Στη Λέσβος δεν χάνονται μόνο κοπάδια.
Χάνεται ένας τρόπος ζωής.
Χάνεται η ίδια η συνέχεια της υπαίθρου.
Οι στάνες αδειάζουν, όχι γιατί οι άνθρωποι εγκατέλειψαν,
αλλά γιατί εξαναγκάστηκαν να παραδώσουν ό,τι έχτιζαν μια ζωή.
Με εντολές που γράφτηκαν μακριά από το χώμα,
χωρίς να ακουστεί ούτε μία φορά ο ήχος από τα κουδούνια του κοπαδιού.
Δεν είναι «διαχείριση κρίσης».
Είναι ξεκλήρισμα.
Κάθε ζώο που χάνεται δεν είναι ένας αριθμός σε μια αναφορά.
Είναι κόπος, είναι ιστορία, είναι οικογένεια.
Είναι τα ξενύχτια του χειμώνα, οι αγωνίες της άνοιξης,
είναι το ψωμί που περίμενε να βγει από τη γη.
Και όμως, όλα αυτά σβήνονται μέσα σε λίγες ώρες.
Με μια υπογραφή.
Με μια απόφαση που δεν σηκώνει αντίλογο.
Ποιος θα λογοδοτήσει;
Ποιος θα απαντήσει για το κενό που αφήνεται πίσω;
Γιατί όταν φεύγει το κοπάδι, δεν φεύγει μόνο η παραγωγή.
Φεύγει ο άνθρωπος.
Φεύγει το χωριό.
Φεύγει η ζωή.
Η ύπαιθρος δεν πεθαίνει από μόνη της.
Τη σκοτώνουν.
Και η Λέσβος σήμερα δεν είναι απλώς ένα νησί σε κρίση.
Είναι ένα προειδοποιητικό παράδειγμα για όλη τη χώρα.
Αν χαθεί η κτηνοτροφία εδώ,
θα χαθεί παντού.
Κι όταν σβήσουν τα τελευταία
Ποιος θα λογοδοτήσει;
Ποιος θα απαντήσει για το κενό που αφήνεται πίσω;
Γιατί όταν φεύγει το κοπάδι, δεν φεύγει μόνο η παραγωγή.
Φεύγει ο άνθρωπος.
Φεύγει το χωριό.
Φεύγει η ζωή.
Η ύπαιθρος δεν πεθαίνει από μόνη της.
Τη σκοτώνουν.
Και η Λέσβος σήμερα δεν είναι απλώς ένα νησί σε κρίση.
Είναι ένα προειδοποιητικό παράδειγμα για όλη τη χώρα.
Αν χαθεί η κτηνοτροφία εδώ,
θα χαθεί παντού.
Κι όταν σβήσουν τα τελευταία φώτα της στάνης,
δεν θα υπάρχει κανείς να πει ότι δεν ήξερε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου