Συνεχές έγκλημα, υπό κατάρρευση οικοδόμημα

Του ΝΤΙΝΟΥ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΥ

Σήμερα επιλέγω απόψεις και θέσεις  που έχουν γνώση του ελληνικού δράματος  της Ευρωπαϊκής κατάρρευσης αλλά και αποσπάσματα μιας επιστολής

Ο  νομπελίστας οικονομολόγος Τζ. Στίγκλιτς «αμφισβητεί με βιαιότητα τη στρατηγική του Βερολίνου στην ελληνική κρίση και καλεί για ριζική αναμόρφωση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος».

«Η Γερμανία οφείλει την οικονομική της ανάκαμψη στην πιο μεγάλη διαγραφή χρέους που έγινε ποτέ, το 1953. Θα έπρεπε να είχε μάθει από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919, τις συνέπειες που έχουν τα ανυπέρβλητα χρέη. Δεν έμαθε όμως, ούτε για συμπόνια ούτε για τις καταστροφές των δύο αυτών περιόδων της ιστορίας που υπήρξαν περίοδοι- κλειδιά » λέει ο Τζ. Στίγκλιτς.

« Αυτό που η Γερμανία επέβαλλε με το ραβδί, είναι απλά αδιανόητο. Αποτελεί επίσης μια πολύ κακή οικονομική πολιτική.

Συνεχίζουμε να προτείνουμε οικονομικά μοντέλα που είναι αντιπαραγωγικά, αναποτελεσματικά και που δημιουργούν αδικίες και ανισότητες . Το να συνεχίζουν να ζητούν από την Ελλάδα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ για το 2018, δεν είναι μόνο τιμωρητικό, αλλά και πρόκειται για τυφλή ηλιθιότητα.

Η πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας το απέδειξε. Αυτό θα συνεχίσει να ενισχύει την ύφεση σε μια χώρα της οποίας το ΑΕΠ είχε μια πτώση 25% μέσα σε πέντε χρόνια».

 
« Δεν γνωρίζω κανένα άλλο παράδειγμα παρόμοιας ύφεσης που να προκλήθηκε με τέτοιο σκόπιμο τρόπο και με τόσο καταστροφικές ανθρώπινες συνέπειες. Και επανερχόμαστε προσθέτοντας ένα νέο στρώμα ταπείνωσης» τόνισε.

« Το γνωρίζουμε και το ΔΝΤ επίσης το γνωρίζει και το παραδέχεται πλέον : Θα πρέπει να γίνει αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, ή καλύτερα μια ελάφρυνση. Η Γερμανία όμως δεν θέλει να ακούσει ούτε για το ένα ούτε για το άλλο.

Με τα λόγια λέει ότι θέλει να ορθοποδήσει η Ελλάδα, αγωνίζεται όμως για μια πολιτική και επιβάλλει ένα πρόγραμμα που στην πράξη θα την γονατίσει ακόμα περισσότερο. Η παρέμβαση στην εθνική κυριαρχία μιας χώρας, οι προσταγές με δικτατορικό τρόπο που της επιβάλλονται είναι πράγμα πολύ επικίνδυνο» υπογραμμίζει.

« δεν αντλήσαμε μαθήματα από την ιστορία» και χαρακτηρίζει την ελληνική κρίση ως «ένα σήριαλ παράλογο που μας δίνει ό,τι χειρότερο από υποκρισία και έλλειψη συμπόνιας».

Σχετικά με τις πιθανές συνέπειες για την ευρωζώνη, ο οικονομολόγος εκτιμά ότι θα είναι «καταστροφικές», υπογραμμίζει ότι σε μια τέτοια ζώνη, «το κλειδί είναι η αλληλεγγύη» μέσω της οποίας μπορεί να αντιμετωπισθεί κάθε σοκ.
Αναγνώρισε ότι τίποτε πλέον στην ευρωζώνη δεν θα είναι το ίδιο, θα έχουμε ένα πριν και ένα μετά του «ελληνικού προγράμματος».

Και αυτό διότι η Ευρώπη και η ευρωζώνη «δημιουργήθηκαν για να βρίσκονται οι χώρες πιο κοντά. Τώρα τους εξωθεί στο να αλληλοσπαράζονται και οι ισχυρότεροι να καταβροχθίζουν τους ασθενέστερους. Είναι η άρνηση της ίδιας της ευρωζώνης που παρακολουθήσαμε μπρος στα μάτια μας».

