Κυβερνητικό καλειδοσκόπιο

Σχετικά με το Eurogroup (Ενημέρωση του Υπουργείου Οικονομικών)

Σε καλό κλίμα για την Ελλάδα ολοκληρώθηκε το σημερινό (χθεσινό) Εurogroup.

​​Επαναβεβαιώθηκε το συμφωνημένο χρονοδιάγραμμα αναφορικά με την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης και την εξεύρεση λύσης στο θέμα του χρέους το​ Δεκέμβριο, ώστε  να αποκτήσει η Ελλάδα τον καθαρό διάδρομο που αναζητά.

Φυσικά και διατυπώθηκαν ορισμένες διαφορετικές προσεγγίσεις.

Για το χρέος (σημεία από την ομιλία του Γ. Χουλιαράκη στην Υποεπιτροπή της Βουλής για το χρέος)

Εδώ θα ήθελα να κάνω αναφορά στον κανόνα βιωσιμότητας που ορίζει για τη δική μας περίπτωση, για την Ελλάδα, η απόφαση του Eurogroup.

Μεσοπρόθεσμα, δική μου εκτίμηση είναι ότι ο ορισμός του μεσοπρόθεσμου αφορά σε χρονική περίοδο περίπου 15 -20 ετών μετά το τέλος του προγράμματος, ο κανόνας βιωσιμότητας με όρους ετήσιου κόστους εξυπηρέτησης είναι 15% του ΑΕΠ. Ο ορισμός του ΔΝΤ για τις ανεπτυγμένες οικονομίες είναι το 20 %. Από τα μέσα του 2030 και μετά το όριο προσαρμόζεται ακριβώς στο ύψος που τίθεται και για τις άλλες ανεπτυγμένες χώρες, δηλαδή στο 20%. Το 15%, λοιπόν, αποτελεί εξαίρεση από το καθεστώς που ισχύει για όλες τις άλλες ανεπτυγμένες οικονομίες.

Εδώ θα ήθελα να συγκρίνω το όριο του 15% με το αντίστοιχο ετήσιο κόστος εξυπηρέτησης άλλων ευρωπαϊκών χωρών, για τα έτη 2016 και 2017.

Για το Βέλγιο που έχει, επίσης, υψηλό απόθεμα χρέους ως ποσοστό του Α.Ε.Π., το 2016 το κόστος εξυπηρέτησης είναι 17,9% και για το 2017 17,9%. Για την Ιταλία το 2016 ήταν 18,7% και το 2017 20%.

Για την Πορτογαλία το 2016 είναι 18,4% και το 2017, 15,2%. Για την Ισπανία το 2016 είναι 18,1% και το 2017, 17,2%. Τα στοιχεία είναι από την τελευταία έκδοση του Fiscal Monitor του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Το 15%, λοιπόν, αποτελεί επαναλαμβάνω εξαίρεση από το τι ισχύει ως όριο βιωσιμότητας στις άλλες αναπτυγμένες οικονομίες. Αναφέρομαι πάντα στον ορισμό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Για το Σύμφωνο Σταθερότητας της ΕΕ (σημεία από το άρθρο του Δ. Παπαδημούλη)

- Το πρώτο στοιχείο που αξίζει να σημειώσουμε είναι πως οι προβλέψεις του Συμφώνου δυσκολεύουν ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα κρατών-μελών της Ευρωζώνης και όχι παραδοσιακά τον ευάλωτο και αδύναμο ευρωπαϊκό Νότο. Χώρες με παραδοσιακά αξιοζήλευτη οικονομική σταθερότητα, όπως η Φινλανδία, αλλά και χώρες του λεγόμενου «στενού πυρήνα» της ΕΕ, όπως το Βέλγιο, επιχειρούν σταδιακά να «απλώσουν» την αμφισβήτηση προς το υπάρχον οικονομικό μοντέλο της Ευρωζώνης.

- Το δεύτερο στοιχείο που αξίζει να σημειώσουμε είναι πως η παρέκκλιση από τις προβλέψεις του Συμφώνου λειτουργούν και αντιστρόφως, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Γερμανίας. Η εθνική της οικονομία δεν αντιμετωπίζει προβλήματα με το δημόσιο έλλειμμα, ούτε τίθεται θέμα περικοπής δαπανών ή απότομης αύξησης των εσόδων, επειδή ακριβώς διατηρεί σε εξαιρετικά υψηλά, μη ανταγωνιστικά, επίπεδα τα εμπορικά της πλεονάσματα. Επί της ουσίας, η Γερμανία αυξάνει συνεχώς το ύψος των εξαγωγών της προς την Ευρωζώνη, με ταχύτατους ρυθμούς ήδη από το 2011, παραβιάζοντας τον ευρωπαϊκό κανονισμό για τους εθνικούς προϋπολογισμούς, που προβλέπει ότι τα εμπορικά πλεονάσματα κράτους-μέλους δεν θα πρέπει να ξεπερνούν το όριο του 6% επί του ΑΕΠ. Η γερμανική οικονομία «έκλεισε» με πλεόνασμα 8.8% το 2015, ενώ το 2016 προβλέπεται να κινηθεί στο 8.5%, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Κομισιόν.

Ως προς τη γερμανική περίπτωση, οι Βρυξέλλες λειτουργούν με «δύο μέτρα και δύο σταθμά», τη στιγμή που άλλες χώρες, όπως η Ιταλία, αναγκάζονται συνεχώς να αναλαμβάνουν πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα για να ισορροπήσουν τις αποκλίσεις από τις δαπάνες στον ετήσιο προϋπολογισμό. Η πολιτική αυτή είναι διαλυτική, και είναι βέβαιο ότι όχι μόνο βλάπτει τις προσπάθειες για κοινωνική και περιφερειακή συνοχή, αλλά θέτει τις βάσεις για ακόμη μεγαλύτερη αμφισβήτηση των ευρωπαϊκών θεσμών και των αποφάσεων που απορρέουν από τους κανόνες της ΕΕ.

- Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης στην παρούσα μορφή του έχει αποτύχει. Της ολικής αναθεώρησής του πρέπει να προηγηθεί η άσκηση μιας πιο ευέλικτης οικονομικής πολιτικής, που θα συμβάλλει στη σύγκλιση των οικονομιών των κρατών-μελών, με τους πολίτες να βρίσκονται στο κέντρο των αποφάσεων και την κοινωνική ανάπτυξη να αποτελεί τον βασικό στόχο.