"Ο κόσμος δεν ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ για
να εφαρμόζει Μνημόνια." Ψήφισε όμως ο κόσμος, αυτό το 36% που επέλεξε
ΣΥΡΙΖΑ, την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη και μάλιστα με ασύντακτο
τρόπο, δηλαδή χρεοκοπία; Υπήρχαν, τη δεδομένη στιγμή, δυνατότητα και
συσχετισμοί ικανοί να οδηγήσουν σε άλλη λύση; Οι μόνοι που ισχυρίζονται
κάτι τέτοιο από τα αριστερά είναι η Πλατφόρμα, το γκρουπ Αλαβάνου και η
ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ από τα άκρα δεξιά επιστροφή στη δραχμή προτείνει η Χρυσή
Αυγή.
Όμως καλύτερη λύση από την ασύντακτη έξοδο και τις αναταραχές που θα προκαλούσε πρότεινε ο Σόιμπλε με πενταετή αποβολή από το ευρώ και οικονομικά πακέτα ενίσχυσης για ανθρωπιστικούς λόγους. Γιατί οι αναμένοντες το θαύμα της δραχμής δεν επέλεξαν την ιδέα Σόιμπλε; Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι γιατί ψηφίσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καλύτερη επιλογή από αυτήν που προέκυψε και δεν την προτίμησε. Αν πρόκειται δηλαδή για συμβιβαστικό ελιγμό που κρατάει τη χώρα όρθια και μάλιστα ανοίγοντας το κεφάλαιο χρέος ή για αλλαγή στόχου. Απλά είναι τα πράγματα για όσους δεν μπερδεύουν την θρησκεία με την πολιτική.
ΑΣ ΕΡΘΟΥΜΕ όμως στα πολύ δύσκολα, αυτά που μόλις αρχίζουν μετά την επισημοποίηση της συμφωνίας. Αυτά που τρόμαξαν κάποιους, που δεν είχαν τα προσόντα να δώσουν λύσεις στο υποχρεωτικά νέο περιβάλλον. Αν ήμουν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, το πρώτο που θα ρωτούσα Τσίπρα, Δραγασάκη, Σταθάκη και Τσακαλώτο θα ήταν αν αυτή η συμφωνία αφήνει περιθώρια εξόδου από τα Μνημόνια. Από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός και το οικονομικό επιτελείο, που παρεμπιπτόντως το θεωρώ υπερεπαρκές, θα απαντούσε θετικά, η αγωνία μου θα αφορούσε κυρίως την υλοποίηση σειράς μεταρρυθμίσεων ικανών να κάνουν την κρατική μηχανή να δουλέψει γρήγορα και αποτελεσματικά. Αν το τραπεζικό σύστημα θα αποκτούσε ικανή ρευστότητα, ώστε να στηρίξει την οικονομία και την ανάπτυξη.
ΑΝ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ στρατηγικής σημασίας καθήκον είναι η στήριξη και ενίσχυση των ελληνικών εξαγωγών, όπως και είναι, δεν θα άφηνα κενή τη θέση που είχε πριν από τον ανασχηματισμό ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ως αρμόδιος για την εξωτερική οικονομική πολιτική υφυπουργός στο ΥΠΕΞ. Και όχι μόνο δεν θα την άφηνα κενή, αλλά θα φρόντιζα να δοθούν μεγάλες αρμοδιότητες για κρίσιμης σημασίας αποφάσεις. Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Το 2003 βρέθηκα στην Ιαπωνία με μια μεγάλη αποστολή 250 Ελλήνων επιχειρηματιών που συνόδευαν τον τότε πρωθυπουργό Κ. Σημίτη.
Σε ένα από τα δείπνα, όλως τυχαίως βρέθηκα δίπλα στον εμπορικό ακόλουθο της Πορτογαλίας και κάποια στιγμή τον ρώτησα πόσα άτομα δουλεύουν στην πρεσβεία για την προώθηση των πορτογαλικών προϊόντων. Μου απάντησε δεκαεπτά! Επτά Πορτογάλοι και δέκα Ιάπωνες συνεργάτες. Στο τέλος του δείπνου, πλησίασα τον εμπορικό μας ακόλουθο για να έχω μέτρο σύγκρισης και τον ρώτησα πόσα άτομα δουλεύουν στο αντίστοιχο τμήμα της δικής μας πρεσβείας. Η απάντηση ήταν ενάμισι!!!
ΕΠΕΙΔΗ στη χώρα μας η πλειονότητα των επιχειρήσεων είναι μικρομεσαίου μεγέθους για τα παγκόσμια δεδομένα, ο ρόλος του κράτους έχει καθοριστική σημασία για την ανάπτυξη των εξαγωγών. Η Siemens για παράδειγμα, ως μια εταιρεία κολοσσός, μπορεί από μόνη της να έχει τμήματα και αντιπροσωπείες σε όλες τις μεγάλες αγορές και ο πρόεδρός της να τηλεφωνεί απ' ευθείας σε ξένους ηγέτες. Οι δικές μας επιχειρήσεις χρειάζονται επειγόντως υποστήριξη από φορείς που μόνο το κράτος μπορεί να δημιουργήσει, διότι το μέγεθός τους δεν επιτρέπει να ανταγωνιστούν τους κολοσσούς, παρότι σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να έχουν καλύτερα προϊόντα ή υπηρεσίες. Και αν χρειαστεί εξτρά παρέμβαση βλέπουμε και τη Μέρκελ να μπαίνει στην εμπορική μάχη.
ΣΤΟ ΙΔΙΟ ταξίδι, σε μια συνάντηση του Κ. Σημίτη με τους Έλληνες επιχειρηματίες, ο πρωθυπουργός ήθελε να τους γνωρίσει και, όταν ήρθε η σειρά κάποιου που είπε ότι εξάγει στην Ιαπωνία ειδικές υπηρεσίες πληροφορικής, απόρησε, όπως και εγώ. Μα μπορούμε να πουλάμε τέτοιου είδους υπηρεσίες εμείς σε έναν κολοσσό όπως η Ιαπωνία; Μίλησα για αρκετή ώρα -μετά- με τον νεαρό επιχειρηματία από τη Θεσσαλονίκη. Στην Ιαπωνική βιομηχανία κυρίως, όπου χρειάζονται παρεμβάσεις για αλλαγές ή παρακάμψεις προγραμμάτων, εμείς, μου είπε, δίνουμε τη λύση καθώς λίγο έως πολύ οι γραμμές παραγωγής είναι άκαμπτες με τους Ιάπωνες να θυμίζουν σε αρκετές περιπτώσεις τους Γερμανούς.
ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΑ πρόσφατα με τον περίφημο αρχαιολόγο Στέφανο Μίλερ, που εδώ και 40 χρόνια έχει αφιερωθεί στις ανασκαφές της Νεμέας. Όταν τον ρώτησα πώς πηγαίνει το πωλητήριο του Μουσείου (εκεί που γίνεται το μεγαλύτερο μέρος των εισπράξεων σε όλα τα μουσεία), τον είδα απογοητευμένο. Μα με τόσα ειδικά αντίγραφα από τα δικά σας ευρήματα, με τόσα βιβλία, γιατί να μην πουλάτε καλά και να ανεβάζετε θεαματικά τα έσοδα; Μα, αυτά που μας προμηθεύει το υπουργείο Πολιτισμού τι να πουλήσουμε, όταν στη Νεμέα έχουμε αντίγραφα μόνο της Βεργίνας;
Στην ίδια συνάντηση έτυχε να βρίσκεται και ο αρμόδιος υπουργός, ο Νίκος Ξυδάκης, οπότε του μετέφερα την παρατήρηση του κ. Μίλερ. Δυστυχώς έτσι γίνεται μέχρι σήμερα, μου απάντησε. Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις τις μεταρρυθμίσεις και, κυρίως, πώς να εμφυσήσεις το πάθος για δημιουργία με την αγάπη για την πατρίδα όταν οι εγχώριοι... επαναστάτες ασχολούνται μόνον με ταξικά ζητήματα;
Χρήστου Δημήτρης - avgi.gr
Όμως καλύτερη λύση από την ασύντακτη έξοδο και τις αναταραχές που θα προκαλούσε πρότεινε ο Σόιμπλε με πενταετή αποβολή από το ευρώ και οικονομικά πακέτα ενίσχυσης για ανθρωπιστικούς λόγους. Γιατί οι αναμένοντες το θαύμα της δραχμής δεν επέλεξαν την ιδέα Σόιμπλε; Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι γιατί ψηφίσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καλύτερη επιλογή από αυτήν που προέκυψε και δεν την προτίμησε. Αν πρόκειται δηλαδή για συμβιβαστικό ελιγμό που κρατάει τη χώρα όρθια και μάλιστα ανοίγοντας το κεφάλαιο χρέος ή για αλλαγή στόχου. Απλά είναι τα πράγματα για όσους δεν μπερδεύουν την θρησκεία με την πολιτική.
ΑΣ ΕΡΘΟΥΜΕ όμως στα πολύ δύσκολα, αυτά που μόλις αρχίζουν μετά την επισημοποίηση της συμφωνίας. Αυτά που τρόμαξαν κάποιους, που δεν είχαν τα προσόντα να δώσουν λύσεις στο υποχρεωτικά νέο περιβάλλον. Αν ήμουν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, το πρώτο που θα ρωτούσα Τσίπρα, Δραγασάκη, Σταθάκη και Τσακαλώτο θα ήταν αν αυτή η συμφωνία αφήνει περιθώρια εξόδου από τα Μνημόνια. Από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός και το οικονομικό επιτελείο, που παρεμπιπτόντως το θεωρώ υπερεπαρκές, θα απαντούσε θετικά, η αγωνία μου θα αφορούσε κυρίως την υλοποίηση σειράς μεταρρυθμίσεων ικανών να κάνουν την κρατική μηχανή να δουλέψει γρήγορα και αποτελεσματικά. Αν το τραπεζικό σύστημα θα αποκτούσε ικανή ρευστότητα, ώστε να στηρίξει την οικονομία και την ανάπτυξη.
ΑΝ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ στρατηγικής σημασίας καθήκον είναι η στήριξη και ενίσχυση των ελληνικών εξαγωγών, όπως και είναι, δεν θα άφηνα κενή τη θέση που είχε πριν από τον ανασχηματισμό ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ως αρμόδιος για την εξωτερική οικονομική πολιτική υφυπουργός στο ΥΠΕΞ. Και όχι μόνο δεν θα την άφηνα κενή, αλλά θα φρόντιζα να δοθούν μεγάλες αρμοδιότητες για κρίσιμης σημασίας αποφάσεις. Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Το 2003 βρέθηκα στην Ιαπωνία με μια μεγάλη αποστολή 250 Ελλήνων επιχειρηματιών που συνόδευαν τον τότε πρωθυπουργό Κ. Σημίτη.
Σε ένα από τα δείπνα, όλως τυχαίως βρέθηκα δίπλα στον εμπορικό ακόλουθο της Πορτογαλίας και κάποια στιγμή τον ρώτησα πόσα άτομα δουλεύουν στην πρεσβεία για την προώθηση των πορτογαλικών προϊόντων. Μου απάντησε δεκαεπτά! Επτά Πορτογάλοι και δέκα Ιάπωνες συνεργάτες. Στο τέλος του δείπνου, πλησίασα τον εμπορικό μας ακόλουθο για να έχω μέτρο σύγκρισης και τον ρώτησα πόσα άτομα δουλεύουν στο αντίστοιχο τμήμα της δικής μας πρεσβείας. Η απάντηση ήταν ενάμισι!!!
ΕΠΕΙΔΗ στη χώρα μας η πλειονότητα των επιχειρήσεων είναι μικρομεσαίου μεγέθους για τα παγκόσμια δεδομένα, ο ρόλος του κράτους έχει καθοριστική σημασία για την ανάπτυξη των εξαγωγών. Η Siemens για παράδειγμα, ως μια εταιρεία κολοσσός, μπορεί από μόνη της να έχει τμήματα και αντιπροσωπείες σε όλες τις μεγάλες αγορές και ο πρόεδρός της να τηλεφωνεί απ' ευθείας σε ξένους ηγέτες. Οι δικές μας επιχειρήσεις χρειάζονται επειγόντως υποστήριξη από φορείς που μόνο το κράτος μπορεί να δημιουργήσει, διότι το μέγεθός τους δεν επιτρέπει να ανταγωνιστούν τους κολοσσούς, παρότι σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να έχουν καλύτερα προϊόντα ή υπηρεσίες. Και αν χρειαστεί εξτρά παρέμβαση βλέπουμε και τη Μέρκελ να μπαίνει στην εμπορική μάχη.
ΣΤΟ ΙΔΙΟ ταξίδι, σε μια συνάντηση του Κ. Σημίτη με τους Έλληνες επιχειρηματίες, ο πρωθυπουργός ήθελε να τους γνωρίσει και, όταν ήρθε η σειρά κάποιου που είπε ότι εξάγει στην Ιαπωνία ειδικές υπηρεσίες πληροφορικής, απόρησε, όπως και εγώ. Μα μπορούμε να πουλάμε τέτοιου είδους υπηρεσίες εμείς σε έναν κολοσσό όπως η Ιαπωνία; Μίλησα για αρκετή ώρα -μετά- με τον νεαρό επιχειρηματία από τη Θεσσαλονίκη. Στην Ιαπωνική βιομηχανία κυρίως, όπου χρειάζονται παρεμβάσεις για αλλαγές ή παρακάμψεις προγραμμάτων, εμείς, μου είπε, δίνουμε τη λύση καθώς λίγο έως πολύ οι γραμμές παραγωγής είναι άκαμπτες με τους Ιάπωνες να θυμίζουν σε αρκετές περιπτώσεις τους Γερμανούς.
ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΑ πρόσφατα με τον περίφημο αρχαιολόγο Στέφανο Μίλερ, που εδώ και 40 χρόνια έχει αφιερωθεί στις ανασκαφές της Νεμέας. Όταν τον ρώτησα πώς πηγαίνει το πωλητήριο του Μουσείου (εκεί που γίνεται το μεγαλύτερο μέρος των εισπράξεων σε όλα τα μουσεία), τον είδα απογοητευμένο. Μα με τόσα ειδικά αντίγραφα από τα δικά σας ευρήματα, με τόσα βιβλία, γιατί να μην πουλάτε καλά και να ανεβάζετε θεαματικά τα έσοδα; Μα, αυτά που μας προμηθεύει το υπουργείο Πολιτισμού τι να πουλήσουμε, όταν στη Νεμέα έχουμε αντίγραφα μόνο της Βεργίνας;
Στην ίδια συνάντηση έτυχε να βρίσκεται και ο αρμόδιος υπουργός, ο Νίκος Ξυδάκης, οπότε του μετέφερα την παρατήρηση του κ. Μίλερ. Δυστυχώς έτσι γίνεται μέχρι σήμερα, μου απάντησε. Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις τις μεταρρυθμίσεις και, κυρίως, πώς να εμφυσήσεις το πάθος για δημιουργία με την αγάπη για την πατρίδα όταν οι εγχώριοι... επαναστάτες ασχολούνται μόνον με ταξικά ζητήματα;
Χρήστου Δημήτρης - avgi.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου