Να εργαστούμε για την επιστροφή του συνδικαλισμού

Παρέμβαση συνδικαλιστών της Αριστεράς στη σύσκεψη του cine Κεραμεικός το Σάββατο 23-1-2016

ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!

ΕΙΣΑΓΩΓΗ -
 

Η ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΚΤΗ & ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΩΡΑ !

Η επίθεση του νέο-φιλελευθερισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη την τελευταία 20 ετία, χρησιμοποιώντας  ως εργαλεία τις πολιτικές της λιτότητας ,της εσωτερικής υποτίμησης, είναι εμφανής σε όλες τις χώρες. 

Είχε ως αποτελέσματα την φτωχοποίηση μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού, την διάλυση των κοινωνικών δομών και υποδομών την συρρίκνωση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων , την απαξίωση των συνδικάτων και των συλλογικών δράσεων. 

Η πρόσβαση σε κοινωνικά αγαθά και υπηρεσίες έγινε αποτρεπτική μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις οργανισμών κοινής ωφέλειας.  Μέσα από τον «εκσυγχρονισμό» του αστικού πολιτικού συστήματος και την απόλυτη κυριαρχία των πολυεθνικών και των κυριάρχων οικονομικών και πολιτικών δυνάμενων, η κοινωνική Ευρώπη έγινε δυσδιάκριτη. Από το 2009 έως 2014, στην Ελλάδα τα συνδικάτα δέχτηκαν μέσα από την εφαρμογή  των αντεργατικών  μνημονιακών  πολιτικών, μια στρατηγική ήττα. Τα συνδικάτα όμως, έτσι και αλλιώς ,είχαν βληθεί και εκ των έσω, από την προ μνημονίων εποχή. 

Γραφειοκρατία, ενδοτισμός, ιδιοτέλεια συνδικαλιστών, ιδεοληψία κοινωνικού εταιρισμού, ψευδο-επαναστατικός βερμπαλιστικός λόγος, αντί-ενωτική δράση, αναντιστοιχία εργατικής ηγεσίας με τα μέλη των συνδικάτων, μακροχρόνια αδυναμία  έκφρασης αλλά πολύ περισσότερο της κατάκτησης της ιδεολογικής ηγεμονίας των ιδεών και θέσεων συνδικάτων και εργαζομένων,  μη καινοτόμες κινηματικές δράσεις, είναι μερικές από τις ασθένειες του συνδικαλισμού. Είναι μερικές από τις αιτίες της ακόμη μεγαλύτερης απαξίωσης τους, που ολοκληρώθηκε όμως τα τελευταία χρόνια. 

Η συνέχιση και  εφαρμογή  μνημονιακών πολιτικών, λόγω της υπογραφής της πρόσφατης συμφωνίας   από τις  κυβερνήσεις στις οποίες πρωταγωνιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ  ,από τις αρχές του 2015 μέχρι σήμερα, δεν  συμβάλει στην αλλαγή της παραπάνω κατάστασης στο συνδικαλιστικό κίνημα. Η οργάνωση της συζήτησης αλλά και της δράσης των συνδικάτων για τον απεγκλωβισμό από τις μνημονιακές πολιτικές αποτελεί κυρίαρχή επιλογή μας.

                                   Το Σχέδιο μας σήμερα

Η Δημιουργία στην κοινωνία  μιας ευρείας Συμμαχίας ιδεών ,δράσεων ,αλληλεγγύης είναι το κεντρικό σχέδιο μας.  Αυτήν την στιγμή  που οι εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης είναι πολλοί λιγότεροι από το άθροισμα των ανέργων και των επισφαλών εργαζομένων, η Συμμαχία αυτή είναι επιβεβλημένη. Όλων αυτών δηλαδή, που είναι εκτός των τειχών των συνδικάτων με απόφαση του συστημικού συνδικαλισμού, γιατί φοβάται ότι η ένταξη τους σε αυτά θα αλλάξει άρδην του υφιστάμενους συσχετισμούς. Η κοινή δράση όλων αυτών των δυνάμεων είναι σήμερα παρά ποτέ άλλοτε αναγκαία και θεμιτή.

                                  

                                 Η  Προτεραιότητα μας 

Βασική προτεραιότητα ενός σύγχρονου, μαζικού, ταξικού και μέσα στη συγκυρία εργατικού κινήματος είναι η έξοδος από την κρίση, η παραγωγική ανάπτυξη για μείωση της ανεργίας, η αλληλεγγύη, η δίκαιη και ισόνομη διανομή του παραγόμενου πλούτου και η δημοκρατική συγκρότηση της χώρας. Επιβάλλεται η οικοδόμηση συμμαχιών στο εσωτερικό της εργατικής τάξης και στο σύνολο της κοινωνίας της εργασίας. Η απόρριψη των ψεύτικων και καλλιεργούμενων αντιθέσεων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Η κοινή δράση με τα κινήματα των αυτοαπασχολούμενων, των μικρομεσαίων, των συνταξιούχων, της νεολαίας.

Οι εργαζόμενοι άμεσα χρειάζονται μια ταξική συνδικαλιστική δύναμη που θα βάλει σε προτεραιότητα την ουσιαστική επανίδρυση των συνδικάτων, με την κινητοποίηση και συμμετοχή της πλειονότητας των εργαζόμενων, με ουσιαστική συμβολή των ημιαπασχολούμενων, των περιστασιακά εργαζόμενων και φυσικά των ανέργων.

Η Δράσης μας με τα ευρωπαϊκά συνδικάτα

Η κυβερνητική αλλαγή στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2015 στην Ελλάδα δημιούργησε ελπίδες και συνέβαλε σε πολιτική αλλαγή σε μια σειρά χώρες κύρια της Ν. Ευρώπης .Καθημερινή ,πρώτη προτεραιότητα μας είναι οι ενωτικές πρωτοβουλίες ιδεών και δράσεων με τις αντίστοιχες συνδικαλιστικές δυνάμεις του Νότου και όλης της ΕΕ

                                      10 ιδέες & πράξεις !

Να μιλήσουμε πρώτα από όλα για την ανιδιοτέλεια των συνδικάτων και των συνδικαλιστών που πρέπει να εμπνεύσουν ξανά τους εργαζόμενους. Θέλουμε συνδικάτα γειωμένα να δίνουν λύσεις στα νέα σύνθετα αιτήματα και αγωνίες των εργαζομένων και συνδικαλιστές, εργατικούς ηγέτες χωρίς κανένα προνόμιο, που θα ζουν τα προβλήματα και δεν θα τα περιγράφουν.

Να συζητήσουμε τους νέους στόχους των συνδικάτων ,για την επαναλειτουργία των συλλογικών συμβάσεων, των λύσεων που προτείνουμε στο ασφαλιστικό, για την επανάκτηση των κοινωνικών αγαθών που χάθηκαν. Να συζητήσουμε για το πρόβλημα δημοκρατίας ,που αντιμετωπίζουν σήμερα οι εργαζόμενοι και οι πολίτες σε κάθε βήμα τους ,σε κάθε αίτημα τους αφού δεν έχουν ανατραπεί οι μνημονιακές πολιτικές, . Στόχοι, που χρειάζεται να δένουν τον τοπικό και ειδικό αγώνα με το γενικό πολιτικό αγώνα για την  τελική ανατροπή των νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών.

Να βοηθήσουμε την όλο και μεγαλύτερη όσμωση και κοινή δράση των συνδικάτων και των νέων θεματικών κινημάτων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Να συμβάλουμε στο να γίνουν τα συνδικάτα πιο αλληλέγγυα και οι οργανώσεις αλληλεγγύης πιο κινηματικές μέσα από ενιαίες δράσεις.

Να ανιχνεύσουμε την νέα ενότητα των εργαζομένων, των νέων, των γυναικών, των μεταναστών. Όλων αυτών που η βιαιότητα της επίθεσης των δυνάμεων του κεφαλαίου δημιούργησε ενιαίους «αναγκαστικούς» δρόμους αγωνιστικής συμπόρευσης αλλά και νέες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους εργαζόμενους, τους μερικώς εργαζόμενους, τους απλήρωτους εργαζόμενους, και τις άλλες «νέες» μορφές εργασίας που εκτίναξαν οι μνημονιακές πολιτικές.

Να δράσουμε ενωτικά σε όλους τους χώρους και κλάδους εργασίας  με κριτήριο το δίκαιο της εργατικής τάξης, όλου του κόσμου της εργασίας και με όραμα μας την κοινωνική απελευθέρωση.    

Να συζητήσουμε για την αποτελεσματικότητα των αγώνων με τη χρήση όλων των μορφών πάλης , πλέον της απεργίας ,που χρησιμοποιήθηκε ως το μοναδικό δραστικό φάρμακο και όπλο αντίστασης και τελικά έχασε την δραστική της ουσία .

Να μιλήσουμε για την αντιπροσωπευτικότητα και τη μαζικότητα των συνδικάτων, την ικανότητα να μπουν ξανά στην τροχιά της νίκης μέσα από ένα συγκροτημένο σχέδιο για το γκρέμισμα συμβιβασμένων ηγεσιών των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Να στηρίξουμε τον εκδημοκρατισμό των συνδικάτων και την δημοκρατία μέσα σε αυτά που έχει αφυδατωθεί από την αδιαφανή και σε ένα στενό κύκλο λήψης των σημαντικών αποφάσεων από ολιγομελή εξωθεσμικά κέντρα αποφάσεων μακριά από τα διοικητικά συμβούλια και τις γενικές συνελεύσεις των συνδικάτων.

Να επαναθεμελιώσουμε την αυτονομία των συνδικάτων με νέες αιχμές απέναντι:

- στον κυβερνητικό συνδικαλισμό κάθε μορφής και έμπνευσης

- στον εργοδοτικό συνδικαλισμό παλαιάς και νέας κοπής

- στον αναθετικό συνδικαλισμό που πολλοί μέσα στα συνδικάτα έχουν υπηρετήσει

- και στον πολιτικάντικο συνδικαλισμό που διασπά τις δυνάμεις της  εργασίας στους αγώνες, γιατί θέλει να χρησιμοποιήσει τα συνδικάτα και τους συνδικαλιστές ομήρους  μιας  δήθεν  ταξικής καθαρότητας.

Να επανιδρύσουμε τα συνδικάτα χρησιμοποιώντας στη σημερινή εποχή της καταστροφής , υψηλά στην καθημερινή ατζέντα των συνδικάτων την ιδέα της αλληλεγγύης, της εργατικής αλληλεγγύης που είναι στο DNA των συνδικάτων εδώ και ένα αιώνα.

Η ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΚΤΗ & ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΩΡΑ !

Δεν μπορούμε να είμαστε μαζί πλέον στο ΜΕΤΑ, όχι μόνο γιατί διαφωνούμε πολιτικά, αλλά και γιατί, λόγο  του λεκτικού βερμπαλισμού, του συνδικαλιστικού προφίλ παράταξης τριτο-διεθνιστικού κόμματος, δεν μπόρεσε να αποτελέσει,  την μήτρα που θα γεννήσει  ευρείες κινηματικές διαδικασίες. Δεν μπορούμε να είμαστε με το ΜΕΤΑ γιατί ένα σημαντικό τμήμα του, ασκεί ένα εργοδοτικό, αναθετικό και κομματικό συνδικαλισμό.

Η καθυστέρηση της ρήξης με το ΜΕΤΑ και η μη συγκρότηση των δικών μας δυνάμεων θα «δίνει το δικαίωμα» σε μέλη του ΣΥΡΙΖΑ (όπως σε ορισμένες περιπτώσεις συμβαίνει) να κατεβαίνουν σε εκλογές όχι με ψηφοδέλτια που συγκροτούν δικές μας δυνάμεις με συμμάχους μας, αλλά σε αντίπαλα ψηφοδέλτια που κυριαρχούν άλλα πολιτικά σχέδια. (ΠΑΣΚΕ ή ΛΑΕ)

Η νέα προσπάθεια μας ,θα ομογενοποιήσει τις δικές μας δυνάμεις που είναι διάσπαρτες αλλά θα προσθέσει και νέες, που έτσι και αλλιώς λόγω των παθογενειών ,της ιδεολογικής καχεξίας  και ανάλυσης που ζήσαμε στο ΜΕΤΑ . δεν μπορούν να συνομιλήσουν μαζί μας μέχρι σήμερα.

Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται μία  κυβερνητική  συνδικαλιστική παράταξη ούτε όσοι συζητάμε αυτό το διάστημα την δημιουργία ενός καινούργιου πόλου στο συνδικαλισμό έχουμε στο μυαλό μας κάτι αντίστοιχο. 

Αντίθετα η δημιουργία ενός νέου πόλου, στο συνδικαλισμό με την ιδιότητα ενός νέου καινοτόμου ενχειρήματος και υποκειμένου, θα απελευθερώσει δυνάμεις τόσο από άλλες παρατάξεις και δυνάμεις όσο και από  κοινωνικά στρώματα που είναι τώρα εκτός, και ψάχνουν έκφραση.

Η ρήξη μας με το ΜΕΤΑ, δεν σημαίνει κατ ανάγκη, σπάσιμο των κοινών ψηφοδελτίων, μιας και μετά, την συγκρότηση μας, έχοντας γίνει πιο συνεκτικοί  θα μπορούμε να συζητούμε κατά περίπτωση και αν συμφωνούμε προγραμματικά κοινές εκλογικές καθόδους σε διάφορες οργανώσεις.

Η δημιουργία νέου συνδικαλιστικού πόλου  με αυτή την δομή θα ενδυναμώσει  τις σχέσεις αυτών των κοινωνικών δυνάμεων με τα συνδικάτα  για να μπορέσουμε αργότερα να οργανώσουμε την οντότητα του σε αυτά.