Τρύγος-πόλεμος σήμανε και κανείς δεν επιτρέπεται να λιποταχτήσει!

Στην Αρχαιότητα, εάν κάποιος επιδείκνυε ''θεριακλίκι'' και έπινε ανέρωτο τον οίνο, δηλαδή μη κεκραμένον, οι άρχοντες τον ''άρπαζαν από το αυτί'' και τον ''πετούσαν'' έκτος αιθούσης συμποσίου! Να εκτίθεται στον Δήμο και να τον βαράει κατακούτελα ο καλοκαιρινός ήλιος, έτσι ''νταρέλα'' που είχε καταντήσει!

Φθινόπωρο του 2025. Έφτασε ο Τρυγητός και στα αμπέλια θα ακουστούν χαρούμενες φωνές που συμπυκνώνονται στο παλιό απόφθεγμα «Τρύγος, πόλεμος». Τα κοφίνια θα γεμίζουν από την ευλογία της φύσης κι αφού μεταφερθούν επ' ώμου, μέχρι τον κάδο συγκέντρωση των σταφυλιών, θα επιστρέφουν γρήγορα στο αμπέλι για να συνεχίσει ο τρυγητός στην επόμενη σειρά του αμπελιού. Θα πηγαινοέρχονται, γιατί γίνεται πόλεμος ασταμάτητης συγκομιδής. Κι είναι οι ωραιότερες στιγμές που ζει ο αμπελουργός, σαν βλέπει να γεμίζουν τα καλάθια. Κι από εκεί, ανάλογα με την προτίμηση του αμπελουργού και το είδος του σταφυλιού, θα καταλήξει στα αλώνια για λιάσιμο, για να παραχθεί το περίφημο λιαστό κρασί, που στην χώρα έχει καταγωγή από την αρχαιότητα, καθώς αναφέρονται σε αυτό οι σύγχρονοι φιλόσοφοι της τότε εποχής εκθειάζοντας την Ελλάδα με τα θειώδη εδάφη, που παράγεται το εύγευστο μεσογειακό κρασί, το οποίο μεταφέρονταν από τους τολμηρούς Έλληνες θαλασσοπόρους της Μεσογείου, μαζί με τα άλλα πλούσια εμπορεύματα, τα οποία αποτελούσαν είδος χρηματιστικής αξίας και ανταλλαγής προϊόντων της γης μας, πολλούς αιώνες τώρα. Και όχι μόνον. Αποτελούσε απαραίτητο συστατικό στοιχείο των συμποσίων, όπου οι άρχοντες της Αρχαιότητας, λάβαιναν σοβαρές αποφάσεις για πόλεμο ή για ειρήνη, υπό την προϋπόθεση οι συμμετέχοντες να καταναλώνουν τον οίνο σε μορφή κεκραμένη. Κι αν κάποιος επιδείκνυε ''θεριακλίκι'' και τον έπινε ανέρωτο, δηλαδή μη κεκραμένον, οι άρχοντες τον άρπαζαν από το αυτί και τον ''πετούσαν'' έκτος αιθούσης συμποσίου! Να εκτίθεται στον Δήμο και να τον βαράει κατακούτελα ο καλοκαιρινός ήλιος, έτσι ''νταρέλα'' που είχε καταντήσει! Δεν είχε γεννηθεί ακόμη ο Γιάννης Ντουνιάς για να τραγουδήσει το άσμα «Του άντρα του πολλά βαρύ» και να τους κακομάθει στις βλαβερές συνήθειες, ώστε να πίνουν «το ούζο ανέρωτο και το κρασί τους σκέτο...».

Από την άλλη πλευρά, --για να επανέλθουμε στα καθ΄ ημάς-- με το πάτημα των σταφυλιών βγάζουμε το μούστο και ή τον πάμε για το κρασοβάρελο, που θα μας χρειαστεί για τις ανάγκες του τραπεζιού μας, ή βράζουμε τον μούστο και φτιάχνουμε μουσταλευριά. Με αυτήν παράγουμε μουστοκάρυδα με μια διαδικασία ημερών, ή χρησιμοποιούμε την μουσταλευρία στην παραγωγή μίας σειράς γλυκισμάτων.

Εδώ στις φωτογραφίες το αυτοσχέδιο, περιορισμένης έκτασης... οινοποιείο μας, τροφοδοτήθηκε από την κλιματαριά μας, που παραδόξως φέτος έβγαλε περισσότερα σταφύλια, απ΄ ότι φύλλα! Η οινοπαραγωγός επί τω έργω, είναι η σύζυγός μου κα Φωφώ, που αφού μου «υπεξαίρεσε» την ιδέα, βάλθηκε εν τω άμα να παραγάγει μουσταλευριά. Οπότε τρύγος, πόλεμος σήμανε και κανείς δεν επιτρέπονταν να λιποταχτήσει!