Η πολιτική ή είναι απούσα ή εξυπηρετεί αποκλειστικά τα χρηματοπιστωτικά συμφέροντα, ένας συνδυασμός που δεν δίνει ποτέ κάτι καλό» κατέληξε ο οικονομολόγος.ΑΠΕ

Σε άρθρο του στους New York Times, ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν,  τονίζει μεταξύ άλλων:

«Αν το αρχικό σχέδιο για την Ελλάδα είχε κάποιο νόημα, όποια ζημιά και αν έγινε τελευταία θα μπορούσε να αντιστραφεί: να αποκατασταθεί η ρευστότητα στις τράπεζες, να εγκαθιδρυθεί μια κυβέρνηση που θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη και το χρέος θα αυξηθεί μόλις μερικές μονάδες του ΑΕΠ επιπλέον».

«Είναι θετικό που το ΔΝΤ είναι ρεαλιστικό για το χρέος, αλλά το Ταμείο παραμένει απρόθυμο να αναγνωρίσει πλήρως τα λάθη του παρελθόντος, το οποίο έχει σημασία γιατί αυτά τα λάθη είναι ο πρόλογος στην καταστροφή στην οποία οδηγεί κάθε απόπειρα να συνεχιστεί το ίδιο μονοπάτι», 

Από τους  Φαϊνάσιαλ Τάμς

«Ακόμη και αν η Αθήνα εφαρμόσει όλα τα μέτρα που συμφώνησε με τους δανειστές, η ελληνική οικονομία είναι πιθανόν να συνεχίσει να συρρικνώνεται πριν εισέλθει σε μία φάση χαμηλής ανάπτυξης, κάτι που θα κάνει το ελληνικό χρέος όλο και λιγότερο βιώσιμο», εκτιμά η βρετανική εφημερίδα, υπολογίζει ότι η ελληνική οικονομία θα συρρικνωθεί  κατά 4,2%  έως το 2018, λόγω της δημοσιονομικής λιτότητας. «Το τρίτο πρόγραμμα της Ελλάδας αναμένεται να αποτύχει για τους ίδιους λόγους που απέτυχαν τα δύο προηγούμενα. Μία κυβέρνηση που υποστήριζε ότι θα τερματίσει τη λιτότητα, θα αναγκασθεί τώρα να κάνει το αντίθετο», αναφέρει.

Και η επιστολή ενός μέλους του SPD στον Πρόεδρο του κόμματος του.

«Αγαπητέ Ζίγκμαρ Γκάμπριελ

Υπήρξα μέλος του SPD από τα 13 μου. Οπως γνωρίζεις αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει: πρέπει να είναι κανείς 14 για να εγγραφεί. Ήμουν όμως τόσο ανυπόμονος στην επιδίωξή μου να πέσει η συντηρητική κυβέρνηση του Χέλμουτ Κολ και θαύμαζα την ιστορία της σοσιαλδημοκρατίας σε τέτοιο βαθμό, ώστε παρακάλεσα τους συντρόφους στο Μόναχο μέχρι να μου πουν επιτέλους: «Θα μπορούσες πάντα να κάνεις ένα μικρό λάθος και να γράψεις ότι έχεις γεννηθεί το 1981 αντί του 1982». Έκτοτε διαφωνούσα συχνά με το SPD. Ουδέποτε όμως μετάνιωσα που έγινα μέλος. Μέχρι σήμερα.

 
Μετά από μια μακρά περίοδος αποξένωσης από το κόμμα, τις τελευταίες μέρες και βδομάδες έχασα κάθε ελπίδα ότι το κόμμα με τη σημερινή του μορφή και υπό την σημερινή του ηγεσία μπορεί να υπερασπιστεί την μεγάλη παράδοση της σοσιαλδημοκρατίας.

Όπως όμως απέδειξε η απροθυμία του να προκαλέσει μια ειλικρινή πολιτική αντιπαράθεση για τους γάμους ομοφυλοφίλων, δεν τολμά να αγωνιστεί για αυτές τις αξίες ακόμη και όταν τις υποστηρίζει η πλειοψηφία των Γερμανών.

