Κε Καρπή, «α 'να μένει το βύσσινο, α 'να μπάκλαβα»!

Φωτογραφία του φράγματος Πείρου-Παραπείρου, στο πρώτο στάδιο κατασκευής του.

Ή αλλιώς αν είναι να πληρώνουμε στον ιδιώτη την ανικανότητα των τριών δημάρχων να αναλάβουν τη διαχείριση του φράγματος, πληρώνουμε και στη ΔΕΗ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΗΜ. ΜΟΣΧΟΥ

Αγωνία εκφράζεται από τον Θάνο Καρπή, δήμαρχο Ερυμάνθου για την τύχη της διοίκησης φορέα  του φράγματος Πείρου-Παραπείρου και την εκφράζει μεταξύ άλλων σε επιστολή του προς τον προς τον Γεν. Γραμματέα Υποδομών Γεώργιο Δέδε! 

Λες και ο Δέδες πρώτος θα πρέπει να μεριμνεί για την ύδρευση και άρδευση της περιοχής, που καλύπτουν οι δήμοι Πατρέων, Ερυμάνθου, Δυτ. Αχαΐας, σαν να είναι αυτός δήμαρχος της περιοχής και όχι οι σημερινοί.

Και η αγωνία του Θάνου Καρπή συνίσταται: 

«Στην έλλειψη προόδου σε ότι αφορά την σύσταση του Φορέα Διαχείρισης που θα κληθεί να παραλάβει και να διαχειριστεί το έργο».

Και εδώ προβάλλει τραγικά και επικίνδυνα η ασυμφωνία... χαρακτήρων(;) ή μήπως η ανομολόγητη συμφωνία "μακριά από τον πισινό μου και και ας είναι όπου αλλού να 'ναι"; 

Και συνιστά στον Γ.Γ.  Γεώργ. Δέδε:

«Η ανάληψη Πρωτοβουλίας εκ μέρους σας για τον προγραμματισμό σύσκεψης με την συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων (Περιφέρεια, Αποκεντρωμένη, Δήμοι), είναι βέβαιο ότι θα συμβάλλει καταλυτικά στην επίλυση της σοβαρής αυτής εκκρεμότητας».

Θα ήταν πιο έντιμο, είτε να προσκαλέσει κια τον... ΟΗΕ ή συμπληρώνοντας, να του έγραφε: 

«Διότι εμείς οι τρεις δήμαρχοι αποδεδειγμένα είμαστε ανίκανοι. Δεν κάνουμε ούτε για να μοιράσουμε δύο γαϊδάρων άχυρα, κύριε Δέδε. Γι αυτό απάλλαξέ μας από το βάρος της ανάληψης του “άχθους”»!

Αλλά εκεί που περιμέναμε με την αποπεράτωση του φράγματος να αναλάβει τη διαχείρισή του ένα διαδημοτικός φορέας από την περιοχή γύρωθεν του φράγματος, μας προέκυψε… νέος Πελετίδης. Κι αυτό όταν η κατασκευή πλέον βρίσκεται περί το τέλος της. Γι αυτό και οι αγωνίες και οι λαχτάρες και οι καημοί, από το τρίγωνο της ανικανότητας!

Μα αν είναι να μην αναλάβει διαδημοτικός φορέας, όπως το αποδέχεται η ΕΕ που κατέβαλε το μεγαλύτερο μέρος χρημάτων για την κατασκευή του φράγματος και εφόσον θα συνιστούσε κρατισμό η ανάληψη από το Υπουργείο, κάτι που δεν συνάδει με τα ευρωπαϊκά πρότυπα (σ.σ.: εκτός και εάν ανακηρύξουμε σκιώδη κυβέρνηση του Βουνού… και του κάμπου) τότε γιατί να καιγόμαστε για την αποπεράτωση του φράγματος εμείς οι απλοί πολίτες, αφού έτσι ή αλλιώς πάλι στην… καμπούρα μας θα πέσουν τα έξοδα διαχείρισης, από τα οποία θα επωφελείται τύχον ιδιώτης, που θα είναι η τρίτη λύση. Κι αν είναι να πληρώνουμε καναν ιδιώτη που θα του το προσφέρουν με γαλαντομία οι δήμαρχοι, ε τότε «α ‘να μένει το βύσσινο, α ‘να μπάκλαβα», που έλεγε και ο συγχωρεμένος Αγκόπ Αγκοπιάν! 

Ξέρουμε να πληρώνουμε τα έξοδα του μπακλαβά, συγγνώμη, της ανόρυξης, στη ΔΕΗ για ρεύμα νερού, μέσω της ΔΕΥΑΠ!

Αυτό δεν κάνουμε τόσα χρόνια; Δεν λέγαμε ότι κάποτε πρέπει να πάψουμε να ζούμε με την αγωνία της αναζήτησης νερού; Δεν μιλούσαμε για μικρά φιλοπεριβαλλοντικά φράγματα στις χαράδρες του Παναχαϊκού και των άλλων βουνών; Δεν βροντοφωνάζαμε για την σωστή και μυαλωμένη διαχείριση του μεγαλύτερου αγαθού της φύσης, που τόσο σπάταλα διαχειριζόμαστε επί δεκαετίες; Δεν διατυμπανίζαμε ότι οι δήμοι πρέπει να αποτελέσουν μικρές τοπικές κυβερνήσεις στον τόπο τους;

Τώρα που είναι να γίνει η ανάληψη ευθύνης διαχείρισης του τόσο αναγκαίου έργου, ένας, ένας οι δήμαρχοι… κοτσιλάνε; Σαν τα σπουργίτια;

Αλλά όλα αυτά, τα παραπάνω, «όχι για μας βρε παπαδιά»!