Πως έπιασαν τους μεγάλους φοροφυγάδες οι Γερμανοί

Φωτογραφία Αρχείου.

 Εισβολή σε σπίτι με «όπλο» το CD

και τις κάμερες

Της ΚΑΚΗ ΜΠΑΛΗ

      (Από avgi.gr)

Τα «CD των φοροφυγάδων» έχουν μπει από το 2006 στο λεξιλόγιο των Γερμανών, πολύ πριν από τη λίστα Λαγκάρντ. Αν και αυτά τα CD πάντοτε ήταν προϊόν κλοπής -και το γερμανικό κράτος τα αγόραζε έναντι μεγάλων ποσών, εν είδει κλεπταποδόχου- το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο αποφάνθηκε τον Νοέμβριο του 2010 ότι το περιεχόμενο αυτών των CD μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη δίωξη της φοροδιαφυγής, «καθώς η κλοπή των στοιχείων δεν έγινε από τη Γερμανία».

Η αλήθεια είναι ότι οι γερμανικές Αρχές χρησιμοποίησαν τα στοιχεία των φοροφυγάδων πρωτίστως για να τους υποχρεώσουν να προσέλθουν «εθελοντικά» και να πληρώσουν τα δέοντα στα δημόσια ταμεία. Κι επειδή αυτού του είδους ο εθελοντισμός δεν είναι διαδεδομένος, φρόντισαν πρώτα να τους τρομάξουν.

Η ιστορία ξεκινάει ως εξής: Για πρώτη φορά η γερμανική κυβέρνηση αγοράζει ένα τέτοιο CD από απολυμένο υπάλληλο της τράπεζας LGT του Λίχτενστάιν, με 800 τρανταχτά ονόματα. Οι διωκτικές αρχές φροντίζουν να «χτυπήσουν» το μεγαλύτερο όνομα, τον Κλάους Τσουμβίνκελ, επικεφαλής των εποπτικών συμβουλίων των γερμανικών Ταχυδρομείων, της Deutsche Telekom και άλλων μεγάλων επιχειρήσεων, κρατικών και ιδιωτικών. Με βάση τα στοιχεία του CD, κάνουν ντου στο σπίτι του -με τη συνοδεία τηλεοπτικών συνεργείων-, το κάνουν φύλλο και φτερό και βρίσκουν αρκετά αποδεικτικά στοιχεία για να τον πάνε στα δικαστήρια. Ο Τσουμβίνκελ αναγκάζεται να ομολογήσει ότι δεν πλήρωσε φόρους ύψους ενός εκατομμυρίου ευρώ -με τη βοήθεια του Λίχτενσταϊν- και καταδικάζεται σε δυο χρόνια φυλακή με αναστολή και πρόστιμο ενός εκατομμυρίου. Μετά τη δίκη Τσουμβίνκελ, εκατοντάδες φοροφυγάδες έσπευσαν να μετανοήσουν εμπράκτως- για να μην πάνε φυλακή και για να μη... διασυρθούν.

Έκτοτε, οι αγορές CD με στοιχεία φοροφυγάδων από τις ελβετικές Credit Suisse και Julius Baer και στη συνέχεια από τράπεζες του Λουξεμβούργου συνεχίστηκαν, είτε από τις ομοσπονδιακές αρχές είτε από τις τοπικές κυβερνήσεις - και μαζί τους η ροή χρημάτων στα δημόσια ταμεία.

Μάλιστα, όταν μετά την πρώτη αγορά βγήκε να διαμαρτυρηθεί η ελβετική κυβέρνηση, ο τότε υπουργός Οικονομικών Περ Στάινμπρουκ περίπου την απείλησε με... πόλεμο. Κι όταν του είπαν να συμμαζευτεί, απάντησε ότι «αρκεί οι Ινδιάνοι να ξέρουν ότι υπάρχει το ιππικό της Γιούτα, δεν χρειάζεται καν να το στείλουμε».

Τελικά αποδείχτηκε ότι είχε δίκαιο, διότι αφενός υποχρεώθηκαν να καταβάλουν τον οβολό τους διάφοροι φοροφυγάδες, αφετέρου μετά από δεκαετίες διαπραγματεύσεων η Ελβετία δέχτηκε να κάνει μια διμερή συμφωνία με τη Γερμανία για τη διαχείριση της φοροδιαφυγής, αν και ακόμη δεν έχει τεθεί σε ισχύ από τη γερμανική πλευρά, καθώς το ομοσπονδιακό συμβούλιο τη θεωρεί «λάιτ» για τους αμαρτωλούς.

Πάντως, μετά τη σύναψη της συμφωνίας, ξανάρχισε ο καυγάς για το αν πρέπει να αγοράζονται τέτοια CD, με κάποια κρατίδια να συνεχίζουν να το κάνουν - και να το δηλώνουν δημόσια- και κάποια να το καταγγέλλουν.