του Αλέξη Τσίπρα, για κάθε Κυριακή!
Δεν υπερασπίζομαι τον Αλέξη Τσίπρα, άλλωστε το Istologio G. Mosxou, είναι μία κουκίδα άμμου στο έρημο τοπίο που βαδίζουμε. Κι εκτός τούτου ο Αλέξης Τσίπρας έχει περάσει από τέτοιες ανεμοθύελλες και νάτος πάλι μπροστά μας, αδάμαστος κολυμβητής στην λαοθάλασσα των πολιτών που τον λατρεύουν. Κι έχουν πολλούς λόγους που το κάνουν!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου