Το Πρόγραμμα που ψηφίσαμε είναι δεσμευτικό για τον καθένα και την καθεμία - Η υλοποίησή του δεν απαιτεί μόνο την κυβερνητική εξουσία, μα πάνω από όλα την κινητοποίηση της κοινωνίας, το εναλλακτικό παράδειγμα, τους νέους θεσμούς - Μην ξεχνάμε και την ελληνική ιδιαιτερότητα, τη διαφθορά της κεντροαριστεράς.




Διεκδικούμε, "όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και την αλλαγή παραδείγματος, από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ σε πολιτικές αναδιανομής εισοδημάτων και δικαιωμάτων υπέρ των λαϊκών τάξεων", δηλώνει ο Χ. Παπαδόπουλος, υπογραμμίζοντας ότι η υλοποίηση του προγράμματος "δεν απαιτεί μόνο την κυβερνητική εξουσία, μα πάνω από όλα την κινητοποίηση της κοινωνίας, το εναλλακτικό παράδειγμα, τους νέους θεσμούς" και ότι "δεν θα είναι περίπατος", αλλά "μια κατάσταση έντασης και συνεχούς διαπραγμάτευσης με το καθεστώς της επιτήρησης και τους δανειστές".

 "Η Αριστερά όμως είναι για τα δύσκολα", δηλαδή για να κάνει "αριστερή πολιτική στις πιο δύσκολες συνθήκες" τονίζει ο υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β' Αθηνών, ξεκαθαρίζοντας ότι η νέα Κ.Ο. και το κόμμα δεσμεύονται "από τις συλλογικές αποφάσεις" και από το "πρόγραμμα που ψηφίσαμε πριν λίγες μέρες".

Διεκδικούμε "την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος και της Βουλής", όχι "για λόγους μικροπολιτικής, ηγεμονίας ή μισαλλοδοξίας", αλλά επειδή "έχουμε ασύμπτωτο πρόγραμμα με το πολιτικό σύστημα" επισημαίνει.


* Ποια είναι η πολιτική ουσία του διπόλου που αναδεικνύει ο ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ παλιού και νέου πολιτικού συστήματος;
Προφανώς παίρνεις αφορμή από την επικοινωνιακή διαχείριση του πολιτικού μας μηνύματος, να μιλήσουμε όμως, όπως λες, επί της ουσίας. Στις εκλογές του Ιανουαρίου δεν είχαμε μια συνηθισμένη εναλλαγή κομμάτων στην κυβέρνηση, στην πραγματικότητα είχαμε την ανάδειξη ενός διαφορετικού κοινωνικοπολιτικού μπλοκ, που διεκδικούσε -και διεκδικεί και σε αυτές τις εκλογές- όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και την αλλαγή παραδείγματος, από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ σε πολιτικές αναδιανομής εισοδημάτων και δικαιωμάτων υπέρ των λαϊκών τάξεων. Το καθεστώς είχε κάθε λόγο, το ίδιο και οι δανειστές, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει μια σύντομη παρένθεση και εκείνοι να επανέλθουν. Αυτή την παλινόρθωση του παλιού, ως δεδομένου μπλοκ εξουσίας, την υπηρετούν με αφοσίωση τόσο τα κόμματα του παραδοσιακού δικομματισμού όσο και τα νέα, που δημιουργήθηκαν μ' αυτόν ακριβώς τον σκοπό, όπως είναι λόγου χάρη το Ποτάμι, με τη συνδρομή των συστημικών ΜΜΕ, συσκοτίζοντας αυτήν τη διαιρετική τομή και επενδύοντας στο «όλοι είναι ίδιοι»...

