Αν είσαστε στη θέση των κυβερνώντων στην Ελλάδα θα προσφεύγατε ΝΔΤ;

Reprenons la Bastille ! 18 Μάρτη 2012, από PlaceauPeuple

Αποκλείεται απαντά ο Ζ.Λ. Μέλανσον του Μετώπου της Αριστεράς στη Γαλλία

Παρακάτω παραθέτω μερικές απόψεις του Ζαν Λικ Μέλανσον, επικεφαλής του Μετώπου της Αριστεράς στη Γαλλία, για τη λιτότητας που επιβάλλουν οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις στην Ευρώπη και πως θα τις αντιμετώπιζε μία κυβέρνηση της Αριστεράς στη Γαλλία ή στην Ελλάδα. Ο ηγέτης της γαλλικής Αριστεράς απαντά «θα είχα κάνει τα πάντα προκειμένου η κυβέρνησή μου να μην υποχωρήσει στις επιταγές της τρόικας», όταν ρωτήθηκε από την δημοσιογράφο Ελένη Τζερεζόλε. Τα αποσπάσματα που παραθέτω είναι από το μπλοκ του Γιάννη Μπουρνούς (http://bournous.blogspot.com)

* Κάποιοι λένε ότι για την έξοδο από την κρίση δεν υπάρχει άλλη λύση παρά η γενικευμένη λιτότητα. Αυτό, κατά τη γνώμη σας, ισχύει;

Η τύχη που επιφυλάχθηκε στον ελληνικό λαό είναι το αποτέλεσμα μιας απολύτως ιδεολογικής επιλογής. Πρέπει καταρχήν να γνωρίζουμε ότι οι θυσίες που ζητούνται από τον ελληνικό λαό θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν η ΕΚΤ μπορούσε να δανείζει στα κράτη - μέλη, κάτι που απαγορεύουν οι ευρωσυνθήκες. Τον περασμένο Δεκέμβριο, έδωσε στις τράπεζες 500 δισ. ευρώ. Πέντε φορές τα χρήματα που η Ελλάδα είχε ανάγκη στις αρχές της κρίσης! Οι πρώτοι υπεύθυνοι είναι λοιπόν εκείνοι που ενέκριναν την ισχύουσα συνθήκη, της Λισσαβώνας, δηλαδή η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Αλλά ακόμη και στο πλαίσιο των σημερινών συνθηκών, άλλες λύσεις ήσαν πιθανές. Δεν έπρεπε να εθνικοποιηθούν οι απώλειες των τραπεζών, να ιδιωτικοποιηθούν ολόκληρα κομμάτια της οικονομίας και της πολιτιστικής κληρονομιάς, να αυξηθεί ο ΦΠΑ, να μειωθούν δραστικά μισθοί και συντάξεις. Έπρεπε να γίνουν ακριβώς τα αντίθετα. Να υπάρξει άρνηση πληρωμής των υπερβολικών τόκων του χρέους.

Η Ιστορία διδάσκει ότι όταν κάποιος αντιστέκεται, υποχωρούν οι πιστωτές, γιατί προτιμούν να χάσουν λίγο παρά να τα χάσουν όλα. Το παράδειγμα του Ισημερινού, υπό την αιγίδα του Ραφαέλ Κορέα, ισχύει απολύτως. Έπρεπε να αναθερμανθεί η οικονομία, παίρνοντας τα χρήματα από εκεί όπου υπάρχουν (από τις τσέπες του κεφαλαίου, τα μεγάλα αφεντικά και τους εφοπλιστές και τον Ορθόδοξο κλήρο που είναι απαλλαγμένος από φόρους) και αναδιανέμοντάς τα έτσι ώστε η πλειοψηφία των πιο φτωχών να ξαναβρούν την αγοραστική τους δύναμη. Να τεθούν οι τράπεζες υπό δημόσιο έλεγχο και να υποχρεωθούν να δανείσουν στην πραγματική οικονομία. Η επιλογή της λιτότητας που προτείνει η τρόικα δεν ήταν ποτέ αποτελεσματική λύση. Αυτές οι συνταγές είναι οι ίδιες με εκείνες του ΔΝΤ που κατέστρεψαν τα λατινοαμερικανικά κράτη. Το μόνο που κατάφεραν να αποδείξουν ήταν το πόσο φθοροποιές ήσαν.

* Αν ήσασταν στη θέση των Ελλήνων κυβερνώντων το 2010, όταν ο κ. Παπανδρέου ανακοίνωνε την προσφυγή στη διεθνή βοήθεια και το ΔΝΤ, τι θα είχατε κάνει;

