«Αν μας χτυπήσει το Ισραήλ, η αντίδραση θα είναι πρωτοφανής»

Ο Πάρις Λαυτσής μιλά στην ΑΥΓΗ, και στον δημοσιογράφο Κώστας Παπαντωνίου για τη συμμετοχή του στο πλήρωμα του ελληνικού καραβιού που θα πάρει μέρος στον διεθνή στόλο αλληλεγγύης Global Sumud Flotilla και τονίζει: «Αν μας χτυπήσει το Ισραήλ, η αντίδραση θα είναι πρωτοφανής»

Χθες το απόγευμα το ελληνικό σκάφος, με τον τίτλο «Οξυγόνο» το οποίο συμμετέχει στον διεθνή στόλο αλληλεγγύης Global Sumud Flotilla με προορισμό τη Γάζα, επρόκειτο να καταγράψει τα πρώτα από τα εκατοντάδες μίλια που καλείται να διανύσει ώστε να ολοκληρώσει τη διαδρομή του. Το ταξίδι είχε αρχική ημερομηνία αναχώρησης την περασμένη Δευτέρα (08.09) ωστόσο οι επιθέσεις που μεσολάβησαν στα αγκυροβολημένα σκάφη του στόλου στην Τυνησία, καθυστέρησαν για λίγες ημέρες τον απόπλου. Στην συνένετευξή του λέει: Το «δικό μας» καράβι λέγεται «Οξυγόνο», επιλογή που εκφράζει την ανάγκη για δικαιοσύνη και στις δύο πλευρές της Μεσογείου. Για συμβολικούς και πολιτικούς λόγους αποφασίστηκε επίσης να φύγει από τη Σύρο, το νησί που εξέπληξε ευχάριστα με μία από τις μαζικότερες διαδηλώσεις ενάντια στη γενοκτονία σε βάρος του παλαιστινιακού λαού στις 10 Αυγούστου, ημέρα πανελλαδικής δράσης, και του οποίου η δυναμική κινητοποίηση ενάντια στην άφιξη του «Crown Iris», κρουαζεριόπλοιου Ισραηλινών συμφερόντων, στο οποίο επέβαιναν στρατιώτες του IDF έφερε αέρα στα πανιά και των υπόλοιπων συγκεντρώσεων ανά τα λιμάνια της χώρας. Ο στόχος της αποστολής είναι να πετύχει μια ρωγμή στο θαλάσσιο τείχος που έχει υψώσει το Ισραήλ μπροστά από τη Λωρίδα της Γάζας, καταδικάζοντας εκατομμύρια ανθρώπους στη λιμοκτονία. Όμως το μεγάλο επίτευγμά του δεν θα έρθει εν πλω, μας λέει ο Πάρις Λαυτσής, μέλος του πληρώματος, αλλά στις εξελίξεις που μπορεί να προκαλέσει στη στεριά. Όταν μάθατε για τις επιθέσεις στην Τυνησία, κάνατε δεύτερες σκέψεις γύρω από την απόφασή σας να συμμετάσχετε στην αποστολή; Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω δεχτεί ποτέ επίθεση από drone… Βέβαια με το κομμάτι του φόβου και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο είχαμε αναμετρηθεί πολύ καιρό πριν γίνουν οι δύο επιθέσεις. Θέλω να πω ότι το είχαμε σκεφτεί και είχαμε πάρει την απόφαση όπως και να έχει ότι θα προχωρήσουμε. Ο φόβος υπάρχει. Νομίζω, όμως, ότι ο βασικός λόγος για τον οποίο καταφέρνουμε να τον υπερβαίνουμε είναι ότι αφενός γνωρίζουμε ότι μέσα στα πλοία θα είμαστε με αγαπημένους ανθρώπους με τους οποίους έχουμε βαδίσει στους ίδιους δρόμους και αγώνες δεκαετίες τώρα και κυρίως ότι στη στεριά θα υπάρχει ο κόσμος που όταν και αν χτυπηθούν τα πλοία, αυτό που θα κάνει (και στην Ελλάδα) νομίζω θα είναι πρωτοφανές. Είναι μια ιστορική προσπάθεια και η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα, με συμμετοχές από 44 και πλέον χώρες, καταλαβαίνεις λοιπόν ότι αυτό που θα γίνει αν το Ισραήλ επιλέξει να χτυπήσει και να χτυπήσει σκληρά αυτή την αποστολή νομίζω ότι δεν θα το έχουμε ξαναδεί, και αυτό αφορά όχι απλώς τον κόσμο της αλληλεγγύης, αφορά και τα εργατικά συνδικάτα, με χαρακτηριστικότερο το παράδειγμα της Γένοβας και την υπόσχεση των ναυτεργατών εκεί να μπλοκάρουν όλη την Ευρώπη μέσω του λιμανιού. Επικοινωνία έχουμε και εμείς και με τα τρία σωματεία στον Πειραιά που στηρίζουν αυτή την πρωτοβουλία: τους ναύτες της ΠΕΝΕΝ και τους λιμενεργάτες του ΟΛΠΕ και της Cosco, και νομίζω ότι η αντίδραση θα είναι ανάλογη και εδώ. Ποια είναι η προσδοκία για την αποστολή; Ο βασικός στόχος είναι πράγματι να σπάσει ο παράνομος θαλάσσιος αποκλεισμός που έχει επιβληθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια από το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας και να παραδοθεί αυτή η συμβολική ανθρωπιστική βοήθεια που κουβαλάνε τα σκάφη. Είναι συμβολική διότι καταλαβαίνουμε όλοι πως οι 5-10 κούτες που κουβαλάει κάθε μικρό ιστιοπλοϊκό δεν φτάνουν σε καμία περίπτωση να αντιμετωπίσουν τον λιμό που αντιμετωπίζει τώρα η Γάζα. Έχει σημασία αφενός να σπάσει ο αποκλεισμός, να ανοίξει ένας ανθρωπιστικός διάδρομος στη Μεσόγειο προς τη Γάζα, πάνω από όλα όμως ο στόχος είναι να σταλεί ένα παγκόσμιο μήνυμα ενάντια στη γενοκτονία και, φυσικά, να αναδειχθεί και η συνενοχή των δυτικών κρατών, των δικών μας κρατών σε αυτή την υπόθεση. Άρα, λοιπόν, ο βασικός στόχος δεν είναι τόσο στη θάλασσα, όσο στο τι θα γίνει στη στεριά. Στο να προσπαθήσει η αποστολή να αφυπνίσει τις δυτικές κοινωνίες και να τις κινητοποιήσει σε σχέση με τις ευθύνες των δικών τους κυβερνήσεων για τη γενοκτονία. Να απαιτήσει περισσότερες κυρώσεις απέναντι στο κράτος του Ισραήλ και διακοπή κάθε σχέσης εμπορικής, οικονομικής, διπλωματικής. Αυτό, δηλαδή, που βλέπουμε σιγά-σιγά να γίνεται και σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε χώρες που δεν έχουν ιδιαίτερα προοδευτικές ή φιλολαϊκές κυβερνήσεις. Αναφέρομαι στη Σλοβενία και στην Ιρλανδία. Για το πλοίο επιλέξατε το όνομα «Οξυγόνο». Ποιο είναι το σκεπτικό της απόφασης; Το οξυγόνο είναι κάτι που πιστεύουμε ότι λείπει και στις δύο πλευρές της Μεσογείου. Μπορεί εδώ στην Ελλάδα να μην θρηνούμε δεκάδες χιλιάδες θύματα και αυτό είναι σαφές, δεν υπάρχει καμία σχετικοποίηση, καμία σύγκριση της γενοκτονίας με οτιδήποτε άλλο. Όμως η ανάγκη για δικαιοσύνη και ανάσες δικαιοσύνης, ελευθερίας και ζωής με αξιοπρέπεια είναι ένα κοινό στοιχείο το οποίο νομίζω ενώνει και τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού με τον ελληνικό. Διάβασα ένα σχόλιο κάτω από ανάρτηση με δήλωση μπασκετμπολίστα του Ισραήλ ότι «η Ελλάδα είναι μαζί σας και όσοι αντιδρούν αποτελούν μόνο μια αντιδραστική μειονότητα». Ποια είναι η εντύπωση που έχεις αποκομίσει από τη στάση της κοινωνίας; Καταλαβαίνω ότι διάφορα δεξιά, ακροδεξιά τρολ, τα οποία συστρατεύονται με το Ισραήλ, έχουν ξεκινήσει μία εκστρατεία με σχόλια πληρωμένα ή μη στο Ίντερνετ. Αυτό δεν αποτυπώνεται σε καμία περίπτωση σε επίπεδο πραγματικής ζωής ούτε στις επίσημες έρευνες και σφυγμομετρήσεις. Ο ελληνικός λαός είναι στη δεύτερη πιο ψηλή θέση σε σχέση με το πόσο αρνητικά αντιμετωπίζει την πολιτική του Ισραήλ και την πολιτική επιλογή γι’ αυτή τη γενοκτονία και την τελική λύση, όπως την ονομάζει. Το 80% περίπου της ελληνικής κοινωνίας δηλώνει ότι βλέπει το Ισραήλ αρνητικά και η πλειοψηφία της στέκεται διαχρονικά και αταλάντευτα στο πλευρό της Παλαιστίνης. Αυτό νομίζω ότι φαίνεται και στη στήριξη που έχει η πρωτοβουλία με πολλούς τρόπους, από την πιο μικρή οικονομική συνεισφορά στα crowdfunding που έχουμε σηκώσει. Για την αποστολή της Αιγύπτου καταφέραμε μέσα σε δέκα μέρες να συγκεντρώσουμε 120.000 ευρώ, τα μισά από τα οποία έχουν φτάσει ήδη σε δομές αλληλεγγύης μέσα στη Γάζα όπως είχαμε υποσχεθεί. Δεν ξέρω αν κάποια άλλη κινηματική καμπάνια μπόρεσε να πετύχει τόσο γρήγορα κάτι ανάλογο.