ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ

 

Τα πρώτα 30 χιλιόμετρα τα έτρεξα με το σώμα μου και τα υπόλοιπα με την ψυχή μου

Γιώργος Μόσχος, μαραθωνοδρόμος

Του Κίμωνα Αποστολόπουλου(*)

Την περασμένη Κυριακή,  έγινε στην Αθήνα ο 34ος κλασσικός  μαραθώνιος στον όποιον έλαβαν μέρος μόνο στην Μαραθώνια διαδρομή των 42.195 μέτρων 18.000 περίπου ατομα από 105 χώρες μεταξύ αυτών πρωταθλητές αλλά και πολλοί λάτρεις του Μαραθωνίου καθώς και πολλοί Έλληνες της διπλανής μας πόρτας.


Δυστυχώς ,τα φώτα, της δημοσιότητας και ο τηλεοπτικός φακός εστιάζουν στους πρώτους,  που είναι και οι λίγοι , αγνοώντας την μεγάλη μάζα των λαϊκών δρομεων που ακολουθεί στο τέλος της διαδρομής.

Λεξεις κλισέ όπως » πόσο χρόνο εκανες?»  η » τρέχω για να ξεπεράσω τον εαυτό μου «δεν είναι τίποτα άλλο από το αποτέλεσμα ενός αθλητικού Δαρβινισμου που σκόπιμα καλλιεργείται από το απρόσωπο σύστημα των αγορών που εισέβαλε ακόμα και στον λαϊκό Αθλητισμό  και έτσι αλλάζει το μήνυμά του νενικικαμεν και δημιουργεί ένα ψευδές μηνυμα το οποίο πολλές φορές βρίσκει τον θρόνο του στην αθλητική εκμεταλευση κάνοντας τον ίδιοι τον δρομέα αθλητικό εμπόρευμα.

Εξαντλητικός Χρόνος,   Υπεραποδοση


Έτσι το ψευδομηνυμα είναι  η αιτία και το αποτέλεσμα της χειραγωγισης του μαραθωνίου και του αθλητικού Δαρβινισμου,  αφού τώρα τελευταία όλο και περισσότερο ακούγεται η φράση να τρέξω αξιοπρεπώς και σημαίνει πόσο χρόνο εκανα, δηλαδή η Αξιοπρεπεια ποσοτικοποιειται,  και αξιολογείται,  αφού πλέον βρισκόμαστε στην εποχή της ρευστότητας, αδιαφορώντας για το περιεχόμενο του μηνύματος , το σύγχρονο νενικικαμεν  ,που μεταφέρεται το οποίο αργά ή γρήγορα , θέλοντας και μη σαν φυσικό φαινόμενο, θα φθάσει στον παραλήπτη του.

Στον φετινό Μαραθώνιο έτρεξα με πάρα, πολλούς φίλους από την Λέσχη ΦΑΕΘΩΝ,  τέσσερις έτρεχαν για πρώτη φορά,  άνθρωποι της πόλης μας που κάθε μέρα τρέχουν για το μεροκάματο, ασχολούνται με την φροντίδα των παιδιών, με την έγνοια να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, ζουν με το φάσμα της ανεργίας, τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών και όμως βρήκαν την θέληση να καθίσουν στην αφετηρία του Μαραθωνίου και είχαν το ψυχικό κουράγιο να ξεπεράσουν της αντιξοότητες και περάσουν την γραμμή του τερματισμού.

Από ένα σημείο της διαδρομής και περα , όταν δηλαδή το σωμα  έτρεχε πλέον μηχανικά, μπόρεσα να απελευθερωθω από τα δεσμά του και το βλέμμα μου να παρατηρεί το βάθος της ψυχής αυτών των δρομεων, έχοντας σαν όπλο μου την εμπειρία 33ων  μαραθώνιων.

Τους περισσότερους δρομείς και αυτό είναι το ελπιδοφόρο δεν τους ενδιαφέρει ο χρόνος αλλά ο τερματισμός, αυτό είναι και το μήνυμα τους, να μην πέσουν,  να μην εγκαταλείψουν, να πατήσουν πάνω στον πόνο,  αρκεί να μεταφέρουν το σύγχρονο νενικημαμεν και ας τρέχουν όλη την μέρα μόνοι τους αρκει να επιτύχουν το στόχο τους.

Εχθροί πλέον δεν είναι οι Πέρσες αλλά το Χρέος και η αγορές και το μηνυμα η χώρα να μην γίνει οικονομικός χώρος.

Και αν το μήνυμα τους από τον Μαραθώνα μέχρι την Αθήνα δεν βρήκε μέχρι σήμερα ακόμα παραληπτη και σε αυτή την περίπτωση το μήνυμα έφτασε στο προορισμό του έστω και ανεπίδοτο.

Γιατί όπως έγραψε αργά ο μικρός μαθητής στο πίνακα,  όπως του υπαγόρευσε ο δάσκαλος του,  στην Μυκηναϊκή γραφή, για να το θυμάται καλά άμα μεγαλώσει »  Η λήθη είναι της ταχύτητας ενώ η μνήμη είναι της βραδύτητας,  η ταχύτητα δεν παράγει έργο, ενώ η ανθρωπότης θέλει την μνήμη για να εξελιχθεί».

(*) Ο Κίμωνας Αποστολόπουλος είναι οικονομολόγος, πρώην Διευθυντής της Τράπεζας Πειραιώς