Ένδοξοι στρατηγοί έγιναν υπηρέτριες, υπουργοί των Ναζί

 

 

Επιχειρείται να ριχτεί φως στον βίο ανώτατων αξιωματούχων!

Και στην πολιτεία τους κατά την γερμανική κατοχή, αυτών των  στρατιωτικών, που εν μία νυχτί μετετράπησαν σε ήρωες με... παντούφλες!

 

Πολλά έχουν γραφτεί για τιυς πρωταγωνιστές του  Αλβανικού Έπους του 1940, που γράφτηκε στα χιονισμένα βουνά, από τα παιδιά του ελληνικού λαού, που συγκροτώντας τους μαχητές της υπεράσπισης της ελευθερίας, με την αμέριστη βοήθεια των γυναικών της Ηπείρου, έδωσαν όλη την ψυχή τους, αντιπαλεύοντας έναν στρατό οκτώ εκατομμυρίων λογχών, συνεπικουρούμενο από αεροπορία και άφθονα πυροβόλα, όπως ήταν επόμενο για ένα κράτος της τέως  ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, συγκαταλεγόμενο ακόμη στις μεγάλες δυνάμεις της εποχής. Ένα κράτος του οποίου οι ηγέτες  του πίστευαν που είχε έρθει η ώρα να αναστήσουν από τον ευκλεές παρελθόν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Μεσογείου.

Κι ενώ έχουν γραφτεί τόσα θούρια για τον εξάμηνο αγώνα κατά της Μουσολινικής αυθαιρεσίας  και φασιστικής ύβρης κατά του ελληνικού λαού, αυτά πιστώθηκαν στον λογαριασμό της Ιστορίας υπέρ των στρατηγών, που διοικούσαν τα σώματα των πολεμιστών, λίγα ή καθόλου δεν έχουν γραφεί για την προδοτική στάση που κράτησαν οι σκοπίμως ανακηρυσσόμενοι  ήρωες του Αλβανικού, από την πρώτη μέρα που κατέλαβαν την χώρα οι Γερμανοί ναζί και στην συνέχεια οι Ιταλοί φασίστες.

Με το παρακάτω άρθρο επιχειρείται να ριχτεί φως στον βίο και στην πολιτεία κατά την γερμανική κατοχή, αυτών των  στρατιωτικών, που εν μία νυχτί μετετράπησαν σε ήρωες με... παντούφλες!          

Όπως έχει ιστοριοποιηθεί πια, μετά την κατάρρευση του Μετώπου, οι φαντάροι μας παίρνουν διαταγή να εγκαταλείψουν τα αιματοβαμμένα εδάφη. Κι από την πρώτη γραμμή στην Αλβανία, επιστρέφουν στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, εγκαταλειμμένοι, πεινασμένοι και κατάκοποι, πεζοπορώντας επί ημέρες, ενώ ένα μεγάλο γιατί, φωλιάζει στην ψυχή τους.

 

Αν και με κατώτατους βαθμούς υπηρέτησαν επάξια την πατρίδα από την γραμμή των πρόσω, εν αντιθέσει με τους επαγγελματίες πατριδέμπορους! Από αριστερά όρθιοι: Δ. Γαλερίδης (δημοσιογράφος), Γεώργιος Καρτάλης (υπουργός), Δ. Θιβαδόπουλος (καθηγητής), Γεώργιος Θεοτοκάς (συγγραφέας), Συμεονόγλου (βιομήχανος), Κώστας Μάγερ (δημοσιογράφος). Από αριστερά καθιστοί: Ευ. Μαγκλιβέρας (βαρύτονος), Λάμπρος Κωνσταντάρας (ηθοποιός), Κώστας Σάμος (τενόρος) και Τσαλίκης (έμπορος).

 

Έχουν περάσει τρεις εβδομάδες από την είσοδο των ναζί στην χώρα κι ακόμη ένα μέρος του στρατού μας βρίσκεται στον δρόμο της επιστροφής, όταν   στις 30 Απριλίου 1941 οι Γερμανοί διορίζουν την πρώτη κυβέρνηση των συνεργατών τους, με πρωθυπουργό τον αντιστράτηγό τους Γεώργ. Τσολάκογλου, τον ήρωα του Αλβανικού Έπους!

Ήταν αυτός που παρέδωσε τον Ελληνικό στρατό στους Γερμανούς και παρέμεινε στη θέση του μέχρι τις 2 Δεκεμβρίου 1942. Σε αυτήν την κυβέρνηση συμμετέχουν ως υπουργοί αρκετοί επώνυμοι στρατηγοί του Αλβανικού Μετώπου.

Κι εδώ είναι η πίκρα για τους αήττητους πολεμιστές της γραμμής επί τα πρόσω, όταν ανακοινώνεται ότι:

Από τους 33 της κυβέρνησης Τσολάκογλου  οι επτά, συν τον ίδιο, ήταν υπουργοί προερχόμενοι από τους ανώτερους αξιωματικούς  του μετώπου, που συμμετείχαν ως εγγύηση ασφαλείας για τους Γερμανούς κατακτητές, ότι θα υπάρξει πλήρης υποταγή του ελληνικού στρατεύματος, ένας εν αποστρατεία, ένας μεσαίου βαθμού, δύο ανώτεροι αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού, ένας αστυνόμος και είκοσι ένας πολιτικοί.

Πρόκειται για τους:  

Γ. Τσολάκογλου, αντιστράτηγος πρώτος πρωθυπουργός μέχρι τις 2-12-1942, Παν. Δεμέστιχας αντιστράτηγος υπ. Εσωτερικών,  Σωτ. Μουτούσης αντιστράτηγος υπ. Σιδηροδρόμων και Συγκοινωνίας,  Γεωργ. Μπάκος αντιστράτηγος υπ. Εθνικής Αμύνης,  Χαραλ. Κατσιμήτρος  υποστράτηγος υπ. Εργασίας,   Νικ. Μάρκου υποστράτηγος υπ. Ασφαλείας,   Αναστ. Ρουσόπουλος υποστράτηγος,   Γεώργ. Διαλέτης στρατηγός ε.α.  Δημ. Πολύζος συνταγματάρχης.

 

Ακόμη:

Ιάσων Παπαδόπουλος πλοίαρχος Β.Ν. υπ. Ναυτιλίας, Αγησίλαος Γέροντας ναύαρχος,  Γ. Πειρουνάκης αστυνόμος. 

 

Επίσης από τον χώρο των πολιτών υπηρέτησαν τους ναζί οι:

Κωνστ. Λογοθετόπουλος υπ. Προνοίας και πρωθυπουργός μετά την παραίτηση Τσολάκογλου, από τις 3-12-1942 μέχρι τις 7-4-1943, Ιω. Ράλλης πρωθυπουργός από τις 8-4-1943 μέχρι τις 12-10-1944.

 

Επίσης ως υπουργοί οι πολίτες:

Αντ. Λιβιεράτος υπ. Δικαιοσύνης και προσωρινός ΤΤΤ, Πλάτων Χατζημιχάλης υπ. Εθνικής Οικονομίας και προσωρινώς υπ. Οικονομικών, Σωτ. Γκοτζαμάνης, Λεων. Τσιριγώτης, Εμμ. Λουλακάκης, Αναστ. Ταβουλάρης,Έκτωρ Τσιρονίκος, Νίκος Καλύβας, Ιω. Πασσαδάκης, Κ. Πουρναράς, Νικ. Λούβαρης υπ. Προνοίας και Τύπου, Ιω. Γρηγοράκης, Γ. Παμπούκας, Κ. Καραμάνος, Εμμ. Κανακουσάκης, Δημ. Μπακογιάννης και Β. Σιμωνίδης.

Στις 5-2-1945, οι Άγγλοι μετέφεραν από  το στρατόπεδο Αμπρία του Καΐρου, τον κατοχικό πρωθυπουργό Τσολάκογλου (ή Σπυρόπουλου και 8 κατοχικούς υπουργούς και τους παρέδωσαν στις ελληνικές αρχές και  κλείστηκαν στις φυλακές Καλλιθέας. Στις φυλακές Ζελιώτη (εκεί που στεγάστηκε μετά το πολυκατάστημα «Μινιόν» στην Ομόνοια) κλείστηκαν ο Ιωάννης Ράλλης και άλλοι κατοχικοί υπουργοί.

Στο εδώλιο του Ειδικού Δικαστηρίου Δοσιλόγων στις 21 Φεβρουαρίου κάθισαν 30 κατοχικοί υπουργοί και 3 πρωθυπουργοί: Γεώργιος Τσολάκογλου (από 29-4-1941 εως 2-12-1942, πέθανε από λευχαιμία στη φυλακή στις 22-5-1948), Κων. Λογοθετόπουλος (από 2-12-1942 εως 7-4-1943, αμνηστεύθηκε μετά από 5 χρόνια φυλάκισης, πέθανε το 1961), Ιωάννης Ράλλης  (από 7-4-1943 έως 12-10-1944,  πέθανε κατ΄ οίκον βαριά άρρωστος από πνευμονικό οίδημα στις 26-10-1946 και η κηδεία του έγινε με μεγαλοπρέπεια την επόμενη ημέρα, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, κάτι που δυσαρέστησε τους Άγγλους επικυριάρχους  της χώρας μας).

Η δίκη κράτησε ακριβώς 100 ημέρες  και στις 31-5-1945 εκδόθηκε η απόφαση, μετά τις απολογίες των 23 από τους 33 κατηγορουμένους (ερήμην εδικάζοντο οι εκτελεσθέντες υπουργοί από τον ΕΛΑΣ στα Κρώρα  Θηβών Γεώργιος Μπάκος (στρατηγός) και Γεώργιος Πειρουνάκης (αστυνόμος) και στο Κολονάκι Νικόλαος Καλύβας. Απόντες λόγω θανάτου οι  υπουργοί Σιμωνίδης και Παμπούκης, ενώ ο στρατηγός Διαλέτης βρισκόταν στην Αίγυπτο.

-Εις θάνατον: καταδικάστηκαν οι  Γεώργιος Τσολάκογλου, Σωτήριος Γκοτζαμάνης  και Έκτωρ Τσιρονίκος (ερήμην οι δύο τελευταίοι, ο πρώτος ζήτησε άσυλο στην Ελβετία και ο δεύτερος στην Γερμανία)

-Σε ισόβια δεσμά: οι πρωθυπουργοί  Κων. Λογοθετόπουλος (ερήμην, βρισκόταν στην Γερμανία), Ιωάννης Ράλλης, οι υπουργοί Γεώργιος Καραμάνος, Αναστάσιος Ταβουλάρης (ερήμην, με άσυλο στην Αυστρία) Ιωάννη Πασσαδάκης.

-Κάθειρξη 20 ετών: Πλάτων Χατζημιχάλης, Παν. Δεμέστιχας

-Κάθειρξη 5 και 1/2 ετών: Χαρ. Κατσιμήτρος, Δημ. Πολύζος,  Ιάσων Παπαδόπουλος

-Κάθειρξη 5 ετών Κων. Πουρναράς, Νικ. Λούβαρης, Α.Π. Γέροντας, Κων. Καραπάνος.

-Αθώοι: Αναστ. Ρουσόπουλος, Εμμ. Κανακουσάκης, Δημ. Μπακογιάννης, Ιω. Γρηγοράκης, Λεων. Τσιριγώτης, Νικ. Ραγκαβής, Εμμ. Λουλακάκης.

Στις 30 Οκτωβρίου 1944, δηλαδή δύο ημέρες μετά την απόπειρα φόνου κατά του πολιτοφύλακα Ν. Ότιμου, πραγματοποιείται «συλλαλητήριο επιβλητικότατο» μπροστά στο νομαρχιακό κτίριο (σ.σ.: στην διασταύρωση Πατρέως και Καραϊσκάκη) .

Πολυμελής Επιτροπή συναντήθηκε με τον «κυβερνητικό αντιπρόσωπο Πέτρο Μαμόπουλο και τον συναγ. Βουρνά, μέλος της ΔΕΠ, στους οποίους διατύπωσε τα αιτήματα του συλλαλητηρίου»:

1) Να συλληφθούν αμέσως όλοι οι προδότες που «βυσσοδομούν ακόμη εναντίον του λαού».

2) Να κλείσουν αμέσως οι προδοτικές εφημερίδες, που στα χρόνια της κατοχής συνεργάστηκαν με τον καταχτητή...».

«Αμέσως μετά το παλλαϊκό συλλαλητήριο άρχισε η σύλληψη των προδοτών, από την Εθνική Πολιτοφυλακή», -που στο μεταξύ είχε αναγνωρισθεί ως όργανο του κράτους, πλην Αθηνών- «βάσει του καταλόγου που είχε σχηματισθεί από την Ειδική Επιτροπή».

Ανάμεσα σε άλλους  συνελήφθησαν από την Εθνική Πολιτοφυλακή οι παρακάτω:

Ο αστυνόμος Γιάννης Κοντός, και οι αρχιφύλακες Χρ. Ζαμπλάκος και Βασίλ. Ζαχαράκης, αποτελούντες την αφρόκρεμα του αστυνομικού Σώματος στην Πάτρα. Ο πρώτος, αστυνόμος Γιάννης Κοντός, είχε παραδώσει στους Καραμπινιέρους το αρχείο μελών των Κομμουνιστών και είχε επιδείξει «ένδοξη» τεταρτοαυγουστιανή δράση, σε βάρος του λαού.

Ο δεύτερος, αρχιφύλακας Χρ. Ζαμπλάκος, ήταν το πρωτοπαλίκαρο του Ν. Κουρκουλάκου, διοικητή των προδοτικών Ευζωνικών Ταγμάτων.

Και ο τρίτος, αρχιφύλακας Βασ. Ζαχαράκης, ήταν ο γνωστός δολοφόνος-προδότης, που σκότωσε άτυχο εφοριακό υπάλληλο και που ο Κουρκουλάκος για τις υπηρεσίες του τον είχε αφήσει τιμητικά ελεύθερο. Κατά την έρευνα στο σπίτι του βρέθηκε μαχαίρι με ίχνη αίματος[1].

Ακόμη συνελήφθησαν οι προδότες Αποστόλου Απόστ. ταγματάρχης, Αναγνωστόπουλος Γεώργ., Μελίλας Μιχ., Μεζάλας Κωνστ., Καρά Νίκη, Μάγος Δημ., Μάγος Σπύρος και Πετράτος Χρ. ή Κιτσέλας[2].

Στις 31 Οκτωβρίου ανακοινώνεται από τον αντ/ρχη Διοικ. Συμμαχικών Δυνάμεων Ι.Σ. Μάκιγκ Τζωνς HLI, ότι «από σήμερα στο Γραφείο Αιχμαλώτων του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, οδός Αράτου 17, γίνονται δεκτές επιστολές προς τους αιχμαλώτους από συγγενείς και φίλους, την 1η και 15η εκάστου μηνός, ώρα 12 μ.».

Πρόκειται για τους συνεργάτες των ναζί που παραδόθηκαν στους  Βρετανούς και στον ΕΛΑΣ, την παραμονή της έναρξης των μαχών της απελευθέρωσης της πόλης και αφού τους έκλεισαν στο σχολείο Μιντιλογλίου αρχικά, στην συνέχεια τους μετέφεραν στου Πάππα και τέθηκαν στο στρατόπεδο Αράξου σε περιορισμό από τους Βρετανούς, από τις 2-10-44 μέχρις της 14^ης Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου. Στην συνέχεια με πλοία μεταφέρθηκαν στο Κερατσίνι από εκεί διαδοχικά στις πόλεις της Ιταλίας Συρακούσες και Τάραντα, για να καταλήξουν στην περιοχή Γκούμο της Νότιας Ιταλίας, όπου οι Βρετανοί τους έκλεισαν σε στρατόπεδο. Επόμενη μεταφορά τους γίνεται ακτοπλοϊκώς στον Πειραιά κι από εκεί στην Αθήνα, όπου ως συμμαχική δύναμη των Βρετανών λαμβάνουν μέρος στις Δεκεμβριανές συγκρούσεις εναντίον των δυνάμεων του ΕΛΑΣ[3].

---

[1] Μπρούτζης Κωνσταντίνος του Γεωργίου και της Αγγελικής, κάτοικος Πατρών,  εφοριακός υπάλληλος, εκ Τρόπαιων Γορτυνίας, ετών 28, άγαμος. Κατέληξε στο κατάστημα της Α’ Οικονομικής Εφορίας Πατρών στις 23-3-44, ώρα 8.30 π.μ., από διαμπερές τραύμα θώρακος δια πυροβόλου όπλου. (Δήμος Πατρέων αριθ. 275/23-3-1944, τ. 80)

[2] Εφημερίδα «Ελεύθερη Αχαΐα» της 31-10-44.

[3] ΔΙΣ: ’’Η απελευθέρωσις της Ελλάδος και τα μετά ταύτην γεγονότα’’ – Αθήνα 1973.