 |
| Η γνωστή τριανδρία εξέλειπε με την ταφή του τελευταίου. |
Στον τόπο καταγωγής του, στην Αγία Παρασκευή Αμαρίου Ρεθύμνου Κρήτης θα κηδευτεί σήμερα ο Στυλιανός Παττακός που πέθανε το Σάββατο σε ηλικία 104 ετών, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο. Η κηδεία του Στ. Παττακού θα γίνει στις 12 το μεσημέρι.
Ο Παττακός υπήρξε μέλος της τριμελούς ηγετικής ομάδας με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και τον Νικόλαο Μακαρέζο που πρωτοστάτησε στην εκδήλωση του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967.
Τον Απρίλιο του 1967, μετά την εκδήλωση πραξικοπήματος ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών, μέχρι το 1971, οπότε και ανέλαβε αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης ως το 1973. Το 1971 με δική του διαταγή έγινε η μεταφορά της πρωτεύουσας της Κρήτης από τα Χανιά στο Ηράκλειο, αν και αργότερα κατηγόρησε τους κατοίκους του Ηρακλείου για αχαριστία επειδή υποστήριζαν το ΠΑΣΟΚ.
Ως διοικητής του Κέντρου Εκπαιδεύσεως Τεθωρακισμένων, ήλεγχε τις μονάδες των Τεθωρακισμένων που ήταν απαραίτητες για την κατάληψη της Αττικής. Είχε διοριστεί σ' αυτή τη θέση το 1966 ως έμπιστος «εθνικόφρων» από την κυβέρνηση των Αποστατών που φοβόταν τη άνοδο της δημοτικότητας του Ανδρέα Παπανδρέου και ήθελε να ελέγχει τις στρατιωτικές δυνάμεις μέσα και γύρω από την Αθήνα «διά παν ενδεχόμενον».
Μετά την πτώση της χούντας Ιωαννίδη, συνελήφθη στις 23 Οκτωβρίου 1974 και μεταφέρθηκε στην Κέα, ενώ στις 20 Ιανουαρίου 1975 προφυλακίστηκε. Στη δίκη που ακολούθησε το Πενταμελές Εφετείο υπό την προεδρία του Γιάννη Ντεγιάννη τον έκρινε ένοχο στάσης και εσχάτης προδοσίας και τον καταδίκασε σε θάνατο, αλλά η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη από την πολιτική εξουσία.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1990 αποφυλακίστηκε «λόγω ανηκέστου βλάβης της υγείας του» με την υποχρέωση να δίνει το παρών ανά 15 ημέρες στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του και ανά 5 μήνες στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων.
Παρέμεινε αμετανόητος μέχρι το τέλος και ισχυρίστηκε ότι η χούντα έσωσε την Ελλάδα από σχεδιαζόμενη σοσιαλιστική δικτατορία του Ανδρέα Παπανδρέου που θα έβαζε την Ελλάδα στο Ανατολικό Μπλοκ.
Επίσης ισχυρίστηκε ότι οι δικτάτορες έβαλαν ηλεκτρικό ρεύμα και νερό σε πολλά σπίτια, ότι έκαναν πολλά δημόσια έργα κλπ. Αρνήθηκε κατ' επανάληψη ότι έγιναν βασανισμοί πολιτικών κρατουμένων επί χούντας, με εξαίρεση τον Παναγούλη και τον Μουστακλή οι οποίοι κατά την γνώμη του Παττακού : «Τα ήθελαν και τα έπαθαν».
Ενας από τους πρώτους εύστοχους χαρακτηρισμούς για τον Στυλιανό Παττακό -κατά το ethnos.gr- ανήκει στην εκδότρια και δημοσιογράφο Ελένη Βλάχου. Τον είχε ονομάσει «παλιάτσο», δίπλα στον... αδελφό «θηριοδαμαστή» Παπαδόπουλο.
Στον ρόλο αυτό το πρωτοπαλίκαρο της 21ης Απριλίου 1967 ανταποκρίθηκε έως το τέλος της μακροημέρευσής του. Εκανε, μάλιστα, και «καριέρα» χρόνια μετά την κατάρρευση της δικτατορίας. Με βιβλία, συνεντεύξεις, δηλώσεις και παρεμβάσεις ακόμη έως τα τελευταία του.
Ιδιαίτερα μετά την αποφυλάκισή του από τον Κορυδαλλό το 1990, λόγω ανηκέστου βλάβης.
Στάθηκε κυνικά και ανατριχιαστικά αμετανόητος για την επιβολή της δικτατορίας («δεν μετανοώ» δήλωνε μέχρι πρόσφατα.
Πρόθυμος, αν είχε τη δύναμη και τα μέσα, να επαναλάβει («θα ξανάκανα το ίδιο»!) ό,τι συνιστούσε την εσχάτη προδοσία για την οποία καταδικάστηκε σε θάνατο.
Η πορεία του από τότε που τατέβασε τα τανκς την 21η Απριλίου
1912: Γεννήθηκε στην Αγία Παρασκευή Αμαρίου Κρήτης. Υποτίθεται ότι είχε και... βυζαντινή καταγωγή. Ωστε να μην υστερεί από τον μαθητή του στην ιππασία βασιλιά Κωνσταντίνο!
1937: Ανθυπίλαρχος από τον κλάδο των μόνιμων υπαξιωματικών.
1940-44: Πήρε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο. «Γκρίζα ζώνη» η δράση του κατά τη γερμανική κατοχή, για την οποία δεν υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία. Εχουν εξαφανιστεί, όπως στην περίπτωση του Παπαδόπουλου και άλλων επιφανών χουντικών.
1946-1949: Επίλαρχος στον εμφύλιο πόλεμο. Μέλος έκτακτων στρατοδικείων με καταδίκες αθώων πολιτών σε θάνατο.
1967: Ταξίαρχος και διοικητής των τεθωρακισμένων στου Γουδή, ως εκλεκτός του βασιλιά και του στρατηγού Σπαντιδάκη (πρόδωσε και τους δύο στην πορεία). Από τότε το όνομά του γίνεται γνωστό και συνδέεται με βασανιστήρια (υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ).
1967: Κατεβάζει στους δρόμους τα τανκς το βράδυ 20-21 Απριλίου για να «σώσει» τη χώρα, μαζί με τους συνταγματάρχες Παπαδόπουλο και Μακαρέζο. Ο «αρχηγός της Επανάστασης» δεν τον είχε σε εκτίμηση, αλλά ήταν απολύτως απαραίτητος και «κλειδί» για να ανοίξει η πόρτα της χούντας.
1967-1971: Μέλος της «Επαναστατικής Επιτροπής», υπουργός Εσωτερικών με ευθύνη την τήρηση «της εσωτερικής τάξεως», όπου και διέπρεψε με τα πογκρόμ εναντίον κάθε δημοκράτη.
1971-1973: Αντιπρόεδρος της δικτατορικής κυβέρνησης και στη συνέχεια πάλι υπουργός Εσωτερικών.
1974: Σύλληψη και εκτοπισμός στην Κέα, μαζί με τους άλλους πρωταίτιους του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου.
1975: Καταδίκη σε θάνατο για στάση, ισόβια κάθειρξη και καθαίρεση με ταυτόχρονο υποβιβασμό στον βαθμό του στρατιώτη για εσχάτη προδοσία.
1975-1990: Φυλακισμένος στον Κορυδαλλό μετά τη μετατροπή της ποινής των πρωταιτίων σε ισόβια δεσμά.
1990: Αποφυλάκιση λόγω ανηκέστου βλάβης, με περιοριστικούς όρους.
1993-2006: Απορρίπτονται οι αιτήσεις του για απονομή χάριτος.
2016: Θάνατος το Σάββατο 8 Οκτωβρίου στο σπίτι του στην Αθήνα λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου