Στερνό αντίο από φίλους και συντρόφους στον Μακρονησιώτη αγωνιστή της αριστεράς Κώστα Σερίφη

Η σορός του αγωνιστή Κώστα Σερίφη μεταφέρεται στην νεκροφόρα για να ταφεί στο Ψάρι Ηλείας.

Επικήδειο λόγο για την προσφορά του αείμνηστου εκφώνησε το μέλος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη Γιώργος Μόσχος

Μεταξύ των στεφανιών και αυτό του ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐας.

Στερνό αντίο απηύθυναν σύντροφοι, συναγωνιστές, φίλοι και γείτονες, στον αγωνιστή Κώστα Σερίφη, που σε ηλικία 90 ετών έφυγε από την ζωή, λόγω πνευμονικού οιδήματος, νοσηλευόμενος στο νοσοκομείο Αγ. Ανδρέας την Κυριακή το απόγευμα, της 11-1-2015, τρεις ημέρες μετά την είσοδό του.

Επικήδειο λόγο για την προσφορά του αείμνηστου εκφώνησε το μέλος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη Γιώργος Μόσχος, αναφερόμενος στην πορεία και το ήθος του αγωνιστή Κώστα Σερίφη, ο οποίος στα χρόνια της εξορίας του στην Μακρόνησο, όπου έμεινε επί αρκετό καιρό  βρέθηκε τιμωρημένος από το καθεστώς του Μπαϊρακτάρη, διοικητού Μακρονήσου, και κλεισμένος στο σύρμα, καθώς αρνήθηκε να υποκύψει στον εκβιασμό του μονόφθαλμου βασανιστή λοχαγού Μπαρούχου, ο οποίος μετά την αναίτια ένοπλη επίθεση κατά των κρατουμένων στρατιωτών του Α΄ Ειδικού Τάγματος Οπλιτών, που στοίχισε τη ζωή πολλών στρατιωτών, αγνώστου συγκεκριμένου αριθμού μέχρι σήμερα, άρχισε να εκτελεί με το πιστόλι του και όσους δεν υπέγραφαν δήλωση μετανοίας.

Από ένα σύνολο εκτελεσμένων και πέρα, αυτοί που επιμένοντας αντιστάθηκαν μέχρι τέλους στην αυθαιρεσία Μπαρούχου, κλείστηκαν στο σύρμα για τιμωρία.   

 Η ταφή της σορού του έγινε στο Ψάρι στο Ψάρι Ηλείας, όπου και ο τόπος καταγωγής της 80ετούς χήρας του Δήμητρας. Ο ίδιος κατήγετο από την Πάτρα και ήταν γεννημένος στη συνοικία Αγ. Αικατερίνης. 

Στα στεφάνια που συνόδευσαν την σορό του συμπεριλαμβάνοντας και αυτό της ΝΕ Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με αυτά των συγγενών του. Αντιπροσωπεία εκ μέρους κόμματος παρέστη με τον Γραμματέα της Ανδρέα Ριζούλη.

Ακόμη παραβρέθηκαν η αγωνίστρια Γιώτα Ζέβλα, ο Γραμματέας του Δήμου Πατρέων Ηλίας Γρηγόρης, ο πρόεδρος του ΕΕΣ Πατρών Γιώργος Ρώρος καπ.

 Μη δήμαρχος από πολιτική αβελτηρία

Ο αείμνηστος ήταν κατάκοιτος από δέκα ετών και τον συντηρούσε η σύζυγός του Δήμητρα, 80 ετών σήμερα, καθώς και οι συγγενείς του. Είχε στην ιδιοκτησία του βιοτεχνία ανδρικών εσωρούχων, στην περιοχή πλ. Βουδ, την οποία μεταβίβασε στον ανιψιό του Βασ. Χατζηκυριάκο, καθώς επί χρόνια υπήρξε άρρωστος από την εξορία που είχε σταλεί από το δικτατορικό καθεστώς. 

Ο Κώστας Σερίφης με την επιστροφή του από την εξορία στην Πάτρα είχε αναλάβει την οργανωτική δουλειά της ΕΔΑ, την οποία κυριολεκτικά είχε κάνει δεύτερο σπίτι του, μέχρι τις 20 Απριλίου του 1967.  

Είχε εκλεγεί στις 5 Ιουλίου 1964, με τον πλειοψηφίσαντα συνδυασμό του Θρ. Κωνσταντίνου πρώτος δημοτικός σύμβουλος. 

Ο Κώστα Σερίφης ως πλειοψηφών δημοτικός σύμβουλος, του αποβιώσαντος Θρ. Κωνσταντίνου, από πολιτική αβελτηρία δεν εξελέγη δήμαρχος Πατρέων το 1964. Και τούτο διότι Στις εκλογές της 5 Ιουλίου 1964 πλειοψήφησε ο καλτσοβιομήχανος Νικ. Βέτσος με  37,87%, ο οποίος όμως δεν υπερψηφίστηκε από το δημοτικό συμβούλιο, καθώς με το ισχύον τότε εκλογικό σύστημα ο δήμαρχος αναδεικνύονταν από το σώμα των δημοτικών συμβούλων.

Σημειώστε ότι Δήμαρχος Πατρέων μέχρι τότε παρέμενε ο Ν. Βέτσος που είχε πλειοψηφίσει στις δημοτικές εκλογές του 1959.

Ο Θρ. Κωνσταντίνου, πρώην γραμματέας του ΕΑΜ και καπετάνιος του 12^ου Συντάγματος ΕΛΑΣ, ήταν αρχηγός της αντιπολίτευσης, υπό την σημαία της ΕΔΑ του σοσιαλιστή Γιάννη Πασαλίδη και πήρε 34,02%, είχε όμως και τη στήριξη του τρίτου των εκλογών, του Κεντρώου Κωνστ. Φαρμακίδη που είχε λάβει 28,10% και φαίνονταν, ο Θρ. Κωνσταντίνου, ότι θα ψηφιζόταν για δήμαρχος Πατρέων, καθώς σε όλη την Ελλάδα στις εκλογές αυτές υπήρχε συνεργασία των συνδυασμών της ΕΔΑ με αυτούς της  Ένωσης Κέντρου του Γ. Παπανδρέου. Όμως στις 31 Ιουλίου απεβίωσε αιφνιδίως από συγκοπή καρδιάς. 

Την θέση του εκλιπόντος πήρε ο Κώστας Σερίφης,  πρώτος σε ψήφους από τον συνδυασμό του, ο οποίος όμως δεν ήταν της αποδοχής του συνδυασμού του Φαρμακίδη, καθώς δεν ήθελαν οι κεντρώοι να αναλάβει δήμαρχος ο εργάτης Σερίφης, πρώην εξόριστος της Μακρονήσου.

Στο  μεταξύ ο Νικ. Βέτσος παραιτείται στις 15 Αυγούστου και δίνει την θέση του στον Καρπενησιώτη Απ. Τσιτσάρα, πρώτο σε σταυρούς σύμβουλο του συνδυασμού του, ο οποίος αναλαμβάνει δημαρχεύων έως ότου προκύψει νέος δήμαρχος. Και θητεύει από τις 16 Αυγούστου 1964 έως τις 8 Σεπτέμβρη 1964, ενώ από μία ημέρα ενωρίτερα είχε αναλάβει δήμαρχος ο Θεόδ. Άννινος.

Κι εδώ αξίζει να αναφερθεί ότι για να δεχθούν οι κεντρώοι του Κ. Φαρμακίδη να στηρίξουν δήμαρχο από τον ΕΔΑΐτικο συνδυασμό, έθεσαν τον όρο αυτός να προέρχεται από κεντρώα καταγωγή. Κι έτσι αφού παραιτήθηκε ο Κώστας Σερίφης και οι επόμενοι άλλοι τέσσερις σύμβουλοι του ΕΔΑΐτικου συνδυασμού, ψηφίστηκε ο έκτος στη σειρά, που ήταν ο Θεόδ. Άννινος, αφού οι προηγούμενοι είχαν παραιτηθεί όλοι υπέρ του.

Ο Κώστας Σερίφης, τον Απρίλη του 1967, με το ξέσπασμα της δικτατορίας των δεξιών συνταγματαρχών συλλαμβάνεται από την Ασφάλεια Πάτρας, κρατείται και βασανίζεται στα υπόγειά της ως σημαίνον στέλεχος της ΕΔΑ και στις 7 Μαΐου στέλνεται  εξορία στη Λέρο με το αρματαγωγό «Σύρος» μαζί με τον Πέτρο Κομματά, την Ζωή κουρλαμπά και μία πλειάδα ΕΔΑΐτών, οι οποίοι ήσαν οι πρώτοι που συνελήφθησαν από τα όργανα της  δικτατορίας στην Πάτρα, προκαλώντας μάλιστα σχόλια από τον κεντρώο χώρο, προς τα στελέχη του καθώς ούτε ένα δεν είχε συλληφθεί!

 Απολύεται μετά από λίγους μήνες λόγω της υγείας του που υπέστη ανήκεστο βλάβη. Τον κατηγόρησαν άδικα ότι είχε κάνει δήλωση μετανοίας, πλην όμως ποτέ δεν απεδείχθη κάτι τέτοιο, καθώς όσοι είχαν υποκύψει στη δήλωση, αυτή αναμεταδίδονταν από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό Πατρών και αναγράφονταν στις εφημερίδες της Πάτρας. 

Με την επιστροφή του στην Πάτρα παρέμενε άνεργος και έτσι αναγκάστηκε να ασχοληθεί με τα έτοιμα ενδύματα, αλλά ωστόσο τα πολιτικά ενδιαφέροντά του δεν μειώθηκαν και πάντα συμμετείχε στις εκλογικές ψηφοφορίες στηρίζοντας την ανανεωτική αριστερά. 

Πίσω στην Πάτρα, ο μεν Θόδ. Άννινος παραμένει δήμαρχος μέχρι τις 2 Μαΐου 1967, ο δε Ν. Βέτσος τον διαδέχεται στις 3 Μαΐου και παραμένει δήμαρχος μέχρι τις 19 Αυγούστου 1967, με αντιδήμαρχο τον Απ. Τσιτσάρα, επί σειρά ετών πρόεδρο των Πολυτέκνων Πάτρας. Να σημειωθεί ότι ο Ν. Βέτσος πέθανε  πτωχευμένος το 1979 και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη, αφού στο μεταξύ είχε αφήσει τεράστιο δημοτικό έργο.