Ολίγα για την Ιστορία του μνημείου στο Γηροκομειό

Μία ιστορική φωτογραφία. Είναι η 8 Αυγούστου του 2000 και η Τριμελής Επιτροπή Πρωτοβουλίας βρέθηκε στον τόπο θυσίας. Από αριστερά ο Γιώργος Μόσχος, μέσον ο Κώστας Κοκκοβίκας, δεξιά ο Πέτρος Κομματάς. Από τους τρεις οι δύο τελευταίοι έχουν πεθάνει. Μάλιστα ο Κώστας Κοκκοβίκας, διευθυντής του Ρ/Σ "Φάρος χωρίς να χαρεί την ανέγερση του μνημείου για του οποίου την πραγμάτωση τόσο είχε πασχίσει.

Και ένα σχόλιο της ΡΑΠ Πάτρα Ανθρώπινη Πόλη, που στηλιτεύει τη στάση του Δημάρχου Πελετίδη να αποποιηθεί την συλλογική μνήμη της Πάτρας

Tου ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΗΜ. ΜΟΣΧΟΥ  

Σε σχόλιο του Γραφείου Τύπου της η ΡΑΠ Πάτρα Ανθρώπινη Πόλη σχετικό με την αρνητική θέση του Δημάρχου Πατρέων Κ. Πελετίδη, στις 21-7-2010, καυτηριάζεται η στάση της δημοτικής αρχής που αποποιείται την συλλογική μνήμη της Πάτρας.

Παράλληλα όμως λόγω της συγχύσεως που επικρατεί για το ζήτημα, παρατηρείται έλλειψη αναφοράς στην πρωτογενή πηγή από την οποία έλκει την καταγωγή η υπόθεση της ανέγερσης του μνημείου εκτελεσμένων και που ξεκινά από το 1994, όταν συγκροτήθηκε η Τριμελής Επιτροπή Πρωτοβουλίας, αποτελούμενη από τους Π. Κομματά, Γ. Μόσχο, Κ. Κοκκοβίκα, η οποία επί  δεκαέξι χρόνια πάσχισε να αναδείξει τον τόπο θυσίας, όταν την ίδια εποχή το ΚΚΕ εξαπέλυε μύδρους εναντίον της, αφού τότε ακριβώς θυμήθηκε το «χρυσόβουλο» που του είχε παραχωρήσει, δεν ξέρω ποιος, με το οποίο επικαλείτο ιδιοκτησιακά δικαιώματα επί της συλλογικής μνήμης των εκτελεσμένων! Παράλληλα απαγόρευε την μνημόνευση των 125 εκτελεσμένων, τους οποίους υπερθεμάτισε στην προσπάθειά του να αποδείξει τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα, αναβιβάζοντας τον αριθμό τους στους 250. 

Δυστυχώς και εγώ παρασύρθηκα και το 2001 στο βιβλίο μου «Στα χρόνια της Φωτιάς – Εμφύλιος στην Αχαΐοήλιδα» έκδοση Περί Τεχνών, υιοθέτησα τον αριθμό. Μετέπειτα ενδελεχής έρευνα που έκανα το 2011 με την συμβολή του Προέδρου της ΕΣΔΙΑ ν. Αχαΐας 1940-1974, Παναγιώτη Γεωργόπουλου, κι ενώ ο πόλεμος του ΚΚΕ εναντίον μας συνεχίζεται αποδείξαμε ότι είναι 125.

Κι επειδή στην σειρά των αναφορών, δεν πρέπει να αποσιωπηθεί αυτή του Πειραματικού Γυμνασίου Πατρών (Επιμέλεια Ευαγγελίας Γεωργάτου-Κωνσταντινάκου), υπό τον τίτλο «Σήματα Σεβασμού και Μνήμης Εν Πάτραις» (Νεότερη Γλυπτική), έκδοση του Δήμου Πατρέων, Πάτρα 2002, σημειώνω ότι στο κεφάλαιο για τους Εκτελεσθέντες στο Γηροκομειό, σε μία πλήρη αναφορά της η επιμελήτρια αναδιφεί στην εκπομπή του Ραδιοφωνικού Σταθμού “Φάρος” με την επιμέλεια του Κ. Κοκοβίκα και την εκφώνηση του Γ. Μόσχου στις 28-2-1994, όπου γεννήθηκε η ιδέα για την συγκρότηση της «Τριμελούς Επιτροπής Πρωτοβουλίας για την Ανέγερση του Μνημείου Εκτελεσθέντων στη Θέση Σκοποβολή του Γηροκομειού» η οποία…

Αλλά ας ανατρέξουμε σε αυτή την Μελέτη του Πειραμνατικού Γυμνασίου Πατρών:

«Η ιδέα ωρίμανσε, δρομολογήθηκαν οι απαραίτητες ενέργειες από την Επιτροπή Πρωτοβουλίας (Κοκκοβίκα, Κομματά, Μόσχο) και, εκτός του ότι τελείται κάθε χρόνο από το 1994 μνημόσυνο, την τελευταία Κυριακή του Φεβρουαρίου, σε σύντομο χρονικό διάστημα θα στηθεί το γλυπτό έργο».

Αυτά γράφονται το 2002 και κοσμούνται με φωτογραφίες που έχουν ληφθεί στις 26-2-2000 και 22-12-2000, από το μημείο που βρίσκεται στον πυλό, στο εργαστήριο του γλύπτη Στάθη Λεοντή, στα Προσφυγικά.

Στο μεταξύ στις 11 Φεβρουαρίου του 2003, πεθαίνει αιφνιδίως ο Κώστας Κοκκοβίκας, ενώ στις 18 Οκτωβρίου του 2010 και μετά από αρκετούς «κοιλόπονους» τελούνται τα αποκαλυπτήρια επί δημαρχίας Φούρα, με την συμμετοχή για πρώτη και μοναδική φορά του ΚΚΕ Πάτρας!

Προηγουμένως το ΚΚΕ, είχε φροντίσει να εξασφαλίσει τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και το κοπυράιτ επί της συλλογικής μνήμης των εκτελεσμένων, τοποθετώντας ένα «έκτρωμα» μαρμάρινης και ανιστόρητης αναφοράς από το 1998 με την εγκατάσταση αυθαίρετης κατασκευής. Και όχι μόνον. Απειλούσε με πόλεμο εάν αναγείρονταν εκεί μνημείο από τον Δήμο Πατρέων! Αποτέλεσμα ήταν οι αρχές που παρέλασαν από το Δήμο να μην τολμούν να τα βάλουν με τους αυθαιρετούντες. Έτσι ήλθαν σε συμβιβασμό και το μνημείο, κατασκευής του γλύπτη Στάθη Λεοντή, που ήταν τυλιγμένο επί χρόνια στα στρατσόχαρτα και παρατημένο στις αποθήκες Λαδόπουλου να ανεγερθεί τελικά το 2010!

Νωρίτερα, το Μάη του 2008 η Ι. Μητρόπολη Πατρών διά του Μητροπολίτου Χρυσοστόμου παραχωρεί το εδαφικό τμήμα των 990 μ. με αποκλειστικό σκοπό την ανέγερση μνημείου εκτελεσμένων!

Παράλληλα από το 2000 με την 211 απόφαση του Πρωτοδικειου Πατρών συγκροτείται η ΕΣΔΙΑ ν. Αχαΐας και τον επόμενο χρόνο ο Σύλλογος Πέτρινα Χρόνια, ενώ μετά την ανέγερση του μνημείου ατονεί και παύει υφιστάμενη η σχετική Επιτροπή Πρωτοβουλίας.

Αυτά τα ολίγα και υπό το πρίσμα αυτό να αναγνωσθεί το παρακάτω σχόλιο της ΡΑΠ Πάτρα Ανθρώπινη Πόλη, που είναι το εξής: 

Το σχόλιο της ΡΑΠ Πάτρα Ανθρώπινη Πόλη

 «Στις 18 Μαΐου 2005, το Δημοτικό Συμβούλιο της Πάτρας – μετά από πρωτοβουλία και επίμονες προσπάθειες της οργάνωσης «Πέτρινα Χρόνια» στις οποίες είχε πρωτοστατήσει ο αείμνηστος Πέτρος Κομματάς – αποφάσισε να προχωρήσει στην τοποθέτηση αναμνηστικής πλάκας στο Γηροκομειό, στο χώρο εκτέλεσης κομμουνιστών κατά την περίοδο του εμφυλίου, που, σύμφωνα με εισήγηση διαπαραταξιακής επιτροπής, λέει: «Στο χώρο αυτό, κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, οι δυνάμεις της αντίδρασης, και οι ξένοι πάτρωνές τους εκτέλεσαν 250 κομμουνιστές, αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού, επειδή αγωνίζονταν για μια ανεξάρτητη σοσιαλιστική Ελλάδα».

 

Αξίζει να σημειωθεί ότι η διαπαραταξιακή επιτροπή αποτελείτο από τους τότε δημοτικούς συμβούλους Ανδρέα Αντωνόπουλο (στέλεχος του ΚΚΕ και της Λαϊκής Συσπείρωσης), Τάκη Γκίκα και Νίκο Τζανάκο.

Όλοι οι δήμαρχοι και οι δημοτικές αρχές οργάνωναν μέχρι και πέρυσι εκδηλώσεις τιμής και μνήμης για τους εκτελεσμένους κομμουνιστές, στο χώρο και στο μνημείο που είχε δημιουργηθεί. Δημοτικές αρχές που δεν είχαν συνάφεια με την κομμουνιστική ιδεολογία αλλά τιμούσαν τους συμπολίτες μας που υπήρξαν θύματα της εμφυλιακής αγριότητας. Ο σημερινός δήμαρχος, στέλεχος του ΚΚΕ, αποφάσισε και ανακοίνωσε στη χθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου και με σημερινό δελτίο τύπου: “Δεν προτιθέμεθα ως Δημοτική Αρχή, να οργανώσουμε εκδήλωση για τους εκτελεσμένους στο Γηροκομειό. Θεωρούμε ότι, οι εκδηλώσεις τιμής για τους 250 εκτελεσμένους αγωνιστές, μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, μαχητές της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, ανήκει αποκλειστικά στο ΚΚΕ και στις αντιστασιακές οργανώσεις”.

Τα σχόλια περιττεύουν».