Πολιτική έκφραση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας

Αναπόσπαστο μεν μέλος της «αστικής δύσης» αλλά ευρισκόμενη στο περιθώριο του διεθνοποιημένου καπιταλισμού, η σύγχρονη ελληνική δημοκρατία ακολουθούσε με κάποια καθυστέρηση την αστική πολιτική εξέλιξη. Όμως η τραγική επιδείνωση της εγχώριας ύφεσης μετέφεραν τη χώρα στο προσκήνιο της διεθνούς πολιτικής εξέλιξης, την κατέστησαν πεδίο εφαρμογής της πιο επιθετικής, της πιο προωθημένης νεοφιλελεύθερης στρατηγικής. 

Ο συνδυασμένος κίνδυνος από τη μια της χρηματοπιστωτικής κατάρρευσης κι από την άλλη μιας κοινωνικής επανάστασης συνέτισαν το «εγχώριο» παρασιτικό και το διεθνόποιημένο-ελληνικό χρηματοπιστωτικό / εφοπλιστικό κεφάλαιο. Χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία είναι αλήθεια, οι Έλληνες μεγαλοαστοί, συνεπικουρούμενοι από την εκμαυλισμένη πολιτική τάξη και τους ντόπιους «υπεργολάβους» τους, παρέδωσαν στους μεγάλους ευρωπαίους αδελφούς την ανεξαρτησία της χώρας. Άλλωστε γνωρίζουν πολύ καλά ότι στο μέλλον που μας προδιαγράφει η ξενοεπιβαλλόμενη πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης και της ληστρικής συγκεντροποίησης των μέσων παραγωγής, ο δικός τους ρόλος είναι διασφαλισμένος.

Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο εντάσσεται η αλλαγή ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία, τον βασικό εκφραστή του συντηρητικού τόξου: παίρνοντας τη σκυτάλη από τις νεότευκτες, σχετικά, δυνάμεις των «liberal» στην κεντρική Ευρώπη, δηλαδή των πολιτικών κομμάτων που εκφράζουν τον πιο προωθημένο νεοφιλελευθερισμό σε συνδυασμό, περισσότερο ή λιγότερο εμφανώς, με το νεοφασισμό και το ρατσισμό, έτσι κι εδώ η νέα ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκφράζει πλέον καθαρά το συνδυασμό της βαρβαρότητας στη σφαίρα της οικονομικής πολιτικής με αυτήν της κοινωνικής και της πολιτικής βαρβαρότητας της άκρας, φασίζουσας δεξιάς. Για να το αντιληφθεί κανείς, αρκεί να φέρει στο μυαλό του τα «προβεβλημένα» πρόσωπα που στριμώχνονταν στα γραφεία του νεοεκλεγέντος Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας το βράδυ της επικράτησης τους, όπως επίσης και τον «ύστερο» Ανδριανόπουλο, λίγες εβδομάδες πριν, ο οποίος, από πρωθιέρεια της νεοφιλελεύθερης λογικής, ενδύθηκε τη χλαμύδα του εθνολάγνου προσφυγομάχου.

Η ελληνική δεξιά, από τη βάρβαρη γραφικότητα της Χρυσής Αυγής έως και τις σοσιαλφιλελεύθερες (στην καλύτερη περίπτωση) δοξασίες των άνομων κληρονόμων του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ συνταρράσσεται από συνεχείς βαθιές εξελίξεις. Σε αυτό το φάσμα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξέφρασε μια ήδη δοκιμασμένη στην Ευρώπη συνταγή συντηρητικής πολιτικής συγκρότησης: αυτήν της συμμαχίας του πιο γνήσιου νεοφιλελευθερισμού με τις νεοφασίζουσες, εθνοκάπηλες ταυτότητες. Μάλιστα φιλοδοξεί, δικαίως, να πάει αυτό το πείραμα ακόμη πιο μπροστά, οδηγώντας τις εν λόγω δυνάμεις στην εξουσία και στην ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας.

Ας σημειωθεί ότι σε αυτήν την κατεύθυνση πίεσε και θα πιέσει, με ιδιαίτερη έμφαση, ο ελληνικός μεγαλοαστισμός, ιδιαίτερα ο ευρισκόμενος στο εξωτερικό, καθώς συνδυάζει αφενός τους στενούς του δεσμούς με όλα τα ακραία συντηρητικά στοιχεία της νεότερης ελληνικής ιστορίας και αφετέρου την όσμωση του, οικονομική, επιχειρηματική και πολιτική, με τη διεθνή του νεοφιλελευθερισμού και τη σφαίρα κίνησης του υπερσυσσωρευμένου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. 

Είναι λοιπόν πρόδηλο ότι η συγκρότηση αυτού του αντιδραστικού, οικονομικά και κοινωνικά, μπλοκ στα δεξιά του ελληνικού πολιτικού φάσματος θα βαραίνει ακόμη περισσότερο στην κοινοβουλευτική ισορροπία προς τις νεοφιλελεύθερες εμμονές και θα επιδιώξει, με μεγαλύτερη ένταση, την ιδεολογική κυριαρχία στο εσωτερικό της χώρας και την ολοκλήρωση της ακύρωσης των όποιων κοινωνικών κεκτημένων, της εναπομένουσας λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας Ως εκ τούτου το χρέος μας για την ολοένα και πιο δυνατή συγκρότηση της σοσιαλιστικής αριστεράς καθίσταται πλέον επιτακτικό.