* Ποιες θα είναι οι προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να τις υλοποιήσει στις υπάρχουσες συνθήκες;
Στη Συνδιάσκεψη συζητήσαμε και στην Κεντρική Επιτροπή συνομολογήσαμε σε αδρές γραμμές ένα άμεσο πρόγραμμα παρεμβάσεων στην οικονομία, την κοινωνία και το κράτος, το ονομάσαμε κυβερνητικό πρόγραμμα με την επισήμανση ότι η υλοποίησή του δεν απαιτεί μόνο την κυβερνητική εξουσία, μα πάνω από όλα την κινητοποίηση της κοινωνίας, το εναλλακτικό παράδειγμα, τους νέους θεσμούς. Δεν κρύψαμε ότι η υλοποίηση του προγράμματος μας δεν θα είναι περίπατος, αντίθετα θα είναι μια κατάσταση έντασης και συνεχούς διαπραγμάτευσης με το καθεστώς της επιτήρησης και τους δανειστές. Δεν παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι τα Μνημόνια δεν είναι μόνο τα πλεονάσματα και η εξυπηρέτηση του χρέους, αλλά, και ίσως κυρίως, ένα πολιτικό σχέδιο εσωτερικής υποτίμησης, στον αντίποδα του δικού μας.

Η Αριστερά όμως είναι για τα δύσκολα, δηλαδή για να κάνει πολιτική, αριστερή πολιτική, στις πιο δύσκολες συνθήκες, στον πιο δυσμενή συσχετισμό.

Συνοπτικά, στα άμεσα και επείγοντα είναι η διευθέτηση του χρέους μέσα στο 2015, η αναδιανομή μέσω του φορολογικού συστήματος, με εργαλεία το Περιουσιολόγιο και το Κτηματολόγιο, με στόχο τη φορολόγηση του πλούτου. Στον ίδιο παρονομαστή είναι η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου, η διάλυση των δικτύων που ιδιοποιούνται τον δημόσιο πλούτο και ιδιωτικοποιούν το κράτος και το δημόσιο συμφέρον. Εξίσου σημαντική είναι η δημιουργία ενός εναλλακτικού μοντέλου ανάπτυξης - με τα Μνημόνια χάθηκαν 850.000 θέσεις εργασίας, που πρέπει να δημιουργηθούν το συντομότερο, δεν μπορεί να σταθεί μια κυβέρνηση της Αριστεράς με αυτά τα ποσοστά ανεργίας. Γι' αυτόν τον λόγο είναι απόλυτα κρίσιμη η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, όχι με τη λογική του ΤΑΙΠΕΔ, δηλαδή του ξεπουλήματος για να εξυπηρετηθεί το χρέος, αλλά μιας άλλης αναπτυξιακής λογικής.

Όπως είναι υψηλή προτεραιότητα η άμεση έναρξη προγραμμάτων και πολιτικών για την κοινωνική οικονομία, τα συνεργατικά παραγωγικά εγχειρήματα, την κινητοποίηση ενός παραγωγικού δυναμικού υψηλής κατάρτισης που σήμερα εγκαταλείπει τη χώρα. Είναι επίσης σαφές ότι τα πλέον συγκρουσιακά επίδικα, όχι μόνο με τους θεσμούς αλλά και με το πολιτικό σύστημα, είναι αυτά που άπτονται των εργασιακών σχέσεων, της δημόσιας παιδείας και της υγείας, χωρίς νίκες σε αυτά κάθε σχέδιο απεγκλωβισμού θα είναι μετέωρο.

* Η υλοποίηση της συμφωνίας -στην οποία ο Αλ. Τσίπρας και σειρά στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ έχουν δεσμευτεί, παράλληλα με τη διαπραγμάτευση των εκκρεμών ζητημάτων- θα αντιμετωπιστεί με σύμπνοια από την επόμενη Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ;
Εκτιμώ, είμαι σίγουρος, ότι η νέα Κοινοβουλευτική μας Ομάδα, όπως και το κόμμα μας εξάλλου, δεσμεύεται από τις συλλογικές αποφάσεις. Με αυτή την έννοια το πρόγραμμα που ψηφίσαμε πριν λίγες μέρες είναι δεσμευτικό για τον καθένα και την καθεμία από μας.

