Στην Ολομέλεια της Βουλής η κυβέρνηση θριαμβολόγησε επί δύο ημέρες για τις συμβάσεις οι οποίες υπερψηφίστηκαν το μεσημέρι της Παρασκευής 13.3.26 (με τις ψήφους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ενώ η Ελ. Λύση κατέληξε στο «παρών» και τα υπόλοιπα κόμματα καταψήφισαν) και προβλέπουν την παρουσία των δύο αμερικανικών κολοσσών στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, με σκοπό τον εντοπισμό πιθανών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, κάνοντας λόγο για μία «εθνική υπόθεση» επιτυχίας, διότι η Ελλάδα -έχοντας λάβει την «ψήφο εμπιστοσύνης» των ΗΠΑ- υποτίθεται ότι αναδύεται ως «σταθερός πυλώνας ασφάλειας, ειρήνης και δυναμικής γεωπολιτικής παρουσίας στην περιοχή».
Ωστόσο, σύμφωνα με ανάλυση πηγών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ο οποίος καταψήφισε το σχετικό σχέδιο νόμου, η αποικιοκρατικού χαρακτήρα συμφωνία του ελληνικού Δημοσίου με τις αμερικανικές πολυεθνικές δεν αποτελεί μέσο ενίσχυσης της γεωπολιτικής θέσης της χώρας.
Η ύπαρξη αγωγών δεν αποτελεί εγγύηση γεωπολιτικής ασφάλειας, όπως έχει καταδειχθεί στην περίπτωση της Ουκρανίας. Συνεπώς, η όποια «υπερ-επένδυση» εθνικών συμφερόντων πάνω στα συμφέροντα εταιρειών - κολοσσών δεν μπορεί να κριθεί ως ασφαλής επιλογή για τα συμφέροντα της χώρας μας.
Διότι, η θέση ενός κράτους στο διεθνές σύστημα διαμορφώνεται από ένα ευρύτερο σύνολο παραγόντων: την οικονομική του ανθεκτικότητα, τη στρατιωτική του ισχύ, την ποιότητα των διεθνών του σχέσεων και τη σταθερότητα των θεσμών του. Οι ενεργειακές επενδύσεις μπορούν να συμβάλουν στην οικονομική ανάπτυξη, δεν αποτελούν όμως από μόνες τους παράγοντα γεωπολιτικής θωράκισης.
Σε μία εποχή κρίσιμων γεωπολιτικών αναταράξεων, αποσταθεροποίησης στην περιοχή και σοβαρών πολεμικών συγκρούσεων, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τονίζει ότι η προώθηση μίας μονοδιάστατης εξωτερικής πολιτικής από την κυβέρνηση Μητσοτάκη εταιρειών αποτελεί μια εξόχως επισφαλή πολιτική επιλογή.
Διότι η χώρα μας εξαρτάται ενεργειακά πλήρως και αποκλειστικά από τις ΗΠΑ και στηρίζει τα συμφέροντά της στα συμφέροντα μεγάλων αμερικανικών εταιρειών, αντί να ακολουθήσει μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και να διαδραματίσει έναν μεσολαβητικό ρόλο στις καταστάσεις αστάθειας που βιώνουμε.
Εκχώρηση δικαιωμάτων με το επίμαχο άρθρο 30: Ανοιχτό το ενδεχόμενο αλλαγής ΑΟΖ
Τα βέλη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, καθώς των υπόλοιπων κομμάτων της αντιπολίτευσης, συγκεντρώνει η ρήτρα που δεν υπήρχε στο παρελθόν σε ανάλογες συμβάσεις. Και η οποία προβλέπει ότι η Ελλάδα οικειοθελώς αποδέχεται ότι σε μια μελλοντική οριοθέτηση, είτε θα εκχωρήσει κυριαρχικά δικαιώματα, κατόπιν συμφωνίας των μερών, είτε κινδυνεύει να υποστεί ήττα σε ένα διεθνές δικαστήριο ή δικαιοδοτικό όργανο, απεμπολώντας δικαιώματα από ένα τουρκολυβικό μνημόνιο.
Συγκεκριμένα,
η ρήτρα προβλέπει ότι τα όρια της συμβατικής περιοχής μπορούν να
αναθεωρηθούν σε περίπτωση συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδας με
γειτονικό κράτος (βλέπε Λιβύη). Και το τμήμα που θα βρεθεί εκτός
ελληνικής ΑΟΖ παύει να
αποτελεί συμβατική περιοχή.
Ο μισθωτής θεωρείται ότι παραιτείται από το τμήμα αυτό, ακόμη και αν έχει ήδη ξεκινήσει εκμετάλλευση. Και το ελληνικό δημόσιο υποχρεούται να επιστρέψει οικονομικές αποζημιώσεις που έχουν καταβληθεί. Τα ποσά θα κριθούν για την αντικειμενικότητά τους από Αμερικανό εμπειρογνώμονα.
Το γεγονός ότι αυτός ο όρος δεν μπαίνει στην περίπτωση των οικοπέδων της Πελοποννήσου, αλλά εμφανίζεται μόνο στα οικόπεδα της Κρήτης, επιβεβαιώνει τις ανησυχίες της αντιπολίτευσης ότι η Βουλή καλείται να κυρώσει μια διάταξη που συνδέεται με το ενδεχόμενο μελλοντικής διεθνούς οριοθέτησης ΑΟΖ υφαλοκρηπίδας.
Με δεδομένο ότι η Ελλάδα διαπραγματεύεται με γειτονικά κράτη (π.χ. Λιβύη) σχετικά με την οριστική γραμμή οριοθέτησης της ΑΟΖ της, και καθώς οι διαπραγματεύσεις αυτές μπορεί να καθυστερούν ή να καταλήξουν στο γεγονός ότι η οριστική γραμμή δεν μπορεί να συμπίπτει με τη μέση γραμμή που χρησιμοποιείται προσωρινά, το επίμαχο άρθρο καταρρίπτει το επικοινωνιακό αφήγημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη για κατοχύρωση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων μέσω των συμβάσεων. Εμπεριέχει δε τον κίνδυνο να χρησιμοποιηθεί η συγκεκριμένη ρήτρα ως εν δυνάμει επιχείρημα από τρίτες χώρες αποδυναμώνοντας τις θέσεις της Ελλάδας.
Οι Συμβάσεις παραχώρησης δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων, νοτίως της Πελοποννήσου και νοτίως της Κρήτης, σε συνεργασία με την CHEVRON και την HELLENIQ UPSTREAM, δεν οριοθετούν τις αμφισβητούμενες θαλάσσιες ζώνες μεταξύ των κρατών, ούτε παράγουν έννομα αποτελέσματα προς αυτή την κατεύθυνση.
Διότι, δεν προβλέπεται οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών από εταιρείες, όσο μεγάλες κι αν είναι, ούτε προβλέπεται οριοθέτηση από τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Παράλληλα, δεν υπάρχει κανένα σχετικό προηγούμενο παγκοσμίως.
Παρά τις τυμπανοκρουσίες της κυβέρνησης περί θωράκισης των συμφερόντων της Ελλάδας, είναι δεδομένο ότι οι όποιες διαφορές με τη Λιβύη θα λυθούν μόλις ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις οριοθέτησης, οι οποίες έχουν αρχίσει το τελευταίο διάστημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου