Κράτος και τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ στην Ελλάδα (Β)

Διαφωτιστική ομιλία του συγγραφέα Βασ. Χριστόπουλου, γα την επίδραση του υπνωτισμού, που ασκεί η πολύωρη θέαση της τηλεόρασης, στην στρέβλωση της συνείδησης

 

Την Παρασκευή 24 Απρίλη πραγματοποιήθηκε με μεγάλη συμμετοχή η ανοιχτή συζήτηση του «Ομίλου Φίλων Ινστιτούτου Ν. Πουλαντζάς Πάτρας» στον πολυχώρο Μηχανουργείο της πόλης με θέμα:

«Η επικαιρότητα της σκέψης του Νίκου Πουλαντζά για το κράτος και τα ΜΜΕ στη σημερινή Ελλάδα».

Ομιλητές: Παντελής Κυπριανός, καθηγητής ΑΕΙ Πατρών και Βασίλειος Χριστόπουλος, συγγραφέας.

Μετά τις εισηγήσεις ακολούθησε συζήτηση και αναπτύχθηκε ένας πλούσιος προβληματισμός. Η Αριστερά διψάει για πολιτική – ιδεολογική συζήτηση και τα τελευταία χρόνια την έχει στερηθεί.

Παρακάτω το Istologio G. Mosxou αναφέρεται σε απόσπασμα στην ομιλία του συγγραφέα Βασ. Χριστόπουλου, της οποίας εδώ παρουσιάζει απόσπασμα λόγω του μεγάλου εύρους της,  με θέμα:

«Ο ρόλος των ΜΜΕ και η σχέση τους με το κράτος στην Ελλάδα σήμερα»

 

Η Ομάδα Αλήθειας

ΜΕΤΑ ΤΟ 2019 ΕΧΕΙ ΑΝΑΔΕΙΧΘΕΙ σε κεντρικό πυλώνα της ψηφιακής στρατηγικής της Νέας Δημοκρατίας. Η ομάδα παρεμβαίνει καθημερινά στα social media (Facebook, X, Instagram) αναρτώντας βίντεο και αποσπάσματα που εξυπηρετούν το κυβερνητικό αφήγημα, ενώ συχνά κατηγορείται για στοχοποίηση πολιτικών αντιπάλων και διασπορά παραποιημένων πληροφοριών.

αρά την κριτική, η κυβέρνηση προσφέρει «ασπίδα προστασίας» στην ομάδα, χαρακτηρίζοντας τη δράση της ως έργο ιδιωτών με συγκεκριμένη ιδεολογική τοποθέτηση.

Υπάρχουν όμως ατράνταχτες αποδείξεις για «μαύρα ταμεία» και τριγωνικές συναλλαγές μέσω εταιρειών όπως η Blue Skies, με στόχο τη χρηματοδότηση αυτού του προπαγανδιστικού μηχανισμού.

 

Η ελευθεροτυπία στην Ελλάδα

ΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ Reporters Without Borders και International Press Institute έχουν επισημάνει την Ελλάδα ως τη χώρα με τη χαμηλότερη ελευθερία τύπου στην ΕΕ, συνδέοντας το γεγονός με την οικονομική εξάρτηση των ΜΜΕ από την επιχειρηματική ελίτ και το κράτος.
Διεθνή μέσα (π.χ. Global Voices), περιγράφουν τη λειτουργία των ΜΜΕ ως παράδειγμα «ψηφιακού αυταρχισμού» και εργαλείο χειραγώγησης της κοινής γνώμης.

 

Ο Ρόλος των ΜΜΕ στη Σύγχρονη Κοινωνία

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ του αυταρχικού κρατισμού για να θυμηθούμε και το σημαντικό έργο του Πουλαντζά «Το Κράτος, η Εξουσία, ο Σοσιαλισμός», οι καταπιεστικοί μηχανισμοί ενισχύονται και εισχωρούν όλο και περισσότερο στους ιδεολογικούς μηχανισμούς.
Αποτελεί κοινό τόπο πως τα ΜΜΕ καθορίζουν την ατζέντα των συζητήσεων και διαμορφώνουν μια ψευδή συνείδηση της πραγματικότητας.
Μακροπρόθεσμα ομογενοποιούν συμπεριφορές και πεποιθήσεις, εξαφανίζουν ολόκληρες πολιτισμικές ομάδες, αναπαραγάγουν αρνητικά στερεότυπα, καλλιεργούν την μαζική κουλτούρα, και επικαθορίζουν τον τρόπο ζωής, ιδιαίτερα των νέων.
Τα παραδείγματα πολλά, από το ναυάγιο της Πύλου μέχρι τον πόλεμο στο Ιράν. Μαθαίνουμε μόνο ότι επιτρέπουν η κυβέρνηση, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

 

Πώς τα ΜΜΕ απέκτησαν αυτήν την τεράστια επιρροή στην κοινωνία;

ΠΟΛΛΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ της συνειδητότητας όπως ο Έκχαρτ Τόλλε και ο Μπρους Λίπτον καταφέρονται εναντίον της εμπορικής τηλεόρασης για το γεγονός ότι μέσα από την υπνωτική της λειτουργία καλλιεργεί μια ψευδή συνείδηση.

Ο Έκχαρτ Τόλλε υποστηρίζει ότι η πολύωρη παρακολούθηση οδηγεί σε μια κατάσταση που μοιάζει με υπνωτισμό, όπου ο νους σταματά να παράγει δικές του σκέψεις και παραμένει παθητικός δέκτης εικόνων και μηνυμάτων. Αυτή η «δεκτική ανυπαρξία συνείδησης» καθιστά το άτομο ευάλωτο σε χειραγώγηση από τους διαφημιστές και την εξουσία.

Προμοιάζει την τηλεόραση με το αλκοόλ ή ορισμένα ναρκωτικά. Ενώ προσφέρει μια προσωρινή ανακούφιση από τα προβλήματα του νου, το τίμημα είναι ο εθισμός και η απώλεια της συνειδητότητας.

Ο Μπρους Λίπτον συνηγορεί κι αυτός ότι η τηλεόραση όταν γίνεται πολύωρη χρήση της λειτουργεί ως «Υπνωτιστής» καθώς εστιάζει στην κατάσταση που ο εγκέφαλος εισέρχεται σε περιοχή χαμηλότερων συχνοτήτων, τα λεγόμενα κύματα Θήτα. Είναι η ίδια κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα παιδιά έως 7 και ετών.
Τότε που απομνημονεύουν εύκολα σκέψεις και συμπεριφορές.
Στην κατάσταση θήτα οι πληροφορίες «κατεβαίνουν» απευθείας στο υποσυνείδητο ως αδιαμφισβήτητες αλήθειες.

 

Συμπεράσματα και Ερωτήματα

Η πρόσφατη ιστορία δείχνει πως όσες κυβερνήσεις προσπάθησαν να ασκήσουν έναν κάποιον έλεγχο, ηττήθηκαν. Το 2005 ο Κ. Καραμανλής με το βασικό μέτοχο και το 2016 οι Τσίπρας – Παππάς με το διαγωνισμό τους.

Δεν υπονοώ ότι τα μεγάλα ιδιωτικά ΜΜΕ και το σύστημα προπαγάνδας τους είναι ανίκητο. Εννοώ ότι ανήκει ιδιοκτησιακά στο κεφάλαιο και στηρίζει μόνο κυβερνήσεις που υπηρετούν τα συμφέροντά του.

Όσο το σύστημα νοιώθει ασφαλές, εμφανίζεται δημοκρατικό και ανοιχτό στις διαφορετικές απόψεις και πολιτικές. Όταν όμως αντιληφθεί κίνδυνο τότε θα δείξει το πραγματικό του πρόσωπο. Κι αν έχει αρκετό χρόνο μπροστά του, θα λειτουργήσει μέσα στο σώμα της κοινωνίας με μέθοδο και σχέδιο για τα συμφέροντά του.

Μετά απ’ όλα αυτά τίθενται τα ερωτήματα.

Τελικά στα μεγάλα ιδιωτικά ΜΜΕ μπορεί να υπάρχει κάποια σχετική Αυτονομία;

Θυμίζω ότι αναφερόμαστε στα ιδιωτικά κανάλια και όχι στη δημόσια τηλεόραση.

Υπάρχει λοιπόν περίπτωση τα μεγάλα ιδιωτικά ΜΜΕ να επηρεαστούν από τους συσχετισμούς δύναμης στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο ή να σεβαστούν μια πολιτική αλλαγή;

Πιστεύω πως δεν μπορούν να λειτουργήσουν ενάντια στα συμφέροντα των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων των ιδιοκτητών τους,

Θα επιδιώκουν σταθερά κυβερνήσεις που υπηρετούν τα συμφέροντά τους και επί πλέον θα απαιτούν να πληρώνουμε με δημόσιο χρήμα το ευρύτερο σύστημά προπαγάνδας τους; Δηλαδή τα κανάλια τους, τις εταιρείες δημοσκοπήσεων, τους δημοσιογράφους τους κλπ.

Το Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα θα παρουσιάσει διαβάζω προγραμματικές θέσεις στις οποίες περιλαμβάνονται ζητήματα διαφάνειας, ενημέρωσης και ελέγχου των ΜΜΕ και της εξουσίας. Περιμένουμε.

Τελικά η θεωρία του Ν. Πουλαντζά για το κράτος μπορεί να ισχύουν για τους θεσμούς της δικαιοσύνης, του στρατού, της αστυνομίας, της εκπαίδευσης, της εκκλησίας, της δημόσιας τηλεόρασης, αλλά δεν ισχύουν για την ιδιωτική τηλεόραση. Άλλωστε στην εποχή του δεν είχε ακόμη εμφανιστεί. Γι αυτό και χρειάζεται μια δημιουργική επικαιροποίηση στις νέες (και εντελώς διαφορετικές από αυτές της δεκαετίας του ’70) συνθήκες της εποχή μας.

Για μένα τα ερωτήματα – αιτήματα είναι:

Μπορεί η Αριστερά, αν κάποτε τα καταφέρει να ξανακυβερνήσει, να θέσει το ασυμβίβαστο σε εργολάβους ΔΕ, επιχειρηματίες ενέργειας, εφοπλιστές κλπ;

Μπορούμε να διεκδικήσουμε: ΜΜΕ να μπορούν να λειτουργούν μόνον Ο.Τ.Α., Ο.Κ.Ω. και μεγάλες ομοσπονδίες εργαζομένων;
Είναι κάτι που ίσως δεν χρειάζεται να εξαγγελθεί, αλλά να γίνει.