Ελεγείον στην μνήμη ενός εραστή των αξιών

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΗΜ. ΜΟΣΧΟΥ

Συνηθίζεται στον ένα χρόνο από τον θάνατο επιφανών ανδρών, που εν ζωή,  άφησαν στην κοινωνία  το στίγμα τους, να γίνεται σούμα των όσων εγκατέλειπαν. Των παρακαταθηκών και της πρακτικής που ακολούθησαν για την επιβίωσή τους. Της προσφοράς τους στην κοινωνία, του ήθους που καλλιέργησαν και της μεταλαμπάδευσης των ιδεών που πρέσβευαν. Της διαδρομής που επέλεξαν για να διέλθουν μέσα από το άνυδρο τοπίο των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών συγκρούσεων. Της μέτρησης στην ζυγαριά των αξιών του κενού που άφησαν, δυσαναπλήρωτου ή μη.

Κι επειδή, ο αείμνηστος Γιώργος Σπαθαράκης, ήταν χαρακτήρας φτιαγμένος από τέτοιο κράμα, πιστεύω ότι σε αυτό το ποιόν του μπορεί να αναφερθούν άλλοι, ίσως και πιο καλύτερα από μένα, εγώ θα ακολουθήσω έναν δρόμο διαφορετικό και πάντως πιο συμβατό προς την σχέση που μας συνέδεσε για αρκετά χρόνια.

Δεν μπορώ να κρύψω ότι από ετών κι ενώ εγκαταλείπαμε την νεανική ηλικία, είχαμε συνδεθεί ιδεολογικοπολιτικά. Στον ίδιο ανανεωτικό χώρο της Αριστεράς, που από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 την διαπερνούσαν ποικίλα ιδεολογικά ρεύματα, καθώς το ξέσπασμα της δικτατορίας των δεξιών επίορκων αξιωματικών είχε αναδιατάξει το πολιτικό τοπίο και εμείς ως αριστεροί μέναμε μετέωροι όταν βλέπαμε τα σοβιετικά άρματα να καταπνίγουν την Άνοιξη της Πράγας, τον Γιαν Παλάτς να αυτοπυρπολείται, όπως οι Βουδιστές στο Βιετνάμ, την Δικτατορία να διοργανώνει τους Πανευρωπαϊκούς αγώνες στο Παναθηναϊκό και την ΕΣΣΔ να στέλνει αντιπροσωπεία, την στιγμή που το ΑΕΜ του Μίκη Θεοδωράκη και η νεολαία του Ρήγα διατρανώνουν την αντίθεσή τους στο δικτατορικό καθεστώς.

Αυτά και πολλά άλλα της εποχής αυτής ατσάλωσαν τους δεσμούς των ανθρώπων της ανανεωτικής αριστεράς, που μόλις είχαν βγει από τη διάσπαση του Φλεβάρη 1968.  

      

Εκεί όμως που ο συγχωρεμένος Γιώργος έδωσε δείγματα γραφής ήταν στις οικονομικές σχέσεις του και την συμπεριφορά του, ως εκδότης της εφημερίδας ΓΕΓΟΝΟΤΑ, απέναντι στους εργαζόμενους τυπογράφους, τους οποίους εκπροσωπούσα από την θέση του Γ.Γ. του Σωματείου Εργατοϋπαλλήλων Τύπου Πατρών, μέχρι το 2004, που εξήλθα στην συνταξιοδότηση. 

Έχοντας πάντα κατά νου, πως αντιμετωπίζω μία εφημερίδα, που οι συγκυρίες του καιρού, την έφεραν βουτηγμένη σε ανυπέρβλητες υποχρεώσεις, στεκόμουν με ιδιαίτερη προσοχή στην διεκδίκηση αιτημάτων, όπως η υλοποίηση της ΣΣΕ που υπογράφαμε στην Αθήνα με την Ένωση των εργοδοτών του Περιφερειακού Τύπου.  

Κι εκεί, παρά τις οικονομικές δυσκολίες, έβρισκε τρόπο, μέσα από την περιστολή εξόδων, να αντιμετωπίσει θετικά το ζήτημα. 

Κι αυτό όταν περίμενε έσοδα από δημοσιεύσεις τότε, υποψηφίων βουλευτικών ή δημοτικών εκλογών του χώρου του ΠΑΣΟΚ, που στο τέλος ξεχνούσαν την οικονομική υποχρέωσή τους! 

Λίγους μήνες πριν απέλθει στην αιωνιότητα, τον Γιώργο Σπαθαράκη τον συνάντησα κάποιο πρωί, όπως έκανα πότε-πότε, όταν κατέβαινα στην πόλη και η συζήτηση το έφερε και στα οικονομικά. Μου αποκάλυψε πως τότε ήταν εποχή που φουρκιζόταν από τα χρέη προς τις τράπεζες. Και τι επέλεξε ως λύση; Το άνοιγμα των εμπορικών συναλλαγών του. Δηλαδή εξόφληση μέσα από την ‘ίδια του την εργασία.

Αυτός ήταν ο Γιώργος, ο πρώην  σύντροφος της νεανικής ηλικίας μου. Γιατί και από την οικονομική συμπεριφορά μας απέναντι στους εργαζόμενους,  συνανθρώπους μας, κρινόμαστε όλοι μας. Αυτός ήταν ο Γιώργος μεθοδικός, χαρακτήρας ατόφιος, λιτός, λογική τετράγωνη, σκέψη βαθιά πολιτική, στάση αριστερή, προοδευτική.

Έτσι προχώρησε μέχρι τη μέρα που σώθηκε το λάδι από το καντηλάκι της ζωής του.

Σήμερα το πρωί στην Ι.Ν. των Καμινίων Αχαΐας, θα πραγματοποιηθεί μνημόσυνο, ένα χρόνο από το θάνατό του τον Φεβρουάριο του 2014. Συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι, γείτονες και γνωστοί, θα είμαστε όλοι εκεί. 

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει…