Μαρτυλόγιο θανάτου 1941-44 -Έρχεται το φθινόπωρο

 

Στην πείνα της ΙταλοΓερμανικής Κατοχής!

 Γεννημένη το 1837 στο χωριό Πλαίσιο Ιωαννίνων, η κυρά Κατερίνη γνωρίζει σε μικρή ηλικία το σύζυγό της Γιώργο, όπου μαζί του γεννά στη γενέτειρά της το 1887, σε ηλικία 50 χρόνων, το γιο της Θωμά.

Αργότερα μετακομίζει οικογενειακώς στην Πάτρα και με την είσοδο των Γερμανών και κατόπιν των Ιταλών γνωρίζει την Κατοχή των κατακτητών. Το 1941 αυτή και ο γιος της υφίσταται τις συνέπειες της πείνας που επιβάλλουν οι κατακτητές. Είναι σε ηλικία 105 χρόνων η ίδια και 55 ο γιος της, που παρέμεινε ανύπαντρος δίπλα στη μάνα. Τις πρώτες ημέρες του χειμώνα 1942 κι ενώ η έλλειψη τροφίμων από την αγορά είναι αισθητή, οι ασθένειες έχουν κάνει την εμφάνισή τους και η πείνα δείχνει το σκληρό πρόσωπό της.

Το βράδυ της 12 Ιανουαρίου 1942 μάνα και γιος βρίσκονται στην οικία τους, επί της οδού Νοσοκομείου 20 την οδό που λίγο πιο πάνω συναντάται  με το Δημοτικό Νοσοκομείο Πατρών ''Άγιος Ανδρέας'', που όμως είναι επιταγμένο από το γερμανικό τάγμα που έχει εγκαταστήσει το 2/572 στρατιωτικό νοσοκομείο.

Την πρώτη πρωινή ώρα της 13 Ιανουαρίου μάνα και γιος πεθαίνουν πάνω στα κρεβάτια τους. Κι ο γιατρός Κιμ. Φιλιππακόπουλο, γράφει στη γνωμάτευσή του: «Ο θάνατος (...) επήλθεν εξ ασιτίας». Μάνα και γιος είδαν το χάρο στο πρόσωπο του ιταλικού φασισμού!

Τα παραπάνω είναι μέρος από το ονομαστικό μαρτυρολόγιο θανάτων πολιτών στην Αχαΐα, που συνέβαιναν μέρα προς μέρα, ώρα προς ώρα, τότε που ο ιταλικός φασισμός με τον γερμανικό ναζισμό και τους πατριδοκάπηλους μαυραγορίτες έστειλαν τρεις χιλ. πολίτες στα νεκροταφεία της πόλης

Πεινασμένοι πολίτες υπέκυψαν στην ανέχεια και στις παρεπόμενες ασθένειες, οι οποίες τους έπληξαν, κυρίως τα έτη 1941-42 έως 1943 και 1944.

Η παραπάνω είναι μία από τις τρεις χιλιάδες περιπτώσεις θανάτων που καταγράφηκαν στο Μαρτυρολόγιο που μέχρι σήμερα κρατούσε στην αγκαλιά της η γενιά των Μαρτύρων της Κατοχής.

"Δραπέτες" από τη ζωή, οι περισσότεροι, έχουν περάσει από καιρό την Αχαιρουσία των Αθανάτων. Αφαίθηκαν όμως οι καταγραφές. Κι αυτές είναι που δεν επιτρέπουν η ανωνυμία να κυριαρχήσει.

Κι αυτή η τιμή που τους πρέπει, διέρχεται από τις σελίδες αυτού του βιβλίου.