Θα είχα κάνει τα πάντα προκειμένου η κυβέρνησή μου να μην υποχωρήσει στις επιταγές της τρόικας. Η "διεθνής βοήθεια" που δέχθηκε η Ελλάδα δεν άξιζε αυτό το όνομα με δεδομένους τους όρους που επιβλήθηκαν. Υποχώρηση σε αυτούς τους όρους τότε, σήμαινε ότι δόθηκε το σύνθημα στους κερδοσκόπους πως μπορούσαν να συνεχίσουν το άθλιο έργο τους και να πλουτίζουν σε βάρος του λαού στην Ελλάδα και ενδεχομένως και αλλού. Σήμαινε ότι κάποιος τους έδειξε ότι η παράμετρος της προσαρμογής δεν θα ήσαν τα επιτόκια του χρέους, αλλά οι συνθήκες ζωής του λαού. Τούτο σήμαινε άρνηση της αντίστασης που αναμένει κανείς από μια δημοκρατία έναντι της δικτατορίας των αγορών. Σήμαινε ότι το δάκτυλο έμπαινε στα γρανάζια της λιτότητας και της ύφεσης. Μια αριστερή κυβέρνηση θα αντιστεκόταν στους πιστωτές της και θα αρνιόταν να τους πληρώσει τα παράνομα ποσά που ζητούσαν. Θα έπρεπε να προωθήσει φορολογικές μεταρρυθμίσεις και να θέσει τις τράπεζες υπό έλεγχο - κάτι αναγκαίο για τη διάσωση της χώρας.

* Στην Ελλάδα ορισμένοι αναλυτές, στην Αριστερά και όχι μόνο, θέτουν το ερώτημα της εξόδου από το ευρώ ως διέξοδο από την κρίση και την επιστροφή στην ανάπτυξη. Ποια η γνώμη σας;

Δεν είναι καλή ιδέα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος η νομισματική πολιτική να μείνει για πάντα αυτή του ισχυρού ευρώ, που σήμερα υπερισχύει. Το ευρώ είναι το νόμισμα όλων μας. Όχι αυτό της ΕΚΤ, της Κομισιόν ή της γερμανικής κυβέρνησης. Αν το θέλουμε, μπορούμε να αλλάξουμε τη λειτουργία του, αλλάζοντας το καταστατικό της ΕΚΤ και καταργώντας το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης και τις μεταρρυθμίσεις του "6 pack" που επιδεινώνουν τα πράγματα. Αλλά μπορεί η έξοδος από τη σημερινή νομισματική πολιτική να έχει νόημα, η έξοδος από το ευρώ, αντιθέτως, δεν έχει. Πράγματι, έξοδος από το ευρώ σημαίνει ανάληψη του κινδύνου επιδείνωσης του εμπορικού ανταγωνισμού μεταξύ των κρατών - μελών μέσω των πολιτικών υποτίμησης των εθνικών νομισμάτων. Και το χειρότερο: αποκαθίσταται η δυνατότητα της κερδοσκοπίας στα συναλλαγματικά επιτόκια - κάτι που μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση της ή των χωρών που βγαίνουν από το ευρώ. Η πραγματική συζήτηση δεν είναι αν χρειαζόμαστε ή όχι το ευρώ, αλλά αν πρέπει να έλθουμε σε ρήξη με τον χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό και τις ευρωφιλελεύθερες πολιτικές. Το πρόβλημα δεν είναι το ευρώ, αλλά οι πολιτικές που διεξάγονται στο όνομά του.

* Προσάπτουν πάντα στην Αριστερά ότι είναι ανώριμη, ότι δεν έχει ρεαλιστικές προτάσεις. Πως απαντάτε σε αυτό το είδος των κατηγοριών;

Η ανωριμότητα και το μη ρεαλιστικό δεν βρίσκονται στη δική μας πλευρά, αλλά στην πλευρά εκείνων που επαναλαμβάνουν διαρκώς τις ίδιες συνταγές, οι οποίες όμως αποδεικνύουν τη δική τους αναποτελεσματικότητα, ακόμη και τη νοσηρότητά τους. Και όπως σας έλεγα παραπάνω, τα "σχέδια προσαρμογής" που ενορχηστρώνει η τρόικα σήμερα μοιάζουν σημείο προς σημείο με εκείνα που κατέστρεψαν τα κράτη και τους λαούς της Λατινικής Αμερικής τη δεκαετία του 1990. Αυτές οι πολιτικές δεν συμφέρουν ούτε τους λαούς ούτε τα κράτη. Οδηγούν αναπόφευκτα στην ύφεση.

Το να θεωρούνται οι προτάσεις μας μη ρεαλιστικές, αποτελεί σοφιστεία. Οι προτάσεις μας είναι απολύτως λεπτομερείς. Γνωρίζουμε πού πρέπει να ψάξουμε για χρήματα προκειμένου να χρηματοδοτήσουμε τις μεταρρυθμίσεις μας και θα το κάνουμε. Το ότι η κυρίαρχη τάξη φοβάται για τα συμφέροντά της γιατί γνωρίζει ότι θα της πάρουμε ό,τι κερδίζει παράνομα σε βάρος εκείνων που παράγουν πλούτο, είναι ένα πράγμα.

Το ότι αυτό είναι μη ρεαλιστικό, είναι άλλο. Η ανακατανομή του πλούτου δεν έχει τίποτε το μη ρεαλιστικό. Και οι ευρωκράτες που παραδίδουν μαθήματα θα μάθουν σύντομα ότι ωριμότητα δεν σημαίνει ότι αποδέχεσαι την εκμετάλλευσή σου χωρίς να λες κουβέντα, αλλά, αντιθέτως, σημαίνει να πράττεις έτσι ώστε όλοι να ωφελούνται δίκαια από τον παραγόμενο πλούτο.