Ποτάμι: Ο σκληρός πυρήνας του σημιτικού εκσυχρονισμού


* Θα δικαιολογούσατε μια διαφορετική πολιτική συνεργασιών, αν το αποτέλεσμα των εκλογών το επιβάλει;
Είμαστε υποχρεωμένοι εκ των πραγμάτων να διεκδικούμε σε κάθε περίπτωση την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος και της Βουλής για να υλοποιήσουμε το πρόγραμμα μας. Δεν το κάνουμε για λόγους μικροπολιτικής, ηγεμονίας ή μισαλλοδοξίας, έχουμε ασύμπτωτο πρόγραμμα με το πολιτικό σύστημα, δεν υπάρχει κοινός τόπος στα βασικά, στα στοιχειώδη. Μας καλούν οι ντόπιες πολιτικές δυνάμεις, η οικονομική εξουσία, τα συστημικά ΜΜΕ, οι δανειστές, να δημιουργήσουμε τον μεγάλο συνασπισμό, να συγκυβερνήσουμε δηλαδή με τη Ν.Δ., μας λένε, δηλαδή, να υλοποιήσουμε από κοινού το δικό τους πρόγραμμα και όχι το δικό μας. Αυτό δεν γίνεται. Άλλοι μας προτείνουν να τα βρούμε με τη σοσιαλδημοκρατία και την Κεντροαριστερά, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι.

Μας επισημαίνουν μάλιστα τη μετατόπιση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας σε πολιτικές ενάντια στην ύφεση και υπέρ της αμοιβαιοποίησης του δημόσιου χρέους, την αντίθεσή της στην ολιγαρχική μετάλλαξη της Ε.Ε. υπό την γερμανική ηγεμονία. Αλήθεια είναι, αξιοποιήσαμε μάλιστα τη μετατόπισή της κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Μόνο που την ίδια στιγμή η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, σε όποια κάθε χώρα κυβερνά ή συγκυβερνά, υλοποιεί την εσωτερική υποτίμηση σε βάρος των λαϊκών τάξεων, συρρικνώνοντας το κοινωνικό κράτος και διχοτομώντας την αγορά εργασίας με εργαλείο την επισφάλεια. Πού να συναντηθούμε λοιπόν;

Μην ξεχνάμε και την ελληνική ιδιαιτερότητα, τη διαφθορά της Κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας, την εγκατάστασή της στο κράτος και στα υποσυστήματα εξουσίας, τα πελατειακά δίκτυα. Μην ξεχνάμε επίσης ότι στο Ποτάμι έχει μετακομίσει ο σκληρός πυρήνας του σημιτικού εκσυγχρονισμού, οι ιδεολογικοί αγκιτάτορες του νεοφιλελευθερισμού.

Εγκιβωτισμένοι ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ


* Συμμαχίες με την άλλη Αριστερά;
Θα ήταν ευχής έργο, δεν το θεωρώ όμως πιθανή εξέλιξη, παρ' όλο που οι αντικειμενικές συνθήκες είναι απαιτητικές για ενότητα περισσότερο από ποτέ. Είναι παράδοξο, τη στιγμή που εξελίσσονται ραγδαία όλες οι πλευρές της καπιταλιστικής κρίσης: κρίση υπερσυσσώρευσης, νομισματικοί πόλεμοι, γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί, κλιματική αλλαγή με συνέπεια τα τεράστια προσφυγικά ρεύματα και την ανθρωπιστική κρίση, στη δική μας Αριστερά να έχει κηρυχτεί αριστερός εμφύλιος, όλοι εναντίον όλων.

Βλέπεις ένα σημαντικό τμήμα της Αριστεράς, μιλάω για το ΚΚΕ, τη ΛΑΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να είναι εγκιβωτισμένο στο έθνος-κράτος, τη στιγμή που απαιτείται διεθνιστικός συντονισμός, και εγκλωβισμένο στο σχήμα «Αδιαλλαξία-Πλειοδοσία-Μετάθεση»: Όπου κάθε συμβιβασμός, υπό το βάρος του συσχετισμού δύναμης, συνιστά προδοσία, όπου κάθε αίτημα, οποιασδήποτε κοινωνικής κατηγορίας, υιοθετείται, χωρίς το απαραίτητο φίλτρο, για κάθε αριστερό σχηματισμό, της ταξικής μεροληψίας, όπου το μάξιμουμ πρόγραμμα για τον σοσιαλισμό βαφτίζεται μεταβατικό και εντέλει όλοι μαζί μεταθέτουν για το μέλλον, το απώτερο μέλλον, κάθε απόπειρα κοινωνικού μετασχηματισμού.

Φοίβος Κλαυδιανός-avgi.gr