ΑΝΤΙΟ ΚΥΡΙΑ ΑΝΝΑ

Του ΝΤΙΝΟΥ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΥ

Την Άννα Συνοδινού την ήξερα πολύ πριν το 1997, όταν έπαιξε στο ΔΗΠΕΘΕ, ως μια από τις μεγάλες τραγωδούς της χώρας , μια αρχόντισσα της σκηνής και του θεάτρου. Είχα την τύχη να  γνωρίσω καλύτερα το ζεύγος Μαρινάκη – Συνοδινού το 1997  όταν  η Κυρία  Άννα ερμήνευσε το ρόλο της μάνας στο έργο του Σπύρου Γαλαίου « Ο φωταγωγός».

Εργαζόμουν στο  Achaia Channel παρουσιάζοντας την εβδομαδιαία εκπομπή «Τα πρόσωπα της Πόλης».

Όταν ανακοίνωσα στο κανάλι την ιδέα μου να κάνω συνέντευξη με την Άννα Συνοδινού επί σκηνής, εκεί δηλαδή που διαδραματιζόταν η υπόθεση του έργου,  με κοίταξαν με απορία και αμφιβολία, και επιπλέον μου διέθεταν μία μόνο κάμερα για να την πραγματοποιήσω.

Στο Θέατρο «Απόλλων» πήγα μόνος και θέλησα να δω την Κυρία Συνοδινού, μου ζήτησαν να επανέλθω σε μία ώρα περίπου καθώς είχε συνάντηση με τον Νίκο Αρμάο, Καλλιτεχνικό Διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ.

Με περίμενε στον χώρο αριστερά της σκηνής, με εκείνο το λαμπερό χαμόγελο που σε έκανε να νοιώθεις ζεστασιά οικειότητα και άνεση. Με διακατείχε το δέος απέναντι σε ένα μυθικό πρόσωπο του θεάτρου και του Πολιτισμού.

Με ξάφνιασε λέγοντάς μου, κύριε Βγενόπουλε έχετε την κοψιά του Νίκου Βγενόπουλου, ενός εξαιρετικού ανθρώπου που τον γνώρισα στο Κοινοβούλιο, είστε συγγενείς;

Απάντησα πως ναι, ήταν θείος μου.  

Μάλλον με είδε πολύ συνεσταλμένο  και αμέσως με κάλεσε να καθίσω,  παρακαλώντας με να μην καπνίσω.  

Μετά από λίγα τυπικά που ανταλλάξαμε , ρώτησε τι είδους συνέντευξη θέλω. Της είπα ότι θα είναι τηλεοπτική με μια μόνο κάμερα.

Θεατρικός διάλογος θα είναι, μου είπε, και δέχθηκε χωρίς δεύτερη κουβέντα να την κάνουμε.

¨Ήταν η απαρχή μιας τιμητικής, για μένα, φιλίας. Την άλλη μέρα βρεθήκαμε σε ένα εστιατόριο της πόλης και συντρώγοντας μιλήσαμε για όλα σχεδόν , για την γυναίκα μου , τα παιδιά μου, τον αγαπημένο της Γιώργο Μαρινάκη, για την πόλη, την πολιτική, την ασθένειά της, το ταξίδι στο Ισραήλ, τη θεραπεία της, και φυσικά για την μεγάλη της αγάπη το Θέατρο- στο Θέατρο και δη στην αρχαία τραγωδία εμπεριέχονται όλα μου έλεγε, Ό άνθρωπος σε όλες του τις διαστάσεις, οι Θεοί στη μικρότητα και το μεγαλείο τους , τα πάθη, τα μίση , οι έρωτες , ο φθόνος ή ίντριγκα, η τιμή, η δόξα και η Κάθαρση.

Χείμαρρος. Δυόμισι ώρες μαζί της σαν να διάβασα δέκα βιβλία.

Δεν μιλούσε πια στον δημοσιογράφο.

Πίστευα πως η τηλεοπτική μου πείρα πως είναι αρκετή για να «στηθούμε» στο μονοπλάνο που θα γινόταν η συνέντευξη και ακόμα, και πως η γνώση του κάμεραμαν θα κάλυπτε το όποιο πρόβλημα. ‘Όμως, και εδώ η γνώση της Κυρίας  Άννας , μια ζωή στο σανίδι, βοήθησε καθοριστικά σε μια συζήτηση που δεν έπρεπε να έχει κενά, κομπιάσματα και αμήχανα δευτερόλεπτα  και παράλληλα να «γράφει» αισθητικά.

Ήταν μια συνέντευξη «μονορούφι» , επί μία ώρα και κάτι λεπτά απαντήθηκαν όσα ερωτήματα ετέθησαν και προέκυψε ένας διάλογος χωρίς όρια και χωρίς περιθώρια.

Ήταν, πρωτίστως χάρη στην Κυρία Άννα, αλλά –επιτρέψτε μου να πω- και στην δική μου «ανάταση» δίπλα σε αυτό το ιερό τέρας του θεάτρου, μια συνέντευξη που, για μένα,  δεν είχε ανάλογο προηγούμενο και ΠΟΤΕ πια δεν έγινε κάποια παρόμοια. ‘Όταν ολοκληρώθηκε και την ευχαρίστησα  μου είπε: Εγώ σας ευχαριστώ. Μου δώσατε την ευκαιρία να μιλήσω και να εκφραστώ, κάτι που έχω χρόνια να κάνω με τόσο ωραίο και απλό τρόπο. Ελπίζω να αποζημιώσουμε του τηλεθεατές σας.

Η συνέχεια ήταν απλή και ωραία, βρεθήκαμε αρκετές φορές, ήρθαν στο σπίτι μου , γνώρισαν  τη γυναίκα και τα παιδιά μου , κρατήσαμε μια καλή επαφή μέχρι πριν λίγα χρόνια. Μέχρι το θάνατο του συζύγου της, της μεγάλης της αγάπης του Γιώργου Μαρινάκη.

 Από τότε, μέχρι την προχθεσινή «αναχώρησή» της, μάθαινα τις δυσκολίες που βίωνε χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι. Την σκεφτόμουν με απέραντη αγάπη  και τη συμπονούσα από μακριά.

Κυρία Άννα σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε να με θεωρείτε φίλο σας. Χαιρετισμούς στον κ.  Γιώργο. Θα μου επιτρέψετε τις επόμενες μέρες  να δημοσιεύσω δύο μόνο, ζεστές αφιερώσεις –ευχές μέσα από τις οποίες φαίνεται η τρυφερότητα, η αγάπη και η εκτίμηση που χαρίσατε απλόχερα στην οικογένεια μου.

Σας ευχαριστώ

Καλό Ταξίδι.