 
Πάνω από όλα όμως η αποξένωσή μου από-και, ναι, η οργή μου προς-το κόμμα βασίζεται στο γεγονός ότι ξέχασε μια από τις αρχαιότερες και πλέον θεμελιώδεις αρχές της σοσιαλδημοκρατίας: την υπόσχεση για υπεράσπιση των ανθρώπων, ανεξάρτητα αν τυχαίνει να είναι Γερμανοί, Σύροι, Ουκρανοί ή Ελληνες.

Η συνείδησή μου δεν μπορεί να αντέξει την επιδείνωση της ζωής των μεταναστών. Η Γερμανία ήδη αντιμετωπίζει με απαράδεκτο τρόπο πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο. Παράτυποι μετανάστες δεν γίνονται δεκτοί σε γερμανικά νοσοκομεία, ακόμη κι αν είναι βαριά άρρωστοι.

Το άμεσο έναυσμα όμως για την αποξένωσή μου από το SPD είναι η κοντόφθαλμη εθνικιστική πολιτική σας απέναντι στην Ελλάδα, που αποτελεί μία προδοσία του σοσιαλδημοκρατικού ονείρου της Ενωμένης Ευρώπης. Η συνείδησή μου, αγαπητέ Ζίγκμαρ, δεν μπορεί να υποστηρίξει αυτήν την πολιτική.

Επί εβδομάδες το SPD συμμετείχε εθελοντικά στην πλήρη αυτοπεποίθησης γερμανική εκστρατεία κατά της Ελλάδας. Μια σοσιαλδημοκρατική πολιτική θα ισοδυναμούσε με μάχη προς όφελος των συμφερόντων των απλών πολιτών σε Γερμανία και Ελλάδα. Πώς μπορούμε να προσφέρουμε στην Ευρωζώνη δίκαιη ανάπτυξη, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα ένα αντίστοιχο μέλλον για την Ελλάδα;

Αντί όμως να αναζητηθούν ρεαλιστικές απαντήσεις σε αυτά τα δύσκολα ερωτήματα, συμπαραταχθήκαμε με τον συντηρητικό υπουργό Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και την BILD, το μεγαλύτερο ταμπλόιντ της χώρας, σε μια φτηνή ηθικολογία. Όπως κι εκείνοι, επιδοθήκατε σε εκφοβισμό και διδακτισμό, λέγοντας στους Έλληνες  ότι πρέπει να υποστούν αφαίμαξη για να εξυγιανθούν και να περιορίσουν την κατανάλωση.

Δεν έχει σημασία ότι κορυφαίοι διεθνείς οικονομολόγοι χαρακτήριζαν επί μακρόν τη λιτότητα ως μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης. Ούτε έχει σημασία ότι η συμφωνία που συνήφθη τώρα, όπως παραδέχεται ακόμη και το ΔΝΤ, ούτε διασφαλίζει πως η Ελλάδα θα ξεπληρώσει κάποτε τα χρέη της, ούτε επιλύει τα βαθιά δομικά προβλήματα της Ευρωζώνης.

Σε κοινό άρθρο με τον πρόεδρο του ευρωκοινοβουλίου και μέλος του SPD, Μάρτιν Σουλτς, ισχυρίζεσαι ότι περάσαμε την ιστορική δοκιμασία. Τι ντροπή! Στην πραγματικότητα, βοήθησες να καταστραφεί και η ύστατη ελπίδα μίας κοινής, δημοκρατικής και αλληλέγγυας Ευρώπης. Γιατί αυτό αντιπροσωπεύει η απόφαση του Eurogroup του περασμένου Σαββατοκύριακου, την οποία μία μεγάλη πλειοψηφία των δικών «μας» βουλευτών θα εγκρίνει την Παρασκευή στο Μπούντεσταγκ.

Μετά από αυτήν την άθλια εβδομάδα γερμανικής ηθικολογίας και ελληνικής ταπείνωσης, η ιδέα μίας στενότερης ενοποίησης των ευρωπαϊκών χωρών αποτελεί παρελθόν. Το SPD, τρομοκρατημένο από την υποτιθέμενη ισχύ του εθνικιστικού φρονήματος του λαού, βρήκε για μια ακόμη φορά κοινό τόπο με τους νεκροθάφτες του αγνού διεθνιστικού ιδεώδους.

Με λύπη

Yascha Mounk»