«...να μπείτε στη θέση των επαγγελματιών ταξί, για τους οποίους νομοθετείτε σήμερα;»
Ομιλία Δ. Μάντζου, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής στο σχέδιο νόμου υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών για τα ταξί
Ι. Για τη δίκη της τραγωδίας των Τεμπών
Σήμερα είναι ημέρα μια πολύ σημαντική. Είναι η πρώτη ημέρα της δίκης για το εγκληματικό δυστύχημα των Τεμπών, τρία χρόνια μετά τη μαύρη νύχτα της 28ηςΦλεβάρη 2023.
Μια δίκη πολύ δύσκολη, τόσο από άποψη νομική και δικονομική όσο και από πλευρά δικαστικής ψυχολογίας.
Είναι μια πρόκληση για τον νομικό μας πολιτισμό, τη δικαιοσύνη στη χώρα μας. Και γι’ αυτό η Πολιτεία είχε και έχει τη βασική υποχρέωση να εξασφαλίσει ότι συνθήκες διεξαγωγής αξιοπρεπείς και υποβοηθητικές της απονομής δικαίου και της δέουσας δημοσιότητας της δίκης. Κι όμως, μαθαίνουμε και ακούμε αντιδράσεις δικηγόρων και παραγόντων της δίκης. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης και ο ίδιος ο Υπουργός πρέπει να λογοδοτήσουν: τι έκαναν; Πώς προετοιμάστηκαν, για μια τόσο σημαντική δίκη;
Δεν είναι μια προσωπική υπόθεση αυτή. Ούτε καν για αυτούς τους τραγικούς γονείς, συγγενείς και οικείους των 57 νεκρών, που ο χρόνος σταμάτησε εκείνη τη νύχτα και που χάρη στον αγώνα τους οδηγούμαστε σήμερα στη δικαστική πράξη του δράματος.
Είναι μια υπόθεση συλλογική, για μια πληγή ανοικτή. Που όχι μόνο δεν έκλεισε, αλλά άνοιξε κι άλλο.
Εξαιτίας της άρνησης της κρατικής εξουσίας να εγγυηθεί τη διερεύνηση όλων των ευθυνών και όλων των υπευθύνων: για την έλλειψη δικλίδων ασφαλείας στη σιδηροδρομική γραμμή, για την αδιαφάνεια και την αναξιοκρατία στη διαχείριση του προσωπικού, για την επιχείρηση αλλοίωσης του τόπου του δυστυχήματος.
Αυτά κράτησαν ανοικτή την πληγή, το τραύμα έγινε πιο βαθύ. Γιατί ακούμπησε τη βάση της πολιτικής ζωής, την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτεία.
Κι έτσι απείλησε και απειλεί την ίδια τη δημοκρατία και τους θεσμούς της. Το κράτος, το κοινοβούλιο, τη δικαιοσύνη.
Πρέπει έστω και τώρα να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Ως απάντηση σε όλους όσοι καταστρατήγησαν και το Σύνταγμα το ίδιο, αγνόησαν δικογραφίες ακόμη και ευρωπαϊκών εισαγγελικών λειτουργών, για να προστατεύσουν υπουργούς και πολιτικούς φίλους. Για όλες τις ελλείψεις, όλες τις καθυστερήσεις, τις πλημμέλειες, κυρίως στο σύστημα τηλεδιοίκησης και σηματοδότησης, που -σύμφωνα με κάθε αντικειμενικό κριτή, από τον ΕΟΔΑΣΑΑΜ και την τριμελή επιτροπή αξιολόγησης ως την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και την Ελληνική Δικαιοσύνη- αν υπήρχαν θα είχαν σώσει τους 57 συνανθρώπους μας.
Με έναν τρόπο τραγικά ειρωνικό. Σήμερα εισηγείται σχέδιο νόμου του αρμόδιου καθ’ ύλην Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, ένας Αναπληρωτής Υπουργός, ο οποίος, κατ’ ουσίαν, θα μπορούσε να είναι ο πιο πειστικός μάρτυρας κατηγορίας σε αυτή τη δίκη.
Όλες οι εξαγγελίες του κ. Κυρανάκη, οι δεσμεύσεις, οι επικοινωνιακές του τοποθετήσεις, για συστήματα ασφάλειας, για χρονοδιαγράμματα, όλα όσα δεσμεύεται ότι θα κάνει ή διαφημίζει ότι έχει κάνει, είναι το ισχυρότερο επιχείρημα για την ευθύνη όλων των προκατόχων του, και ιδίως του κ. Καραμανλή.
Ότι είχαν τον έλεγχο και την ευθύνη της γραμμής και της ασφάλειάς της. Ότι γνώριζαν τις ελλείψεις τεχνικών προδιαγραφών και συστημάτων, τις συνέπειες αυτών στην ασφάλεια της γραμμής, κι όμως αποδέχτηκαν το ενδεχόμενο του δυστυχήματος και έκλεισαν τα μάτια στις ανάγκες του σιδηροδρόμου.
Η πληγή μένει ανοικτή και πονά μια ολόκληρη κοινωνία. Εξ αιτίας των πράξεων και παραλείψεων του πολιτικού προσωπικού, του κόμματος που σήμερα κυβερνά, τη ΝΔ, για τη συγκάλυψη και τη διάχυση ευθυνών.
Κι αυτή η πληγή πρέπει, επιτέλους, να κλείσει. Είναι ζήτημα δικαιοσύνης, αλλά και ζήτημα δημοκρατίας.
Διότι όσο εκτεθειμένη είναι η εκτελεστική εξουσία, το κράτος και η κυβέρνηση, όσο τραυματισμένο είναι το κοινοβούλιο, με ευθύνη της πλειοψηφίας της, τόσο μεγαλύτερη είναι η ευθύνη της δικαστικής εξουσίας να υπερασπίσει και να διασώσει το κύρος της Ελληνικής Πολιτείας.
Είναι ζήτημα επανάκτησης της εμπιστοσύνης των πολιτών στην πολιτεία.
ΙΙ. Για το σχέδιο νόμου
Το ζήτημα των μεταφορών αγγίζει την κοινωνία και την οικονομία του τόπου. Και, ενώ, αυτό φαίνεται ακόμα και από την πληθώρα σχολίων που υπήρξαν στη διαβούλευση, το νομοθέτημα που έρχεται σήμερα φαίνεται να είναι κατώτερο των περιστάσεων. Αποσπασματικότητα και έλλειψη στρατηγικού προσανατολισμού.
Γιατί δεν είναι μια γνήσια μεταρρύθμιση;
Διότι στερείται συνοχής. Αποσπασματικά μέτρα χωρίς συνεκτική λογική.
Διότι στερείται τεκμηρίωσης.
Δεν υπήρχε ο απαραίτητος χρόνος για την αξιολόγηση των παρεμβάσεων -ακολουθήθηκαν σύντομες προθεσμίες στη Βουλή, χωρίς να στοιχειοθετείται λόγος επείγοντος.
Και, φυσικά, διότι διαμορφώνεται το έδαφος για νέες στρεβλώσεις και ανισότητες.
Πώς θα φέρει λοιπόν η Κυβέρνηση την αναβάθμιση του μεταφορικού έργου;
Εκσυγχρονισμός και αναβάθμιση των μεταφορών δεν πάνε μαζί με έλλειψη διαβούλευσης.
Η ακρόαση των φορέων κατέδειξε ότι υπάρχουν έντονες αντιδράσεις και αντικρουόμενες θέσεις. Το ίδιο απέδειξαν και οι κινητοποιήσεις, που ήταν επίμονες και είχαν κοινωνική αναφορά. Οι εμπλεκόμενοι νιώθουν ότι νομοθετείτε για αυτούς χωρίς αυτούς. Ότι τους έχετε απέναντι και όχι μαζί. Ότι θεσπίζετε ρυθμίσεις που τους τιμωρούν αντί να τους βοηθούν, που τους δημιουργούν ανασφάλειες και φόβους.
Είναι λάθος με δυσμενείς επιπτώσεις, πως αυτό που προωθείται είναι κυρίως μια εικόνα σύγκρουσης, πόλωσης και προσωπικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στον Υπουργό και στους αυτοκινητιστές ταξί. «Βεντέτα» τη χαρακτήρισε σωστά ο Γ. Νικητιάδης. Αυτή η εικόνα αδικεί τον αγώνα αυτών των ανθρώπων. Διχάζει. Αναιρεί την ουσία της συζήτησης.
Το μεταφορικό έργο είναι υψίστης σημασίας για τη λειτουργία της κάθε πόλης και για τη διαβίωση των πολιτών, μόνιμων κατοίκων και επισκεπτών. Χρειάζεται, επομένως, να έχουν λόγο όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς και είναι επιτακτική η ανάγκη ενός ολοκληρωμένου θεσμικού πλαισίου.
Αλλά εδώ τι έχουμε;
Το άρθρο 52- το πιο αμφιλεγόμενο σημείο του νομοσχεδίου.
Έχουμε προβληματική αγορά ταξί; Να συμφωνήσουμε, ναι.
Μας ικανοποιεί η τρέχουσα κατάσταση; Να συμφωνήσουμε, όχι.
Όμως, εδώ αντί να λυθεί το ζήτημα, γεννιούνται νέα.
Διότι ενώ, τουλάχιστον για εμάς, το ζητούμενο παραμένει η ρύθμιση, ένα συνεκτικό και αποδοτικό πλαίσιο ρύθμισης της αγοράς, τώρα δημιουργείται ο κίνδυνος να αναπτυχθούν παράλληλες αγορές μεταφορών, χωρίς ενιαίους κανόνες λειτουργίας.
Και, βεβαίως, η Βουλή σήμερα, που καλείται να ψηφίσει, καλείται να το κάνει αυτό χωρίς να έχει ασφαλή εικόνα του πλαισίου -διότι έχει δοθεί νομοθετική εξουσιοδότηση για μελλοντική υπουργική απόφαση. Καλούμαστε να ψηφίσουμε ένα κέλυφος του οποίου το περιεχόμενο δεν είναι ορατό
Άρα, όχι μόνο δεν λύνεται το ζήτημα, αλλά όλα παραπέμπονται στις «ελληνικές καλένδες», με τους κινδύνους για την αγορά να αυξάνουν.
Επομένως, για εμάς ο δρόμος είναι ένας και είναι μονόδρομος:
Να αποσυρθεί το άρθρο 52 και να αρχίσει ένας βαθύς και ειλικρινής διάλογος από μηδενική βάση με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.
Αν δεν θέλει ή δεν μπορεί η Κυβέρνηση -και έχουμε πολλούς λόγους να πιστεύουμε ότι συντρέχουν και τα δύο- ας αρχίσει αυτός ο διάλογος με διακομματκούς όρους στην αρμόδια Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής.
Στόχος της Πολιτείας μας πρέπει να είναι ένα δίκαιο, λειτουργικό πλαίσιο ρύθμισης της αγοράς μεταφορικού έργου. Και αυτό, όχι, δεν παρέχεται με το άρθρο 52 και με το σχέδιο νόμου γενικότερα.
Είπαμε και πριν ότι το σχέδιο νόμου στερείται στοχοθεσίας και τεκμηρίωσης. Έτσι είναι. Κι αυτό φαίνεται και στα επί μέρους σοβαρά ζητήματα.
Όπως, κατά κύριο λόγο, η ηλεκτροκίνηση.
Τη θέλουμε την ηλεκτροκίνηση; Ναι.
Εμείς ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε υποστηρικτές της ηλεκτροκίνησης. Όμως, πώς να σας εμπιστευτούμε;
Διότι, ας σκεφτούμε, είμαστε έτοιμοι; Χωρίς επαρκείς υποδομές φόρτισης στα κατάλληλα σημεία. Χωρίς δίκτυο ταχυφορτιστών. Χωρίς τεκμηρίωση για τις πραγματικές συνθήκες εργασίας των οδηγών.
Και ενώ έχετε κάνει πολύ λίγα επί τόσα χρόνια, τώρα τρέχετε να επιβάλετε υποχρεωτικότητες. Ενώ μόλις σήμερα μιλάτε για φορτιστές στους σταθμούς των ταξί. Αντί να προσπαθήσει η Κυβέρνηση να φέρει την κουλτούρα της ηλεκτροκίνησης, να πείσει για τα πλεονεκτήματά της και να πετύχει την ωρίμανση των συνθηκών επίτευξής της, προτάσσει εξαναγκασμούς υπό στενά περιθώρια. Προτάσσει το αποφασίζω με το έτσι θέλω, χωρίς διαβούλευση, χωρίς τεκμηρίωση. Αλλά και χωρίς ταχυφορτιστές.
Οι οδηγοί ταξί θα πρέπει να μπορούν να χρησιμοποιούν τις υποδομές ηλεκτροκίνησης σε ώρες εργασίας. Μπορούν σήμερα; Δυστυχώς, όχι. Άρα είναι εύλογο να γεννώνται ανησυχίες στους επαγγελματίες οδηγούς, όπου όλο αυτό συνδέεται με την καθημερινότητά τους και το βιοπορισμό τους
Επομένως, το ζήτημα δεν μπορεί να είναι μόνο συμμόρφωσης. Αλλά προσαρμογής. Άρα θέλουμε κίνητρα και παράταση του ικανού χρόνου για την εφαρμογή.
Εμείς θέλουμε η μετάβαση στην ηλεκτροκίνηση να γίνει οργανωμένα, χωρίς πειραματισμούς, έχοντας διαμορφώσει πρώτα επαρκείς υποδομές, έχοντας προβλέψει οικονομικά κίνητρα και προδήλως έχοντας λάβει υπόψη τις πραγματικές συνθήκες εργασίας των επαγγελματιών
Τα ίδια και με την ψηφιακή εφαρμογή αξιολόγησης των υπηρεσιών ταξί. Με ανώνυμα σχόλια και ένα ασαφές πλαίσιο που δημιουργεί ή μπορεί να δημιουργήσει ζητήματα. Και το λέμε εμείς αυτό, που είμαστε υποστηρικτές της αξιολόγησης.Είμαστε υπέρ του ελέγχου ποιότητας υπηρεσιών. Αλλά κυρίως μέσω των επίσημων ελεγκτικών μηχανισμών. Όχι να κάνετε τώρα outsourcing
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η επικοινωνιακή, η επιφανειακή προσέγγιση μπορεί να φέρνει τίτλους στις ειδήσεις και στα social media, όμως δεν φέρνει αποτελέσματα. Όχι.
Διότι δεν διαβουλεύεστε. Δεν συζητάτε. Δεν μπαίνετε στη θέση του άλλου. Σοβαρά, έχετε αναλογιστεί πώς είναι η ζωή των επαγγελματιών ταξί για τους οποίους νομοθετείτε σήμερα; Σκέφτεστε πώς είναι να κάνεις πολλές ώρες βάρδια στο τιμόνι, να κάνεις ταμείο, να βλέπουν άλλες υπηρεσίες και άλλες αγορές να λειτουργούν με άλλους όρους. Και τώρα να πρέπει να ανακαλύπτουν φορτιστές που δεν υπάρχουν!
Πώς θα ζήσουν;
Το ίδιο και στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Και τους οδηγούς τους.
Δημιουργείται η Σχολή Οδηγών της ΟΣΥ ΑΕ. Μάλιστα. Θα χορηγεί επαγγελματικό δίπλωμα οδήγησης. Μάλιστα.
Με τα βασικά προβλήματα, όμως, τι κάνουμε;
Τις χαμηλές αποδοχές, την έλλειψη κινήτρων, την άρνηση αναγνώρισης προϋπηρεσίας, τις δυσμενείς συνθήκες εργασίας; Τι κάνουμε;
Αυτό που χρειάζεται είναι το επάγγελμα του οδηγού στις συγκοινωνίες να γίνει πιο ελκυστικό
Και, φυσικά, τίποτα σε σχέση με την εικόνα που περιέγραψε ο Τάσος Νικολαΐδης για τις συγκοινωνίες στην Αθήνα: «Σαρδελοποίηση» επιβατών, αναμονές, καθυστερήσεις, η αραίωση των δρομολογίων, οι συνθήκες στα μέσα μεταφοράς. Εικόνα που δεν βοηθά να πειστεί ο πολίτης να αφήσει το όχημά του και να κινηθεί με το λεωφορείο ή τα μέσα σταθερής τροχιάς. Όλα αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν στο πρόβλημα των μετακινήσεων. Και όταν αλλάζουν, αλλάζουν προς το χειρότερο.
Με μόνιμη παράμετρο την ανασφάλεια.
Για τον σιδηρόδρομο; Με λίγες πλέον γραμμές, χωρίς εξυπηρέτηση των πολιτών. Ούτε διασφάλιση της ασφάλειας. Κατ’ ουσίαν, η χώρα μας μένει χωρίς σιδηρόδρομο. Έχουμε εμπεδωμένη την εικόνα ενός υποβαθμισμένου σιδηροδρόμου.
Όπως και στις αεροπορικές μεταφορές. Πόσες ερωτήσεις και ανακοινώσεις έχει κάνει ο Τάσος Νικολαΐδης και οι τομείς πολιτικής του κόμματος; Πόσες φορές έχουμε βιώσει επικίνδυνα περιστατικά στο διεθνές αεροδρόμιο Αθηνών, με το FIR Αθηνών, με τον έλεγχο κυκλοφορίας; Τα ζητήματα που έχουν αναδείξει οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας;
Καταλήγοντας:
Οι μεταφορές είναι δημόσιο κοινωνικό αγαθό. Όχι απλό επιχειρηματικό πεδίο. Οι μεταφορές, οδικές, σιδηροδρομικές, ακτοπλοϊκές, αεροπορικές, είναι -ή πρέπει να είναι- εργαλείο ανάπτυξης και μέσο κοινωνικής συνοχής.
Αλλά αυτό απαιτεί σχέδιο και όχι αποσπασματικές παρεμβάσεις.
Απαιτεί μελέτη, διαρκή αξιολόγηση και διαβούλευση.
Απαιτεί διάλογο.
Διάλογο που εμείς θα εγγυηθούμε.
Με τους εμπλεκόμενους φορείς. Με τους εργαζόμενους, τους ελεύθερους επαγγελματίες. Που ζητούν δικαιοσύνη, όχι προνόμια. Που ζητούν σεβασμό και αξιοπρέπεια.
Με τους πολίτες, που ζητούν ολοένα και περισσότεροι, ολοένα και εντονότερα κάθε ημέρα που περνά, την Πολιτική Αλλαγή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου